۰

آقایانی که «هو المطلوب» نیستند

  • ۴بازدید
  • ۰ رای
  • ۰ دیدگاه

سید محسن فرجادی

وقتی خودت را صاحب حق و حقیقت بدانی مهم نیست چه دین و آئینی داشته باشی. به راحتی سخن می گویی و راست و دروغ را به هم می بافی، آنچنان که یافتن سره از ناسره در هزار توی کلاف سخنانت امکان پذیر نمی شود. اینگونه می شود که همه را تکفیر می کنی.
آنگونه سخن می گویی که اگر اختیار امور به دستت باشد، همه را غیر از خودت از دم تیغ می گذرانی. این منطق وقتی در کارزار انتخاب مردم قرار می گیرد، یا به آن تن نمی دهد و یا اگر خواسته باشد خود را با مردمسالاری سازگار نشان دهد حداکثر می گوید مردم باید رای بدهند و حق دارند انتخاب کنند ولی فقط برای یک بار! آنها برگزیده مصلح و یا جمعی از برگزیدگان مصلح را از مقبول تر از رای مردم می دانند، این یعنی تناقض ایده این جماعت با مبانی قانون اساسی و جمهوری اسلامی ایران.
«هوالمطلوب» خواندن گزینه اصلح از سوی آنان یعنی اتمام حجت با رای دهندگان که اگر ما را انتخاب نکنی به سراغ جبهه باطل رفته ای! و این یعنی اعلام خط کشی خود خوانده از سوی این شبه جریان سیاسی. این تفکر در مناصب سیاسی کشورمان حضور دارد و چهره هایی به این تفکر شناخته می شوند. وجود این تفکر نه تنها بد نیست که می تواند به کامل شدن سیر تکاملی مردمسالاری دینی در کشورمان کمک کند و ما را در رسیدن به نمونه اعلا و آرمانی مردمسالاری دینی یاری رساند. اما آنچه این تفکر را خطرناک می کند «خود حق مطلق پنداری» است که زبان آنها را به هر آنچه ناصواب و اتهام و دروغ است باز می کند. تهمت های مشبه این شبهه جریان سیاسی در بلند مدت کارکرد دروغ پردازی های رسانه های ضدانقلاب را یادآور می شود.

نظر شما چیست؟

اولین نفری باشید که نظر خود را در مورد این مطلب بیان می کند.