آنکه پول داد؛ آنکه گریخت!

بیماران دندان‌پزشکی متنوع‌اند. دندان‌پزشکان در جریان کار درمان با گروه‌های خاصی از بیماران برخورد می‌کنند که رفتار‌های مشابهی از خود نشان می‌دهند. در این سلسله مطالب «ژانر‌های خاص» بیماران را از دید دندان‌پزشکان در یک قالب جد- طنز بررسی می‌کنیم... خاطرنشان می‌کنیم این طبقه‌بندی، گروه‌های خاص مراجعان به دندان‌پزشکان را تشکیل می‌دهند و بیشتر مراجعان دندان‌پزشکی را که «مراجعان عادی» مطب‌ها و درمانگاه‌ها می‌نامیم، در این طبقه‌بندی نمی‌گنجند. تیپ کاسب و بازاری: این گروه از بیماران فارغ از شغلشان طبقه‌بندی می‌شوند. یعنی یک معلم می‌تواند «تیپ کاسب» باشد و برعکس. تیپ کاسب و بازاری به‌طور کلی یکی از بدترین گروه?ها ازنظر پرداخت هزینه هستند. بیشتر اعضای این دسته جلسات اول به راحتی هزینه خود را پرداخت می‌کنند و چه بسا بیعانه‌های کلان هم پرداخت کنند ولی در پایان تخفیف‌های کلان می‌خواهند و حتی بقیه دستمزد شما را ممکن است هپلی هپو کنند. به صورت کنتراتی با قضیه دندان‌هایشان روبرو می‌شوند. به محض نشستن روی یونیت این جمله را می‌گویند: «آقا/خانم دکتر! یک معاینه بکن و بگو خرج دندان‌هایم کلا روی هم چقدر می‌شود؟» جمله دوم هم معمولا همین جمله است: «اگر همه کارهایم را خودت انجام بدهی خرجم کلا چقدر می‌شود؟» بهترین روش برخورد با این گروه از بیماران تفهیم تفاوت بازار با کار درمانی است. اگر با گفتمان خود این افراد وارد گفت‌وگو شوید فاتحه درمان و پولتان خوانده است! برای مثال در سوال اول نباید در جواب نت مبلغی را بیان کرد (باید همیشه به بیمار گوشزد کرد که هزینه درمان براساس شرایط پیش آمده و نیاز‌های درمانی متغیراست). در جواب سوال دوم هم مطلقا نباید صحبتی از تخفیف به میان آورد (پاسخ سوال اول را پارا فریز می‌کنیم!) نگرانی این گروه از بیماران معمولا «جنس مواد» دندان‌پزشکی است! یک راه غیراخلاقی ولی موثر برای مشکل تخفیف خواهی این بیماران قرار دادن گزینه کاذب «انتخاب نوع مواد» پیش روی این بیماران است! به این ترتیب که شما با تخفیف منطقی موافقت می‌کنید ولی یک گزینه دیگر «مواد خوب» پیش روی بیمار می‌گذارید که در صورت انتخاب آن توسط بیمار همان مبلغ اول درخواستی شما پرداخت می‌شود! این را موکدا «غیراخلاقی»، بیماران باهوش را متوجه این می‌کند که کار درمانی تخفیف بردار نیست و بیماران بیهوش را هم گول می‌زند و شما به حقتان می‌رسید! در مواجهه با این بیماران، حفظ شئونات و «پرستیژ پزشکی» از تمام گروه‌های دیگر بیماران مهم‌تر است. صمیمیت بیش از حد و شبیه‌سازی گفتمان؛ برای همذات‌پنداری بیشتر کمکی نخواهد کرد! البته باید اضافه کرد که تعدادی از دندان‌پزشکان «تیپ بازاری» هستند که اتفاقا با این بیماران بسیار راحت تعامل می‌کنند ولی از آنجا که موضوع بحث ما نیستند و عموم جامعه تیپ بازاری را برای صنف پزشکی از نظر اخلاقی نمی‌پسندد، به آنها نمی‌پردازیم. تیپ کارمند،حقوق بگیر و فرهنگی: این دسته از بیماران با وجودی‌که از