رضایت خود را چگونه جلب کنیم؟

آیا می دانید می توانید بدون داشتن باور درونی خود به همراه تواضع در مورد توانمندی های خویشتن و موفقیت واقعی دست یابیم؟ حال به این منظور، چه راهکارهایی را می توان در پیش گرفت؟ هیچ چیز به اندازه فضیلت و دانایی خردمندانه ی انسانی، قادر نخواهد بود عزت نفس و اعتماد به نفس ما را که پیش نیاز همان باور دورنی و توانمندی متواضعانه است، بپروراند. ▪ اعتماد به نفس اولین شرط لازم برای انجام هر عملکرد موفقی است. ۵۰ درصد کسب پیروزی، داشتن اعتماد و باور است که اگر به همراه داشته باشیم، تنها نیمی دیگر از راه تا پیروزی باقی مانده است. ما با تجربیاتی که به همراه خلاقیت و درایت، بدون ترس و واهمه کسب می کنیم، قادر خواهیم بود تا به قدرت، جرأت و اعتماد به نفس دست یابیم. حتماً می پرسید تجربه کسب می کنیم ولی این تجربیات تضمینی بر موفقیت ما نیست. البته، ولی آیا عدم موفقیت، خود به نوعی موفقیت در کسب آگاهی برای شناخت پویایی نیست؟ و آیا این تجربیات گنجینه های بی قیمت زندگی برای کسب موفقیت های بعدی نیستند؟ فراموش نکنیم که هیچ کس نمی تواند به شما احساس کهتری بدهد مگر به رضایت و پذیرش خود شما. آنچه که جلوی موفقیت و پیشرفت شما را می گیرد، شما نیستید بلکه تفکر شماست. شما آنچه دیگران می نامند نیستید، بلکه هر آن صفتی که می پذیرید، هستید. بهتر است بیاموزیم که بهترین دوست خود باشیم چرا که بدترین دشمن ما، خودمان هستیم. ▪ سعی کن نهایت آنچه می توانی، باش. اگر اعتماد به نفس نداشته باشید در مسیر زندگی دو بار مغلوب می شوید، اما اگر دارای اعتماد به نفس باشید قبل از آغاز مسیر برنده اید. بیشتر مردم هر آنچه نیستند را پر ارزش و هر آنچه هستند را بی ارزش می دانند. ▪ حال سوال این است، چگونه به این اعتماد به نفس دست یابیم؟ ـ یگانگی خود را بپذیرید. ـ خود را باور کنید، و بدانید که شما در نوع خود منحصر هستید و هیچ کسی همانند شما نیست و حتی همانند شما نبوده و هر آن گونه که شما عمل می کنید، عمل نمی کند. شما خاص هستید بنابراین اگر که هر کدام از ما بر آن چه به این دنیا به همراه آورده و قرار است به اشتراک گذاریم تمرکز نماییم، دیگر دلیلی بر مقایسه، حسادت و پشیمانی ای نخواهد ماند. بلکه ما آمده ایم تا در یک نظم شریک باشیم. پس... ـ هر کاری را به بهترین نحوی که در نوع توان ماست، انجام دهیم. ـ پشتکار داشته باشید. ـ با پی گیری و آرامش بر نقصان ها غلبه کنید. ـ در خصوص مسائل خود عامل باشید. ـ خود را از اتفاقات مجزا کنید. ـ بر ترس های خود غلبه کنید و آرامش خود را باز یابید. ـ فراموش نکنید ظاهر زیبا تضمین کننده اعتماد به نفس نیست. ـ کسب بشاشیت را بیاموزید، چرا که همه ما لحظاتی را داریم که بی حوصله بوده و دچار شک و تردید و سرگردانی می شویم، حال از روش هایی از آن حال و هوای منفی این است که، نخست باور کنید که همه این شرایط می شوند، بنابراین ما تنها نیستیم، دیگر اینکه آخرین موفقیت خود را به خاطر بیاوریم و بالاخره اینکه، آنچه از زندگی انتظار داریم را تصویر سازی کنیم و سعی کنیم برای تکمیلش تمرین کنیم. این ها گفته شد برای اینکه برخی از راهکارهای دستیابی به اعتماد به نفس را بشناسیم، ولی آیا بدون شناخت خویشتن می توان در این راه موفق شد؟ چگونه می توان قبل از شناخت خویشتن، منحصر به فردی و سپس جایگاه و وظیفه خود را در این نظم هستی پیدا کنیم، آیا ممکن است؟ چگونه خواهیم توانست در خصوص زندگی خود به هدف گذاری و اولویت بندی رسیده و به قراری ارتباط با همه این ها بپردازم اگر خود را نشناسیم؟ بنابراین عدم شناخت خویشتن و در نتیجه نقاب زدن بر آنچه هستیم و به نمایش گذاشتن چیزی متفاوت و حتی مخالف آنچه هستیم، نه تنها مسبب پریشانی، سرگردانی و هدر دادن زمان بیشتر در برخورد با مسائل می شود، بلکه این بیهودگی موجب شکست های جبران ناپذیر و هدر رفتن موقعیت های کلیدی در زندگیمان خواهد بود. اگر ندانیم که به کجا می خواهیم برسیم، چگونه خواهیم توانست، انگیزه پیدا کنیم و برای بهترین عملکرد تصمیم گیری کنیم؟ پس قبل از همه این ها محتاج شناخت خویشتن هستیم. چگونه؟ ـ نقاط قوت و ضعف خود و تمایلات و عدم تمایلات خود را بشناسیم. ـ از حالات، عکس العمل ها و واکنش های خود با خبر باشیم و بدانیم در اطرافمان چه اتفاقاتی در حال افتادن است. ـ آگاه باشیم که حالات و احساسات ما چه تأثیری بر ذهنمان می گذارد. ـ خود را بیازماییم و مشاهده کنیم با دیگران چگونه تعامل می کنیم. ـ مشاهده کنیم و توجه کنیم که محیط اطرافمان چه تأثیری بر ما می گذارد و بر عکس محیط بر ما، تصمیمات و در نهایت زندگی ما تأثیر می گذارد و چه نقشی دارد. حال در این مرحله رویارویی با خود بسیار مهم است که خود را دوست بداریم. یعنی ابتدا خود را آن گونه که هستیم بپذیریم و با هر آنچه را نمی توانیم تغییر دهیم، رو به رو شویم. این به این معنا نیست که متکبر شویم بلکه به این معناست که بدانیم که فردی سزاوار هستیم. هیچ کس کامل نیست و همه ما دارای نقاط ضعف و قوت هستیم، در عین حل باید به دنبال پویایی باشیم. باید از بدن(با تغذیه، ورزش، استراحت کافی) ذهن(با یادگیری، فعال نگاه داشتن ذهن) و روح(با احیا، پردازش، بهینه سازی و جوان سازی روح) خود مراقبت نمایید. ▪ خود صادق باشید. یعنی آن گونه عمل کنید که باور دارید، اگر خود را دوست نداشته باشید قادر نخواهید بود تا دیگران را دوست بدارید و اگر با خود صادق نباشید با هیچ کس صادق نخواهید بود. ▪ پس آنی باش که هستی. سعی نکنید با تظاهر مورد مقبولیت دیگران قرار گیرید، اگر به آنچه هستید احترام بگذارید، دیگران نیز برایتان احترام قائل خواهند بود. چرا که این احترام به خود، نشانه استحکام و توانمندی فرد در باورهایش است. کسی که با خود صادق است، باعث می شود منحصر به فرد بودنش جلوه کند و به نظرات دیگران نیز احترام گذارد ولی نه کلیشه ای و متوقعانه. صداقت با خویشتن نیازمند جرأت، خلوص، شناخت درونیات، روشنگری، انصاف و عدالت است. باید متذکر بود که صداقت با خویشتن به معنی بی ملاحظگی، بی پروایی، بی فکری، سهل انگاری یا بی اعتنایی نسبت به دیگران نیست. بلکه به این معناست که اجازه ندهید دیگران شما را تعریف کنند بلکه شما باید آن باشید که هستید نه اینکه نقاب بزنید و یا در مورد چیزهایی که شما باید تصمیم بگیرید دیگران برایتان تصمیم بگیرند، چرا که مسئولیت زندگی شما بر عهده شماست.