|
|
|
|
|
طبق مدارک تاريخى و
باستانشناسى حکايت از اين دارد
که در اواخر هزارهٔ دوم ق.م
هنرمندان ايراني، از خشت و آجرهاى
لعابدار استفاده مىکردند و به
ساخت آن آشنا بودند. در کاوشهاى
چغازنبيل در شوش و نيز ساير نقاط
باستانى خشتهاى لعابدار يافت شده
است. در تزئيناتى که از دوره
هخامنشى برجاى مانده است، کاربرد
آجرهاى لعابدار رنگين در بدنه
ساختمانهاى شوش و تختجمشيد ديده
مىشود. ساسانيان نيز ساخت
کاشىهاى زمان هخامنشيان را با
همان شيوه و با لعاب ضخيمتر ادامه
دادند. هنر موزائيک نيز در اين
دوران متداول شد.
| |
|
|
|
|
در دورهٔ اسلامى اين هنر
در خدمت معمارى قرار داشت و در
دورهٔ تيمورى اين فن بيشتر مورد
توجه واقع گرديد. و بعد در دورهٔ
صفوى بسرعت پيشرفت نموده ولى از
دوره صفويه کاشىکارى ايران سير
نزولى طى کرد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
.jpg) | |
|
|
| کاشى لعابى با فيروزه،
کاشان،1337هجرى |
|
|
|
|
|
| |
|
پشتیبانی 
خبرنامه
عضویت ویژه
اخبار داغ
راهنما
RSS
English
Locked
دریافت Toolbar آفتاب 
