یك عضو هیات علمی گروه مهندسی آب دانشگاه فردوسی مشهد با بیان اینكه بیلان آب كشور ما بهم خورده است، افزود: این بیلان زمانی اصلاح می‌شود كه برداشت آب كاهش یابد.

دكتر كامران داوری با اشاره به اینكه در كشورمان تقریبا روان آب‌های سطحی كه در حال هدر رفت باشند، باقی نمانده و سدهای لازم زده شده است، اظهار كرد: تا زمانی كه برداشت آب را كاهش ندهیم این بیلان منفی همچنان برقرار است.

وی با تاكید بر اینكه باید مدیریت تقاضا و كاهش برداشت در كشور اتفاق افتد، ادامه داد: راه‌اندازی مشاركت‌های آب بران یكی از راهكارهای پیشنهادی برای اصلاح بیلان آب و كاهش برداشت است تا این افراد خود سرنوشت آب را در دست بگیرند و دولت نیز بر آنها نظارت كلان داشته باشد تا اگر كسی به این منابع طبیعی توجه نكرد با آنها برخورد كند.

داوری خاطرنشان كرد: با این اقدام افرادی كه بهره‌وران مستقیم این نعمت الهی هستند، خود حافظان آن می‌شوند كه در این زمینه می‌توان از تجربه بسیار زیاد سایر كشورهای دنیا نیز استفاده كرد.

وی با اشاره به اینكه بحران آب تنها مختص كشور ما نیست، افزود: بحران آب ناشی از بكارگیری پمپاژ و موتور روی زمین برای استخراج آب زیرزمینی است كه به این طریق برداشت‌های بی‌حد و حسابی انجام شده است. از حدود ۳۰ سال پیش تاكنون ورود به بحران آب در بسیاری كشورها شناسایی، مدارا و مداوا شده است ولی متاسفانه در كشور ما با وجود شناسایی بحران آب از سال‌های قبل، اقداماتمان به هر دلیل به تعویق افتاده است.

این كارشناس آبیاری خاطرنشان كرد: متاسفانه آبیاری كشورمان در روستاها یكی از سنتی‌ترین بخش‌های كشاورزی است و از روش‌هایی استفاده می‌شود كه مربوط به سالیان بسیار گذشته است و احتیاج به اصلاح دارد.

داوری تاكید كرد: از یك سو باید نگاه كلی به آبیاری در كشور تغییر كند و آبیاری برحسب دور دست باشد و از سوی دیگر تعاونی‌هایی كه جلوی ریزشدن و خردشدن زمین‌ها را می‌گیرند و بر بهره‌برداری و كشت و كار مدیریت می‌كنند باید روش‌های آبیاری را اصلاح كنند.

وی اضافه كرد: اشكال اساسی توزیع آب بر حسب دور این است كه در این روش به هیچ وجه گیاه در نظر گرفته نشده است و چه گیاه به آب احتیاج داشته باشد چه نداشته باشد، روی دور و نوبت به آن آب داده می‌شود و اگر دمای هوا گرمتر از حد معمول و نیاز گیاه به آب شدیدتر شود كسی نمی‌تواند به آن گیاه آب برساند و گیاه صدمه می‌بیند.

این استاد دانشگاه ادامه داد: تغییر روش‌های آبیاری تنها به دست روستاییان امكان‌پذیر نیست و نیاز به تكنولوژی‌هایی دارد كه در این راستا باید دو گروه روستاییان و گروهی كه تكنولوژی را در دست دارند به یكدیگر نزدیك كرد.

وی با تاكید بر نگاه جامع به منابع آب تصریح كرد: حل مشكلات راندمان و روش‌های آبیاری و فراركردن از روش دور آبیاری در مزرعه و در نهایت پوشش انهار می‌تواند در حفظ منابع آب كشور بسیار موثر باشد.

داوری با اشاره به اینكه نقش دولت در هدایت وام‌های كشاورزی به افرادی كه از روش‌های درست آبیاری استفاده می‌كنند نقش بسیار موثری است، افزود: متاسفانه در كشور به ارزش افزوده‌ای كه از آب بدست می‌آید نگاه نكرده‌ایم. بهتر است تا زمانی كه نیازی به یك محصول مثل گندم احساس نمی‌شود محصولاتی بكاریم كه ارزش افزوده بیشتری دارند و برای اقلیم‌های خشك كشور متناسب‌تر هستند.

این كارشناس آبیاری در پایان تصریح كرد: اگر كشاورزان با همین شیوه‌های سنتی آبیاری كار كنند تبعا درآمدهای آنها محدود خواهد ماند؛ در حالیكه اگر كشاورزان قصد دارند صنعتی شوند و درآمدهای بهتری داشته باشند و با آب محدودی كه در اختیار دارند تولید بیشتری را نیز داشته باشند، باید به روش‌های جدید توجه كنند كه در این بین استفاده از كشت‌های گلخانه‌ای در حفظ منابع آب و افزایش درآمد زارعین بسیار موثر است بطوری كه با این شیوه تقریبا درآمد كشاورزان دو برابر می‌شود.