واقعی و طاقت‌فرسا

فیلم «پلیس» برنده جایزه ویژه هیات‌داوران جشنواره کن ۲۰۱۱ و نامزد ۱۵ جایزه سزار (و برنده دو جایزه) که درباره گروهی از پلیس‌های محافظ کودکان است، کار ماهرانه دوربین و بازیگران را به نمایش می‌گذارد و انرژی بسیار و عواطف قدرتمندی را در خود دارد. خانم مِیوِن بازیگر/ نویسنده/ کارگردان در فیلم در نقش یک عکاس حضور پیدا کرده است. این فیلم در تاریخ ۱۸ ماه می (۲۹ اردیبهشت) در نیویورک و لس‌آنجلس و پس از آن در سراسر آمریکا اکران خواهد شد. این فیلم پرتنش با دنبال‌کردن چندین نفر از افراد پلیس و پرونده‌های متعدد به زمینه‌های مختلفی می‌پردازد و مانند آن است یک فصل کامل از عملیات و رویه‌های پلیسی را به نمایش می‌گذارد، امری که هم خوب است و هم بد. در حالی که خانم مِیوِن زمان زیادی را برای پرداختن به مساله کشمکش میان دو جنس، نسل‌ها و طبقات و همینطور رویارویی نظم مستقر با آشوب اجتماعی صرف می‌کند، به برخی از مفاهیم آن‌طور که باید و شاید نمی‌پردازد. تماشاگر می‌تواند فشاری را که افراد پلیس متحمل می‌شوند و نیاز آنها به خلاص شدن از آن را احساس کند –آنها از تسکین یافتن به شیوه کمدی هم استقبال می‌کنند- و همینطور از خودگذشتگی‌ای که آنها برای رسیدن به یک هدف بزرگتر از خود نشان می‌دهند. فیلم بسیار واقعی و بسیار طاقت‌فرساست. هالیوود ریپورتر: فیلم «پلیس» مثل نیروگاهی است سرشار از تکانه‌های عاطفی، کمدی بازیگوشانه و داستان‌گویی با تعهد به بازگویی مسایل اجتماعی؛ یک گام بلند تحسین‌برانگیز برای مِیوِن نویسنده کارگردان بازیگر و فیلمی که بالاخره خواهد توانست تماشاگرانی را در فراسوی مرزهای فرانسه برای او به همراه داشته باشد. این تصویر پرطول‌و‌تفصیل از افسران پلیس که در واحد حفاظت از کودکان پاریس کار می‌کنند، از بازی‌هایی پرانرژی و جاندار از بازیگرانی کاربلد برخوردار است و برخلاف یک ساختار اپیزودیک سنگین، در تاثیر‌گذار بودن تا حد زیادی به هدف می‌رسد. ورایتی: جنایت‌هایی که در داخل خانه انجام می‌شود و اغلب از روابط درونی ناسالم ناشی می‌شود، واقعیت هراس‌آور روزمره این گروه رنگارنگ از پاسبان‌ها را تشکیل می‌دهد که تا اندازه‌ای به ضرورت از چاشنی طنز و شوخ‌طبعی در رویارو شدن با مسایل حرفه‌ای خود استفاده می‌کنند و گاه‌وبیگاه در هم می‌شکنند. با آنکه بخش بزرگی از تاروپود و جذابیت فیلم از حاشیه‌های دردناک ساخته شده است، نسخه فعلی آن‌که با زمان بیش از دو ساعت تدوین شده، بیش از اندازه ناهمگون است و برخی از سکانس‌ها خام و پرداخت‌نشده به نظر می‌رسند... . میون مانند آثار قبلی خود توانسته است بازی‌هایی پرقدرت و ناتورالیستی از گروه بازیگرانش بگیرد بدون آن‌که به اوج‌وفرودهای احساسی افراطی متوسل شود که ممکن بود به رویکردی کاریکاتورگونه منجر شود. پلِی لیست: فیلم با ساختاری بسیاربسیار سست –در بخش‌هایی اصلا ساختاری وجود ندارد- مثل یک مستند عمل می‌کند و وارد پرونده‌های مختلف می‌شود و از آنها بیرون می‌آید و با سرک کشیدن به زندگی خصوصی پلیس‌ها به این مسایل واکنش نشان می‌دهد... . آنچه فیلم برای خود ضروری می‌داند این است که با قدرت به سکانس‌هایی بپردازد که بر پرونده‌های بی‌شمار وارد شده به واحد حمایت از کودکان پلیس تمرکز دارند... و هر جا که فیلم با خودش روراست است، تاثیر شگفت آوری دارد. گاردین: در اغلب موارد بازیگران مثل دانشجویان رشته نمایش به نظر می‌رسند که در نوعی کارگاه بداهه‌پردازی دسته‌جمعی شرکت کرده‌اند و به آنها گفته شده است که باید نقش پاسبان‌های تحت تنش عاطفی را بازی کنند. این امر باعث شده است که بر سر یکدیگر فریاد بکشند و بعد، از همدیگر بخواهند که آرامش خود را حفظ کنند... . بعضی از قسمت‌های فیلم تاثیرگذار است؛ صحنه‌ای وجود دارد که افسرهای پلیس را –که فراتر از حد تحملشان تحت فشار قرار گرفته اند- نشان می‌دهد که بدون آنکه بتوانند خنده خود را کنترل کنند، به شکلی ناجور و بی‌تناسب به مدارک و شواهد می‌خندند. ولی در جاهایی دیگر قضاوت‌هایی غلط وجود دارد که لحنی وحشتناک به فیلم می‌دهد.