بیانات امام خمینی(ره) در محرم 58:

گریه بر مظلوم، فریاد مقابل ظالم است

امام خميني ره ,امام حسين ع ,محرم,عاشورا,تاسوعا

«امام حسین با عدۀ کم همه چیزش را فدای اسلام کرد؛ مقابل یک امپراتوری بزرگ ایستاد و «نه» گفت؛ هر روز باید در هر جا این «نه» محفوظ بماند و این مجالسی که هست مجالسی است که دنبال همین است که این «نه» را محفوظ بدارد. بچه ‏ها و جوان های ما خیال نکنند که مسأله، مسأله «ملتِ گریه» است! این را دیگران القا کردند به شماها که بگویید «ملتِ گریه»! آنها از همین گریه ‏ها می‏ت رسند، برای اینکه گریه ‏ای است که گریه بر مظلوم است؛ فریاد مقابل ظالم است.»( صحیفه امام؛ ج 10، ص 26)

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) به نقل از جماران، این‌ها سخنان بزرگ‌مردی است که در اقتدا به سالار شهیدان، خود اسوه‏ ای کامل بود. مردی که در شب سیاه ستم، مشعل فروزان شهادت برگرفت، بیرق های قیام برافراشت، ننگ سکوت و ذلت از دامن مطهر طلایه داران تشیع سرخ حسینی زدود، در مورد این قیام سرخ و سیره قافله سالار شهادت و آزادگی همواره قابل استناد و استفاده است.

به مناسب ایام محرم مروری خواهیم داشت بر بیانات امام خمینی(س) در ارتباط با قیام عاشورا که در بین اقشار مختلف ایراد شده است. در ادامه سخنان امام در جمع علمای غرب تهران آمده است که در مهرماه سال 58 که آن سال هم دهه محرم مقارن با روزهای پاییزی شده بود ایراد شده است:

بیانات امام در جمع علمای غرب تهران

30 /7 /58

اسلام را تا حالایی که شما می‏ بینید، اینجا ما نشسته‏ ایم، سیدالشهدا زنده نگه داشته است سیدالشهدا سلام ‏اللّه‏ علیه تمام چیز خودشان را، همۀ جوانان خودش را، همۀ مال و مَنال، هرچه بود، هرچه داشت مال و مَنال که نداشت هرچه داشت، جوان داشت، اصحاب داشت، در راه خدا داد و برای تقویت اسلام و مخالفت با ظلم قیام کرد. در مخالف با امپراتوری آن روز، که از امپراتوریهای اینجا زیادتر بود، قیام کرد در مقابل او با یک عدۀ قلیل. و با این عدۀ قلیل در عین حالی که شهید شد، غلبه کرد. غلبه کرد بر این دستگاه ظلم و شکست داد آنها را. ما که دنبالۀ او هستیم و مجالس عزا از آن وقت، به امر حضرت صادق سلام ‏اللّه‏ علیه و به سفارش ائمۀ هدیٰ علیهم ‏السلام ما بپا می ‏کنیم این مجالس عزا را، ما همان مسأله را داریم می ‏گوییم؛ مقابل ظلم است، مقابل ظلم ستمکاران.

ما زنده نگه داشتیم، خطبای ما زنده نگه داشتند، قضیۀ کربلا را؛ و زنده نگه داشتند قضیۀ مقابلۀ یک دستۀ کوچک اما با ایمان بزرگ را در مقابل یک رژیم طاغوتی بزرگ. گریه کردن بر شهید؛ نگه‏ داشتن زنده نگه داشتن نهضت است اینکه در روایت هست که کسی که گریه بکند یا بگریاند، یا‏به صورت گریه ‏دار خودش را بکند، این جزایش بهشت است.این‏ برای این است که حتی آنی که با صورت گریه‏ دار خودش را، صورتش‏ را می‏ کند یک حال حزن به خودش می‏ دهد و صورت گریه ‏دار به ‏خودش می ‏دهد، این نهضت را دارد حفظ می ‏کند؛ این نهضت امام‏ حسین سلام ‏اللّه‏ علیه را حفظ می‏ کند. ملت ما را این مجالس حفظ کرده.

بی خود نبود که رضاخان مأمورین ساواک رضاخان تمام مجالس عزا را قَدَغَن کردند. این همین طوری نبود. رضاخان همچو نبود که از اصل مخالف با این مسائل بشود، رضاخان مأمور بود، مأمور بود برای آنهایی که کارشناس بودند؛ آنهایی که ملتفت بودند مسائل را. دشمن های ما، که مطالعه کرده بودند در حال ملتها و مطالعه کرده بودند در حال ملت شیعه، می ‏دیدند آنها که تا این مجالس هست و تا این نوحه ‏سرایی هایِ بر مظلوم هست و تا آن افشاگری ظالم هست، نمی ‏توانند برسند به مقاصد خودشان.

