جنبش وال استریت ریشه در چه موضوعاتی دارد ؟ آیا باید این جنبش را در حدود یک جنبش اجتماعی با خواسته های محدود تعریف کنیم ؟آیا وال استریت به یک جزء اقصادی معترض است و یا به یک کل جهانی ؟پاسخ این سئوال کاملا روشن است جنبش وال استریت به کل اقتصاد لیبرالی پول مبنا - معترض است و زمانی که این جنبش به تدریج در آمریکای شمالی گسترش یابد در حقیقت ارکان امپریالیسم جهانی از هم فرو می پاشد و احتمال اینکه ایالات متحده به سرنوشت اتحاد جماهیر شوروی دچار شود آنچنان هم دور از ذهن نیست که یک بهار آنگلوساکسونی به ثمر نشیند .
این روزها نیروهای سرکوب گر گارد ملی شهروندان ایالت متحده - معترضان وال استریت - را مورد هدف قرار داده اند و دامنه این سرکوب ها گسترش فراوانی یافته است ، برای دوستانی که تمایل دارند دیدگاه های ضد استعماری - امپریالیستی خویش را در حوزه سینما تقویت نمایند و موضوع وال استریت امروز دغدغه شان به شمار می رود دیدن برخی از فیلمهای هالیوودی امری واجب برشمرده می شود . به بهانه سرکوبی های وال استریت در این یادداشت به فیلم شورش در سیاتل خواهیم پرداخت تا نمونه سرکوب گری گارد ملی و نیروی پلیس را از نظر گذرانیم تا حقیقت دموکراسی لیبرالی - بخوانید دیکتاتوری مودبانه - بیشتر از پیش آشکار شود .هر چند که نگارنده معتقد است نطفه قیام وال استریت در سیاتل شکل گرفت .
فیلم شورش در سیاتل فیلمی خاص از سینمای غیر متعارف آمریکا با پیامهای سیاسی غیر متعارف است. این فیلم را باید محصولی زن و شوهری دانست؛ بازیگر سینمای غیر متعارف چارلیز ترون و کارگردانی استوارت تاوزند بازیگر ایرلندی که نخستین بار با این فیلم هدایت فیلمی خلاف جریان اصلی هالیوود را برعهده گرفت . ماجرای فیلم براساس واقعیت است و تاوزند تظاهرات خونین سال ۱۹۹۹ را در شهر سیاتل را بازسازی کرده است . فیلم مبنای تاریخی دارد و شورش در سیاتل یک بازسازی نیمه مستند - دراماتیک است از تظاهراتی که ۱۲ سال قبل موجب لغو کنفرانس وزیران کشورهای عضو سازمان تجارت جهانی( WTO ) در شهر سیاتل شد .
ساختار فیلم بر اساس یک روایت کل موازی توام با مستندنگاری در حاشیه رویدادها ساخته شده است . الا همسر دیل که باردار است به صورت تصادفی به میان مخالفین می رود و نیروی سرکوبگر- گارد ملی - به شکل کاملا وحشتناکی به الا صدمه می زند و این رویداد سبب سقط اجباری میشود ،در صورتی که دیل - همسر الا - خود از نیروهای گارد ملی محسوب می شود .
فارغ از موضوع اصلی که سعی می کند به اعتراضات موضوعی شهروندان ایالات متحده بپردازد ،دیل با سردسته شورشیان جی به تقابل می پردازد، او به نیروهای گارد ملی که پایانی دهشتناک را برایش رقم زدند ، هیچ گاه معترض نمی شود بلکه او به جریان جنبش های مسالمت آمیز اعتراض دارد . یعنی بر خلاف آنچه در غرب بر طبل دموکراسی و آزادی جنبش های اجتماعی می کوبند ، گویا سرکوبگری گارد ملی دغدغه مهم تری برای مدعیان حقوق بشر به شمار می رود .آنچه در وال استریت در نوع مواجهه با مردم و سرکوبگری اتفاق می افتد مشابه همان اتفاقاتی است که گارد ملی نسبت به معترضین جنگ با عراق و افغانستان و حاضرین درسیاتل رقم زده است .
