و انتخاباتی که گذشت؟

انتخابات شاخص مناسبی برای بررسی رفتار و فرهنگ سیاسی مسئولان،فعالان و گروه های سیاسی و شهروندان یک جامعه است. سخن نویسنده به عنوان کاندیدای مردم تهران و چهره رسانه ای آشنا در سال های اخیر و مدیر مسئول سه نشریه در سال های گذشته بطور مشخص درباره انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی و عمدتاًً در حوزه انتخابیه تهران و توابع آن است.انتخابات در سایر نقاط کشور و شهرستان ها علاوه بر اهمیت وفاداری های اساسی و همسویی مناطق با شرایط سیاسی و اجتماعی کلان جامعه،از متغیرهای مطرح در هر منطقه بطور خاص تاثیر تعیین کننده ای می پذیرد.تمایلات سیاسی و انگیزه های رای دهندگان در مرکز کشور در انتخابات مجلس نهم تحت تاثیر چند عامل عمده قرار داشت.اولاً،انتخابات سال ۸۸ همچنان به عنوان یک عامل بازدارنده در بین بخشی از پایتخت نشینان مطرح بود و شواهد آن در برخی قسمت ها و ادارات شهر و تعدادی از صندوق های رای گیری و جلسات آزاد و محاوره های مردمی بطور محسوس مشاهده می شد.نویسنده بخشی از این حرف ها را درک می کند و در نوشته هایش همواره آزادمنشی و دیدگاه فراجناحی را می توان جستجو کرد اما توقف در زمان را بصلاح منتقدان نمی داند و فکر می کند که شهروندان همواره باید از حقوق مدنی و ظرفیت های قانونی خود استفاده کنند و آن را نادیده نگیرند.ثانیاً،عدم رقابت جدی و سنتی بین اصلاح طلبان و اصول گرایان یکی دیگر از مولفه های تعیین کننده در فضای انتخاباتی اخیر بشمار می رفت،بویژه این که در درون جریان های اصلاح طلبی درباره انتخابات همسویی و هماهنگی لازم وجود نداشت و حتی در فهرست نیمه پر ارایه شده آنها برای تهران نیز چهره هایی از سایر لیست های انتخاباتی دیده می شد.ثالثاً،تمرکز مطلق نظام،بر کنش و واکنش های گروه های سیاسی و عدم توجه به افراد مستقل که بسیاری از آنها فقط در حد اسامی ناآشنایی به مردم معرفی شده بودند یکی دیگر از ویژگی های این انتخابات بوده است.رابعاً،تکثیر گروه های اصول گرا در قالب فهرست های انتخاباتی متعدد و بدون تفاوت معنادار در اهداف،سیاست ها،برنامه ها و عملکردهای سیاسی باعث شده بود تاکید بیش از اندازه ای بر کمیت بجای محتوا در این انتخابات وجود داشته باشد.خامساً،تهدیدهای دریافت شده از سوی نیروهای خارجی برای مردم همواره به عنوان عاملی برای افزایش مشارکت مطرح بوده است.هرچند این تهدیدها و حجم آن که پس از جنگ هشت ساله ایران و عراق بی سابقه است باید از سوی سیاسی ها و نه فقط نظامی ها برای مردم به روشنی تبیین گردند و درصورت وقوع،هزینه ها و فایده ها و تاثیرات آن بر کشور و تاسیسات و زیرساخت های ایجاد شده در دهه های اخیر به خوبی تشریح گردد. برایند این عوامل باعث شد تا یک بازی بدون حریف در صحنه های انتخابات پدید آمده و نتواند بخشی از مردم تهران را پیش از انتخابات و حتی در روزهای تبلیغات که اوج فعالیت کاندیداها است به این عرصه وارد کند و رد و تایید ها،هواداری ها و کنش و واکنش های مردمی از جنس انتخابات مجالس گذشته نبود.