من الیاس حضرتی را از دوران جوانی می شناسم. شانزده سال بیشتر نداشتم که روزی در کلاس آموزش عقیدتی سپاه، فردی وارد شد با کلاهی پشمی و ریش های تنک. آمده بود تفسیر سوره والعصر بگوید. اول انقلاب بود و بچه های سپاه هم صاحب منبر و خطبه،در آن سال ها تا اوج گیری جنگ و عملیات های مختلف با هم همراه بودیم. گاهی نیز از هم دور افتادیم اما تا پایان جنگ دغدغه مشترکی برای دفاع از سرزمین مادری داشتیم، آدم نترس و قابلی بود. جنگ که تمام شد لباس سپاه را از تنش در آوردند و به اصرار بچه های جنگ به مجلس سوم راه یافت. آن موقع پایگاه الیاس عمدتاً در میان خانواده های شهدا، بچه های جنگ و بسیجی بود. در مجلس سوم خیلی گل نکرد اما شاهکارش در ورود به مجلس چهارم بود. جناح چپ یا همان خط امام (ره) در اوج غربت بود.

همه را قلع و قمع کرده بودند. در این میان فقط بچه های رشت بودند که با خون دل الیاس را به مجلس فرستادند.اوج کارهایش مقابله با بشارتی در حمایت از دانشجویان دفتر تحکیم وحدت و دعوایی بود که ما و دوستان تحکیم در دانشگاه اصفهان راه انداخته بودیم، آن موقع الیاس یک تنه ایستادو با الیاس ساکت دوره ششم کلی توفیر داشت. هرچند خودش می گفت در مجلس ششم خیلی ها بودند که حرف بزنند، اما در مجلس چهارم جریان فکری خیلی غریب بود.در مجلس پنجم هم که عضو فراکسیون اقلیت بود و در جریان رقابت های سیاسی آن سال ها تاثیرگذار. همان گونه که جامعه مسیر خود را به آینده می گشود، الیاس هم نشان می داد تدبیر و هوشمندی قابل ملاحظه یی برای درک تحولات دارد.با پایان دوره پنجم مجلس عازم تهران شد و در دور ششم کاندیدای نمایندگی تهران هرچه اصرار کردیم از رشت نرو به خرجش نرفت. کلاهی هم سر نگارنده گذاشت که شرحش در اینجا تضییع وقت مخاطب است.

به هرحال با حمایت جریانات دانشجویی، روزنامه نگاران شجاع، آذری ها، گیلانی ها و ورزشکاران در یک ماراتن سخت دومرحله یی به مجلس راه یافت. اصلاً ورود یک باره به مجلس برای الیاس یک تابو شده است. همیشه اطرافیانش را دق مرگ می کند تا به مجلس راه یابد. در رشت هم این مکافات وجود داشت. در مرحله ششم و هشتم هم که همان ماجرا است.اما جدا از زیرآبی هایی که گاهی می رود، انصافاً آدم توانا و خسته ناپذیری است.

حرمت رفاقت هم نگه می دارد.بگذریم در اواسط دوره ششم پس از فوت قندهاری با اصرار من و یکی دو تن از رفقا «اعتماد» را راه انداخت. مدتی هم با هم کار کردیم اما دچار اختلاف سلیقه شدیم، هرچند دوستی و رفاقت قدیمی تداوم یافت؛ گاهی مستقیم گاهی زیگزاگ،«اعتماد» اوج فعالیت سیاسی الیاس حضرتی است؛ جریده یی که در چندمین سال انتشار خود به یک روزنامه قدرتمند، اثرگذار و آگاهی بخش بدل شده است.بارها به میدان مین پا نهاده اما با زیرکی رهایی جسته است. الیاس حضرتی یک بار هم تا آستانه زندان رفت، اما سوابقش به دادش رسید هرچند شمشیر دموکلس را بر بالای سرش نگه داشتند.اینک در آغاز دهه پنجم زندگی، الیاس حضرتی گامی دیگر برداشته است. تصمیمی در شرایط سخت و تاریخ ساز. اگر حضرتی در کنار مابقی اصلاح طلبان غریب به جا مانده از دور اول بتواند به مجلس هشتم راه یابد، شاید بتواند دفتری نو بگشاید.او با تجربه چهار دوره قانونگذاری، عضویت در کمیسیون های مهم، ریاست گروه های پارلمانی و فعالیت در محدوده پارلمان بین الملل، ریاست فدراسیون ورزش های رزمی و مدیر مسوول روزنامه یی به بزرگی و وزانت «اعتماد» می تواند گام های موثری در دفاع از حقوق مردم ایران بردارد. امید که چنین باشد.

دکتر فیاض زاهد