زمان رضاخان قدغن کردند، به طوری که تمام مجالس در ایران قدغن شد، کارهای خودشان را انجام دادند. دست اهل منبر را، دست علما را بستند و نگذاشتند که اینها تبلیغات خودشان را بکنند؛ و آنها تبلیغات را از آن طرف شروع کردند، و ما را به عقب راندند و تمام مخازن ما را به چپاول بردند. در زمان محمدرضا هم به همین معنا، منتها با فرم دیگر، به فرم دیگر، نه با آنطور سرنیزه، به یک جور دیگر، این طایفه را می‏ خواستند کنار بگذارند. حالا هم همانها هستند منتها جوانهای ما را بازی می‏ دهند. همان مسأله است. همان مسأله زمان رضاخان است که مجالس را او قدغن کرد. حالا یک دسته‏ ای آمده‏ اند می ‏گویند که نه، دیگر روضه نخوانید! نمی‏ فهمند اینها که روضه یعنی چه. اینها ماهیت این عزاداری را نمی ‏دانند چیست. نمی‏ دانند که این نهضت امام حسین آمده تا اینجا، تا این نهضت را درست کرده.

این تابع، این یک شعاعی است از آن نهضت. نمی‏ دانند که گریه کردن ‏بر عزای امام حسین، زنده نگه‏داشتن نهضت، و زنده نگه‏داشتن ‏همین معناست که یک جمعیت کمی در مقابل یک امپراتوری بزرگ ایستاد. دستور است. آن دستور عمل امام حسین، سلام‏ اللّه‏ علیه.دستور است برای همه: کُلُّ یَوْمٍ عَاشُورَا؛ وَ کُلُّ أَرْضٍ کَرْبَلاء دستور است به اینکه هر روز و در هر جا باید همان نهضت را ادامه بدهید، همان برنامه را.

امام حسین با عدۀ کم همه چیزش را فدای اسلام کرد؛ مقابل یک امپراتوری بزرگ ایستاد و «نه» گفت؛ هر روز باید در هر جا این «نه» محفوظ بماند. و این مجالسی که هست مجالسی است که دنبال همین است که این «نه» را محفوظ بدارد. بچه‏ ها و جوان های ما خیال نکنند که مسأله، مسأله «ملتِ گریه» است! این را دیگران القا کردند به شماها که بگویید «ملتِ گریه»! آنها از همین گریه‏ ها می‏ ترسند، برای اینکه گریه‏ ای است که گریه بر مظلوم است؛ فریاد مقابل ظالم است. دسته‏ هایی که بیرون می‏ آیند، مقابل ظالم هستند؛ قیام کرده ‏اند. اینها را باید حفظ کنید. اینها شعائر مذهبی ماست که باید حفظ بشود. اینها یک شعائر سیاسی است که باید حفظ بشود. بازیتان ندهند این قلم فرساها! بازیتان ندهند این اشخاصی که با اسماء مختلفه و با مرام های انحرافی می‏ خواهند همه چیز را از دستتان بگیرند. و این ها می‏ بینند که این مجالس، مجالس روضه، ذکر مصایب مظلوم و ذکر جنایات ظالم، در هر عصری مظلومان را مقابل ظالم قرار می ‏دهد. اینها ملتفت نیستند که اینها خدمت دارند می ‏کنند به این کشور؛ خدمت دارند می ‏کنند به اسلام.

توجه ندارند جوان های ما! بازی این بزرگ ها را نخورید. اینها خیانتکارند! اینهایی که تزریق می‏ کنند به شما «ملت گریه»، «ملت گریه»، اینها خیانت می‏ کنند. بزرگهایشان و اربابهایشان از این گریه‏ ها می‏ ترسند؛ دلیلش این است که رضاخان آمد همۀ این ها را برد از بین، و مأمور بود.دلیلش این است که رضاخان آخرش که رفت، انگلستان در رادیوی دهلی اعلام کرد که ما این را آوردیم، حالا هم بردیم! درست هم می‏ گفتند. آورده بودند برای سرکوب کردن اسلام، و یکی از راه هایش همین بود که این مجالس را از دست شما بگیرند. جوانهای ما خیال نکنند که دارند یک خدمتی می ‏کنند می ‏روند توی مجلس اگر صحبت عزا بشود، می ‏گویند نه، این را نگو، غلط است این حرف، باید این را بگوید، باید این ظلم ها را بگوید، تا مردم بفهمند که چه گذشته آن وقت؛ و باید هر روز این کار بشود. این جنبۀ سیاسی دارد؛ جنبۀ اجتماعی دارد.( صحیفه امام؛ ج 10، ص 26)

انتهای پیام

کد N994475

وبگردی