کنفرانس سیاتل اولین مجمع سازمان تجارت جهانی در خاک آمریکا بود که مخالفان روند جهانی شدن اقتصاد (گلوبالیزیشین) ائتلافی از سازمان های چپ ورادیکال ، احزاب کارگری ضد سرمایه داری را در برمی گرفت ، تظاهراتی علیه فراخوان جهانی ،مشابه تظاهرات های مسالمت آمیزی که در دیگر اقصی نقاط دنیا متداول است و البته در هر نقطه ای که سازمان تجارت جهانی کنفرانسی داشت و یا روسای هفت گانه صنعتی مثلا جی سون (هفت کشور صنعتی) جمع می شدند آنجا برپا می شد ، همواره با اعتراض های مردمی همراه بود، اما اتفاقی که در سیاتل افتاد تقریبا متفاوت تر از سایر اعتراض های مردمی بود ، چهل هزار نفر ازاین تظاهرات استقبال کردند که میزان دور از انتظاری بود هم برای برگزار کنندگان هم برای پلیس .
هیچ کدام از دو گروه مذکور آمادگی نداشتند و گروهای تندرو دست به خرابکاری و خشونت زدند و پلیس سیاتل نیز به خشونت متوسل شد ؛این فیلم سعی می کند همراه چند شخصیت اصلی وارد زندگی ها و رابطه هایشان شود ،سپس تماشاگر را به داخل تظاهرات ببرد.
نخستین فیلم بازیگر ایرلندی (استوارت تاوزند) در مقام سناریست و کارگردان با آمیختن صحنه های مستند در صحنه های تظاهرات بازسازی شده سیاتل ،می کوشد تجربه های جسمی حضور در آن لحظه ها را به تماشاگر نشان دهد .چارلیز ترون که به عنوان قهرمان فیلم های چپ گرایانه و خاص یکی از حامیان فیلم و از شورشی های تازه هالیوود که در خلاف جریان مرسوم حرکت می کنند، شناخته می شود .
ساخت چنین فیلمی با پیام های سیاسی هر چند اندک واکنش های بسیار منفی برای عوامل سازنده در آمریکا در پی داشت و اکران گرفتن برای فیلمهای مستقل خصوصا با پیام سیاسی کاری بس دشواراست ،اما مردم با روحیه انسانی این فیلم ارتباط می گیرند و این لشگر آزادیخواه که امروز جنبش وال استریت را پدید آورده اند همان اکثریتی برشمرده می شوند که در صف نخست جنبش های ضد جنگ حضور داشته و سرکوب شده اند . فیلم شورش در سیاتل نشان می دهد که شهروندان آمریکایی از تمام طبقات زندگی قیام کرده اند علیه نظام کاپیتالیسم جهانی.
آنچنان که در این چهار سال بیشتر خبرها مرتبط می شود به بحران مالی آمریکائی، که همانند طاعون از آمریکا در حال سرایت به تمام دنیاست ،اما ده سال قبل مخالفان اقتصاد کاپیتالیستی دراعتراض به مجمع اقتصاد جهانی لب به اعتراض گشوده اند که دیگر بازاراقتصاد - سرمایه کارآمد نیست و نه تنها این سویه به نفع مردم آمریکا نیست بلکه الگوی کاپیتالیسم شیوه موثری برای ادامه روال مجمع اقتصاد جهانی نیست .
فیلم شورش در سیاتل ماجرای چند شخصیت را به صورت موازی دنبال می کند از جمله نشان می دهد که دیل که اجازه نیافت به سراغ زن کتک خورده اش برود و همکارانش سبب سقط همسرش می شوند با عصبانیت به جان تظاهر کنندگان می افتد ، در کشوری که مدعی مدل دموکراسی جهانی است سرکوب از نوع بدترین شکل آن اتفاق می افتد آن هم در مورد زن بارداری که هیچ ارتباطی با معترضین ندارد . فیلم نبرد در سیاتل موضوع سیاسی خود را پنهان نمی کند و آشکارا از موضع سیاسی تظاهر کنندگان حمایت می کند. درآینده ای نزدیک جنبش وال استریت سبب خواهد شد که ساختن فیلم های صریح سیاسی وارد دوره تازه ای شود ،چرا که مردم آمریکا چنان غرق جریان سطحی نگر و لعاب زده هالیوود هستند که ساختن چنین اثری کمتر ممکن می شود ،اما همین اندک فیلمهایی که بر خلاف جریان مرسوم ساخته می شود سطح آگاهی عامه مردم را بالامی برد .
