وقایعی منطبق بر عناصر بالیوودی!

«پرتقال خونی» در چند روزی که از اکرانش می‌گذرد موفق شده به فروش بالایی دست یابد و برخی از سینماها برای آن سانس ویژه گذاشته‌اند اما این بدان معنا نیست که این فیلم خوب است و فیلمنامه‌ای پرکشش و بازی‌های به یاد ماندنی دارد بلکه صرفا مانند سایر آثار «سیروس الوند» فیلمی پاپ کورنی و سرگرم کننده است. سینمای الوند چنان قابل پیش‌بینی است که حتی گاهی به شدت یکنواخت و مبتذل می‌شود و بیننده تنها باید دلش را به هنرپیشگان کم استعداد اما رنگ و لعاب خورده خوش کند تا بتواند تا پایان فیلم دوام بیاورد. اما «پرتقال خونی» برخلاف خلاصه داستانی که از آن انتشار یافته بیش از آنکه قصه زندگی مهندس والا رادمنش (فریبرز عرب‌نیا) باشد حکایت دختری به نام ترمه (نیوشا ضیغمی) است که با سماجت و لجبازی کودکانه‌ای قصد ورود به زندگی این مرد را دارد تا آنکه یک عکاس جوان به نام سیاوش (حامد بهداد) به او ابراز عشق می‌کند و... فیلم تازه الوند شباهت غیرقابل انکاری با فیلم دیگرش «تله» دارد.خط کلی داستان، کاراکترها، وقایع خاص و حتی بازی‌هایی که گرفته تماما «تله» را تداعی می‌کند که کاملا منطبق بر المان‌های بالیوودی است! ایده سفر به کیش هم که در «زن دوم» مورد استفاده قرار گرفته بود. این‌ها نشانه پس‌رفت یک کارگردان در زمینه کاری است اما چنانچه پیش از این ذکر شد پیش گرفتن یک سبک و مونوپل ساختنش خود به نوعی نوآوری است و شاید بتوان او را به سبب سابقه فعالیت‌های سینمایی قبل و بعد انقلابش در رده پس از کیمیایی قرار داد. البته که او هم همچنان به ارزش‌های قدیمی‌اش پایبند است و برای مثال علاقه‌ای ندارد تیتراژهای خلاقانه و امروزی‌تر بسازد! فیلمنامه «پرتقال خونی» را «پیمان عباسی» به رشته تحریر درآورده و عجبا که چگونه این همه تناقض را در یک اثر گنجانده! شاخص‌ترین کار او تا به امروز «توفیق اجباری» بوده اما در این فیلم به اندازه آن فیلم متوسط هم تلاش نکرده (اثری که به سبب محبوبیت آن زمان گلزار فروش بالایی کرد). کلیشه‌های نخ‌نما (مثلث عشقی)، دیالوگ‌های تخت و لوس که روی اعصاب بیننده هستند (کلمات بی‌ربط و کم اثر)، خلق کاراکترهای بی‌جا و بدون کاربرد در داستان (حضور نازی دوست ترمه) و در نظر نگرفتن زمان و مکان از نقاط ضعف «پرتقال خونی» هستند. الوند حتی در بازی گرفتن از تنها کودک این فیلم موفق عمل نکرده و همه چیز به گونه‌ای تصنعی به نظر می‌رسد درست برخلاف بازی‌هایی که این روزها کارگردانان صاحب سبک از کودکان می‌گیرند و به فیلم خود رنگ و لعاب ویژه‌ای می‌بخشند. البته در اواخر فیلم که گره داستانی گشوده می‌شود مخاطب ناخواسته با آن همراه می‌شود و از کشف حقیقت و زرنگی درونش چنان مشعوف می‌شود که گویا خودش فیلم را ساخته و این به نوعی امتیاز قابل توجهی برای «پرتقال خونی» محسوب می‌شود که بیننده را راضی از در سینما بفرستد. به نوشته سینماپرس؛ نکته تاسف برانگیزی که در «پرتقال خونی» به شدت نمود دارد گریم زننده و نامتناسب بازیگرانش اعم از مرد و زن است. سپید کردن صورت «عرب‌نیا» تا آنجایی‌که با رنگ گردنش تفاوتی فاحش دارد و یا بی‌اندازه برنزه کردن «بروفه» به سبک گلزار چنان به ظاهر فیلم لطمه زده که با توجه به آنها می‌توان از لنزهای آبی «ویشکا آسایش» تا حدی صرف‌نظر کرد. همچنین باید جراحی‌های پلاستیک تابلو و گل درشت و رنگ و روغن‌های غلیظ را ندید گرفت. «ضیغمی» با آن چتری‌ها که کارتون‌ها ژاپنی مانگا را تداعی می‌کنند، لباس‌های هنری و شال‌های خاصی که هیچ یک را دور و برتان ندیده‌اید شمایل یک دختر مثلا هنرمند را دارد. وی به حق چنان ضعیف بازی می‌کند که نگارنده را به این فکر می‌اندازد که تهیه‌کنندگی هم مکمل بازیگری و شاید تضمین نقش است! او باید به خوبی بر روی صوت و فن بیانش کار کند و اگر موفق نشد خیلی بهتر است در سمت تهیه کننده به همراه همسرش «آرش پولادخان» که نامش در تیتراژ آمده فعالیت کند. در ضمن «ضیغمی» برای این فیلم بودجه‌ای را بعنوان هدیه عوامل در نظر گرفته بود تا آنها بتوانند از لوازم آرایشی انستیتوی زیبایی او بهره‌مند شوند. به هر روی از بخت خوب «الوند» زمان اکران «پرتقال خونی» در ایامی است که مردم هنوز حال و هوای «عرب‌نیا»ی مختار را در سر دارند و از تماشای بازی‌اش لذت می‌برند. گرچه او سال‌ها درگیر این سریال تاریخی بود ولی هنوز هم همانطور خوب و قدرتمند ایفای نقش می‌کند. البته شانس «الوند» آن اندازه خوب نبود که اکران فیلم در بحبوحه جنگ و دعوای کاغذی «بهداد» و «عرب‌نیا» صورت گیرد در این صورت فیلمش حتما رکورد می‌شکست!