فهرست های متعدد و نزدیک به هم و کاندیداهای مستقل ناشناخته و فاقد ابزارهای مهم از یکنواختی و یک طرفه بودن این رقابت ها در تهران حکایت می کرد.درحالی که تمامی گروه های سیاسی رقیب که درچارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران فعالیت می کنند یا در آینده قصد فعالیت دارند همانند حزب پیشنهادی و اساسنامه ای که نویسنده می خواهد پس از افکارسنجی لازم آن را به کمیسیون ماده ۱۰ احزاب و گروه ها برای دریافت پروانه فعالیت معرفی کند درکنار هم و بایکدیگر کلیت نظام سیاسی را تشکیل می دهند.کلیتی که در آن تقویت هویت ملی و دینی،اشاعه فرهنگ قانون گرایی،ضدیت با خودکامگی و رسوب قدرت،ترویج روحیه آزادی خواهی،استفاده بیشتر از ظرفیت ها و تعاملات بین المللی،بسط روز افزون عدالت اجتماعی و حرکت منسجم تر بسوی توسعه همه جانبه کشور از اجزای لاینفک نظام سیاسی ما محسوب می شود. حال سوال این است که انتخابات برای ورود افراد،افکار و برنامه های جدید به مجلس برگزار می شود یا برای حفظ وضع موجود؟آیا بازماندن یک صد نفر از نمایندگان فعلی مجلس به تنهایی شاخص خوبی است یا این که باید دید چه کسانی با چه افکار و برنامه هایی وارد مجلس شورای اسلامی می شوند؟آیا این تمام استعداد و سرمایه انسانی جامعه هفتاد و پنج میلیون نفری ایران بوده است؟نظام انتخاباتی باید به این پرسش پاسخ دهد که وقتی تمامی ابزارها و امکانات ملی و سرمایه های این جامعه صرف فهرست های گروه های سیاسی می شود و بیشتر افراد مستقل اصلاً دیده نمی شوند و مردم بعد از پایان انتخابات نام بسیاری از آنان را چه ضعیف و چه قوی نمی دانند و امکان معرفی برنامه ها برای شان فراهم نشده است چگونه انتخابات را فراگیر می دانیم؟ آسیب شناسی انتخابات مجالس گذشته نیز نشان می دهد که حجم تبلیغات محیطی گروه های سیاسی و مناظره های آنان در دانشگاه ها و محافل اجتماعی و سیاسی و شدت تبلیغات رسانه ای آنها و منابع مالی گروه های سیاسی که جای بررسی و تامل نیز دارد در مقایسه با افراد مستقل نسبت هزار به یک است.چه بسا حرف های شنیده نشده بسیاری در هر انتخابات وجود دارند که اگر ما آنها را بشنویم و صاحبان آن را در گستره های ملی ببینیم در ذهن مان برخی افراد را جایگزین برخی دیگر می کنیم و این سازوکارهای ساده ای دارد که باعث می شود گردش نخبگان و چرخش قدرت سیاسی در جامعه بصورت نهادینه درآید. شایان ذکر است که نویسنده در گفت و گوهای خود با تعدادی از شهروندان در روزهای تبلیغات،هدف خود را با پشتوانه سال ها تجربه حرفه ای در حوزه های رسانه و ارایه ده ها اثر و ایده و انتشار آنها در روزنامه ها و سایت های مرجع کشور در سال های اخیر و صنعت و روابط کارفرمایی-کارگری،روابط بین الملل با گرایش استراتژی جمهوری اسلامی ایران،آموزش و پرورش و رویکرد آموزش های نوین در نظام آموزشی کشور و فرهنگ و ارشاد اسلامی با فعالیت چندساله در بخش های روابط عمومی و آموزشی این وزارتخانه در سطوح کارشناسی و مدیریتی و ستادی و پس از رسیدن به این جامعیت فکری در حال حاضر،کاندیداتوری در انتخابات مجلس نهم و درصورت شرایط بهتر ریاست جمهوری یازدهم بیان کرده است.