آگاهی بخشی فیلم «شورش در سیاتل» در مخالفت با سازمان تجارت جهانی بسیار موثر است برای اینکه غیر از یک عده متخصص واقعا افکار عمومی از ماهیت و شیوه فعالیت های این سازمان اطلاع چندانی ندارند و کارگردان فیلم سعی کرده با بخش های مستندی که در ابتدای فیلم قرار داده ، شرحی جامع به تماشاگر فیلم ارائه نماید و از همان بخش های نخستین می توان این موضوع را فهمید ، اما این فیلم را یک معتقد واقعی به مبارزه علیه جهانی شدن ساخته است ،کلیت فیلم جزئ یات فراوانی دارد و بدنه فیلم مدعی است که قدرت مردم چطور قوای حاکمه در غرب را به زانو درآورده است ،اما این به زانو در آوردن سطح مشخصی دارد ، از طرفی فیلم که کارگردان سعی نموده قالبی حماسی - مردمی به آن اعطا نماید ،کلیت تجمع و اعتراضات مردمی را عبث و بی حاصل تصویر می کند که خود فیلم نقض غرض است و بخش پایانی آن قصد روشنگری ندارد و به
ذهن شویی تماشاگر در جهات منافع استعماری منجر می شود ، اما ارزش بازسازی رویدادی جهانی که به خشونت آمیز طلبی اجتماعی منجر می شود ،تلاش اصیلی است برای نمایش نقش بازیهای سیاسی در هر دو طرف منازعه . آنچه در نهایت پیام بخش انتهایی فیلم محسوب می شود این است که چگونه بدون آنکه تقصیر بر گردن گروهی خاص افتد هر دوطرف منازعه سبب خارج شدن اوضاع از کنترل می شوند .
فیلم شورش در سیاتل را می توان با یک فیلم معروف آمریکایی مقایسه کرد که بسیار از این فیلم پیچیده تر است . فیلم «مدیوم کول» فیلم مشهوری از مارتین هکسلر از تظاهرات ضد جنگ ویتنام در اطراف کمیسمون شیکاگو در سال ۶۹ است منتها تفاوت اصلی فیلم مارتین هکسلر این است که بازیگرانش را به پس زمینه واقعی تظاهرات فرستاده و در حین رویداد واقعی بسیاری از صحنه ها فیلمبرداری شده است .
استوارت تاوزند بارها و بارها در محافل عمومی اعلام نموده که هدفش ساخت یک فیلم سیاسی با محدودیت های موجود بوده تا تماشاگر اعتراضات موضوعی - ادواری و نحوه برخورد با آن را تجربه کند . قبل از قیام وال استریت ،اعتراض در سیاتل یکی از مهم ترین اعتراضاتی که در آمریکا اتفاق افتاده است .
سعی کارگردان در این فیلم ساخت یک درام - مستند بوده اما جذابیت درام مستتر در شخصیت ها است که در پردازش آن موفق نبوده است و در جذابیت شخصیت ها تاثیر گذار نیست ،گویی شخصیت ها به اجبار داخل یک قصه هالیوودی شده اند و به عنوان بلندگوهای گفتارهای عقیدتی و نماینده مواضع مختلف و؛ غیر از چند شخصیت اصلی سایر پرسوناژها نماینده گروههای رادیکال و تندرو هستند ، از جمله جی (مایکل هندرسون) که دیل افسر پلیس ( وودی هارلسون ) به شدت وی را مجروح می نماید و صد البته این پرسوناژ ، به نمایندگی از گروههای رادیکال گارد ملی بدل می شود و خشونت لایه های متعدد پیدا می کند .
