این تئاتر تلویزیونی (John Gobriel Borkman) که بر اساس یکی از آثار شاخص هنریک ایبسن - نوشته شده در سال ۱۸۹۶ - به تصویر درآمده، تصویری از گناهانی ارائه می کند که بخشی از افراد متعلق به طبقه بورژوا (طبقه ثروتمند) انجام می دهند و همان گناهان مکافاتی برایشان در پی دارد. این شخصیت ها در زندگی خود افرادی آزمند، حریص و بی تفاوت نسبت به تغییر و تحولات اجتماعی و افراد کم درآمد اجتماع بوده اند و در موقعیت پیچیده ای قرار می گیرند.

"جان گابریل بورکمن" داستان سه زن را بیان می کند که به خاطر فوت همسر یکی از این زن ها در خانه ای گرد هم آمده اند. آنها ابتدا رفتاری موقر و احترام برانگیز نسبت به هم دارند، اما آرام آرام با مشخص شدن سوابق مردی که فوت کرده و اظهاراتی که زن درباره همسرش می شنود و همین طور بخشی از حقایق را بیان می کند، نقاب ها از چهره این افراد برداشته می شود و با حضور یکی از دوستان بسیار نزدیک مرحوم و آشنایی قبلی اش با زن ها، همه چیز به سمت یک فاجعه و مشخص شدن چهره واقعی شخصیت های نمایش پیش می رود.

هنریک ایبسن در سال ۱۸۲۸ در نروژ به دنیا آمد و ۲۳ می ۱۹۰۶ در زادگاهش اسلو چشم از جهان فروبست. او در ابتدای زندگی به خاطر شغل و جایگاه پدرش تمکن مالی خوبی داشت، اما پس از ورشکستگی مالی پدر، خانواده به سمت فقر رفت و همین تغییر شرایط موجب شد ایبسن از سنین کودکی با مفهوم و مشکلات فقر و نوع نگاه افراد ثروتمند آشنا شود.

تئاتر تلویزیونی "جان گابریل بورکمن" که کارگردانی هنری آن را حسن فتحی و کارگردانی تلویزیونی را قاسم شاکری برعهده داشته اند، به خاطر برخورداری از دیالوگ های طولانی تا حدودی خسته کننده است. این موضوع هر چند از وفاداری سازندگان این تله تئاتر نسبت به متن اصلی حکایت می کند، اما به این مطلب هم ربط دارد که زمان اجرای آن در قالب ۳ قسمت ۵۰ دقیقه ای ریتم را کند و کشدار کرده است.

جی بی پریستلی، منتقد، تاریخ نگار و تحلیلگر آثار نمایشی جهان درباره آثار ایبسن گفته است: "آنچه ایبسن انجام می دهد فقط تسریع و ارتقا رفت و آمدهای صحنه ای و روابط میان شخصیت ها نیست، بلکه ارتقا نثر و نگارش متن نمایشی به سطح و با قدرتی عالی تر است. وی همانند مهندسی است که با ساده کردن و در عین حال قوی تر کردن دیگ بخار توانست میزان فشار داخل دیگ را افزایش دهد. آنچه ایبسن آفرید نمایشنامه هایی به مراتب متراکم تر و عمیق تر از درام هایی بود که تا آن زمان در عرصه تئاتر جهان وجود داشت. دلیل موفقیت او نیز کشف تکنیک بسیار مهمی بود که در ساختمان و شیوه ارائه نمایشنامه به وجود آورد. شیوه ای که نمایشنامه نویسان پس از وی به تبعیت از آثار ایبسن به کار می گیرند. این نمایشنامه نویس بدون این شیوه هرگز قادر نبود بهترین لحظه های زندگی را از میان وسعت و عمقی که وجود دارد انتخاب کند و به کار گیرد."

در تئاتر تلویزیونی "جان گابریل بورکمن" از عمق و شور زندگی و از تراکم مطالب و اتفاقات خبری نیست. همه چیز به اندازه ای در سکون و سکوت پیش می رود که انگار این شخصیت ها مرده اند و همه چیز در نهایت دلزدگی و بی حوصلگی تا انتها ادامه می یابد. آدمها سطحی و اتفاقات فاقد کشش و عمقی هستند که بتواند مخاطب را به خود جذب کند و در آنها انگیزه کشف و شهود را به وجود بیاورد.

در این اثر اکبر زنجانپور، شهلا میربختیار، هما روستا، فریبا متخصص، پرویز پورحسینی و سارا نجفی ایفاگر نقش ها هستند، اما با وجود این بازیگران باتجربه اثر جلوه لازم را ندارد و حتی بیننده خاص هم چنین فضایی را نمی تواند تحمل کند. البته بازیگران تمامی توانایی های خود را به کار می گیرند و برای زنده شدن شخصیت ها تلاش می کنند. به نظر می رسد مشکل اصلی در تحلیل نمایشنامه است که باعث می شود شخصیت ها تا این اندازه بی روح و مرده باشند و همین مساله تاثیر مستقیم خود را روی بازیگران و ایفای نقش آنها می گذارد.

برکوفسکی، تحلیل گر و منتقد عرصه تئاتر جهان در خصوص آثار ایبسن می گوید: "جریان عادی نمایشنامه های ایبسن به گونه ای است که در نهایت ما را به شناخت گناهان و خطاهای بزرگ قادر می سازد. گناهی که ارتکاب آن اساس زندگی کنونی و جاری را به وجود آورده است. در نظر ایبسن اخلاق بورژوازی چیزی جز صحه گذاری بر گناه نیست. این خواست بورژوازی است که آثار گناه را کاملا بزداید یا آن را پنهان سازد و ایبسن با سرسختی با بزک ها و وسایل پوشش اختفایی جهان بورژوازی مبارزه می کند. او نشان می دهد که چه ظلم ها و خشونت هایی به انسان اعمال شده و شخصیت انسان آمال طبیعی و خواسته های خود را در زندگی از دست داده است. اما بی عدالتی هایی که انسان بر خود و دیگران روا داشته است، بدون مکافات نمی ماند."تئاتر تلویزیونی "جان گابریل بورکمن" در قالب ۳ قسمت ۵۰ دقیقه ای یکشنبه ها (تکرار آن جمعه ها) از شبکه چهار پخش می شود.