مرزهای آرایش سالم و ناسالم

مصریان شاید از کسانی بودند که برای نخستین‌بار از لوازم آرایش استفاده می‌کردند و میل به زیباشدن داشتند. در مصر باستان، تمام مردم روزانه حمام می‌گرفتند اگر از مردم عادی بودند از آب رودخانه و اگر از بزرگان بودند از حوض یا تشتی مخصوص استفاده می‌کردند. آنها در حمام از موادی مانند روغن‌گیاهی یا حیوانی که با پودر آهک و عطر مخلوط شده بود استفاده می‌کردند که بی‌شباهت به صابون نبوده است. به علاوه با توجه به هوای گرم مصر، با استفاده از روغن‌های عطرآگین، پوست خود را نرم و تازه نگه می‌داشتند. با گذشت زمان با اتفاق‌هایی مانند جنگ‌ها، مهاجرت‌ها و در نهایت ترکیب فرهنگ‌ها، ارزش و معنای آرایش نیز تغییر کرد. حال دنیای آرایش برای تمام مردم به‌خصوص زنان رنگ و بوی دیگری پیدا کرده است. عده‌ای آرایش‌های تند و براق را می‌پسندند و عده‌ای دیگر تمایل به استفاده از لوازم آرایش ملایم دارند. برخی معتقد هستند که استفاده از لوازم آرایش به آنها اعتمادبه‌نفس می‌دهد و دیگرانی هستند که احساس می‌کنند آرایش‌های تند تمام ارزش‌های زنانه را زیر سوال خواهد برد و به این افراد انگ خودشیفتگی می‌زنند. دکتر منصور بهرامی، عضو ارشد روان‌شناسان تحلیل رفتار در گفت‌وگو با هفته‌نامه «سلامت» به نکاتی در این‌باره می‌پردازد. ▪ چرا اغلب خانم‌ها حس می کنند با آرایش اعتمادبه‌نفسشان بالا می‌رود؟ حس زیباشناسی و زیبابودن از زمانی که انسان در یک جامعه بدوی زندگی می‌کرده است تا به امروز وجود داشته و از خصوصیات ذاتی انسان است. این کار اصلا بد نیست ولی زیبایی نسبی است و تنها منحصر به استفاده از لوازم آرایش نمی‌شود. در مقطعی اندام‌های چاق و پوست سفید مظهر زیبایی بود و در زمانی دیگر پوست‌های تیره و اندامی باریک نشانه‌ای از زیبایی زن محسوب می‌شد. ▪ آیا نگاه جامعه می‌تواند رنگ آرایش را کم و زیاد کند؟ برخی جوامع آرایش‌های تند و براق را می‌پسندند مانند کشور هند ولی کشورهای اروپایی خواستار آرایش ملایم هستند. ضعف نبود اعتمادبه‌نفس در افراد و در برخی مواقع، وجود یک نقص عضو باعث می‌شود که شخص بیش‌ازحد معمول و منطقی از لوازم آرایش استفاده کند. زیبایی یک فرد فقط محدود به استفاده از لوازم آرایش نیست. افراد دارای اعتمادبه‌نفس، پرانرژی و خونگرم هستند و بسیار بهتر از افرادی که از لوازم آرایش استفاده کرده‌اند، می‌توانند دیگران را به خود جذب کنند. به‌طور کلی نگاه ارزشی افراد به خود میزان آرایش را تعیین می‌کند. معمولا افراد تحصیلکرده و کسانی که دارای پست‌های کلیدی و مدیریتی هستند، کمتر از لوازم آرایش یا آرایش پررنگ استفاده می‌کنند و به همان نسبت افرادی که هنر یا برتری ندارند و از نظر اجتماعی دارای رتبه و مقام کمتری هستند، سعی می‌کنند با انجام آرایش‌های پررنگ خود را مطرح کنند. ▪ آرایش چه تاثیرهای روانی‌ای روی شخص ایجاد می‌کند؟ زمانی که شخص اقدام به آرایش می‌کند، باید به این نکته توجه داشته باشد که آرایش به سلامت روحی، روانی، ارزشمندی شخصیتی و همچنین به سلامت شخص آسیب وارد نکند. آرایش باید با هنجارهای جامعه سازگاری داشته باشد. انگ بی‌اعتمادی و ناشایستی به فرد نزند همچنین لوازمی که در مواد آرایشی استفاده می‌شود به سلامت شخص آسیب وارد نکند. ▪ آیا می‌توان به افرادی که آرایش‌های براق و پررنگ دوست دارند لقب خودشیفتگی داد؟ افرادی که آرایش‌های براق و پررنگ می کنند به ۲ گروه تقسیم می‌شوند؛ گروهی که برای جلب توجه‌ و زیباشدن از مواد آرایشی پررنگ استفاده می‌کنند و گروهی که سعی دارند با این روش مخالفت خود را با عرف جامعه اعلام کنند. در هر صورت نمی‌توان گفت که این افراد خودشیفته هستند یا بیمار. به‌طور کلی آرایش باید متناسب با اصول و قوانین یک جامعه همخوانی داشته باشد. اما بعضی افراد سعی دارند که با خود بازی کنند به‌طور مرتب روبروی آینه می‌ایستند و سعی می‌کنند که با روش‌های جدید آرایشی، خود را تغییر دهند این یک رفتار بیمارگونه است. این گروه پس از مدتی با آویزان کردن طلا و جواهرات و آویزهای مختلف سعی می‌کنند به نوعی خود را مطرح کنند.