ضعیف‌ترین بنیه‌های مالی برخوردارند، بهترین بیماران دندان‌پرشکی از نظر پرداخت‌های مالی هستند. اگر تحت پوشش بیمه‌های تکمیلی هم باشند که دیگر خیال دو طرف از نظر مالی راحت است و تمام تمرکز معطوف به درمان می‌شود. در موارد معدودی، افراد وسواسی نسبت به درمان در این گروه‌ها پیدا می‌شوند. بهترین نحوه مواجهه با این دسته وقت گذاشتن و صحبت‌کردن است. بیشتر از تخفیف خواستن ابا می‌کنند و برای کار درمانی حرمت قائلند ولی چون گاهی توان مالی محدود دارند ممکن است درمان‌ها را به‌طور کامل ادامه ندهند. تقسیط هزینه‌ها و ترغیب به درمان و تخفیف‌های معقول می‌تواند این بیماران را بیماران ثابت و اصطلاحا «بیمار آور» محل طبابت شما کند! تیپ شاکی و عصبانی: این گروه از بیماران (در هر شغلی که باشند) با شکایت از درمان دندان‌پزشک دیگر به شما مراجعه می‌کنند. معمولا دوست دارند شما را در جایگاه قاضی قرار دهند و از شما علیه تمام درمان‌های قبلی حکم دریافت کنند. در طول درمان مدام از مشکلات درمان قبلی و ناکارآمدی آنها سخن می‌گویند. با توجه به اینکه ما قاضی نیستیم نظر مستقیم در مورد درمان‌های قبلی که خیلی درمورد آنها اطلاع دقیق نداریم کار اخلاقی نیست. مثلا بیمار شاکی است که در درمان قبلی اش بعد از عصب کشی تا یک هفته درد داشته است! با توجه به امکان نرمال بودن این روند شما نمی‌توانید تضمین کنید که درمان اندو شما درد بعد از درمان نخواهد داشت. درمان این بیماران شوخی‌بردار نیست و احتیاط‌های خاص خود را می‌طلبد. اخذ تاریخچه دندان‌پزشکی و پزشکی اوجب واجبات است! این بیماران از نظر مالی مشکلی ندارند ولی ممکن است با کوچک‌ترین نارضایتی از درمان هزینه پرداختی خود را مطالبه کنند. بعضا حتی ممکن است با عودت هزینه هم راضی نشوند. گاهی در این تیپ افرادی دیده می‌شوند که مشکلات طبیعی حین درمان را بهانه «پول ندادن» می‌کنند. مثلا تصور می‌کنند چون درمان آنها با درد همراه بوده یا نوبت‌هایشان طولانی شده باید پول کمتری بدهند. در مواجهه با این دسته بهترین استراتژی توجیه بیمار و کوتاه نیامدن است. تیپ پولدار پول خرج‌کن: این تیپ از بیماران همان اول کار از مهم نبودن هزینه برایشان صحبت و ادعا می‌کنند که فقط برای کار خوب مطب شما را انتخاب کرده‌اند (اگر در مورد خودتان واقع بین باشید همان اول کار در مورد این ادعا شک می‌کنید!) مشکل شما با این بیماران زمانی شروع می‌شود که بخواهید «کار خوب» را از نظر آنها تعریف کنید. راضی‌کردن این بیماران در مورد «خوب» بودن کار گاهی بسیار دشوار و حتی غیرممکن است. به‌طور کلی برای این بیماران کارهای ریسک‌دار را با احتیاط انجام دهید. یک ترمیم کامپوزیت ساده این بیماران تا راضی‌شدن آنها از کیفیت درمان ممکن است به اندازه چند بیمار وقت کاری شما را بگیرد. همیشه این اصل یادتان باشد: «پول روی درخت نمی‌روید!» در مورد این بیماران هم حتی اگر حق‌الزحمه شما روی درخت روییده و سهل‌الوصول باشد، باید عرق بریزید تا بیمار را راضی کنید و آن را بچینید!