|
هدف تاريخ هنر عبارت است از
شناخت و ارزيابى هنر از هر زمان و
مکانى که آمده باشد. هنر و تاريخ
تنها در عرصهٔ فرهنگ اينچنين در
کنار هم قرار مىگيرند. هر اثر هنرى
رويدادى است پايدار؛ اين اثر
متعلق به هر دورهاى که باشد، تا
مدتهاى مديد پس از روزگار خويش
باقى مىماند و به حياتش ادامه
مىدهد. اثر هنرى همزمان يک شىء و
يک رويداد تاريخى به شمار مىآيد.
| |
|
|
|
قدمت تمدن و فرهنگ در خطّهٔ
فلات ايران به چند هزار سال قبل از
ورود آريائىها باز مىگردد.
اقوام آريايي، احتمالاً از اوايل
هزارهٔ اول ق.م در فلات ايران ساکن
شده و نام خود را بر آن نهادند. واژه
ايران مشتق از صورت قديمى آريانا،
يعنى سرزمين آريايىهاست.
بنابراين تاريخ هنر ايران، آثار
متنوعى را از دورانهاى ماقبل
تاريخ تا سدههاى اخير در محدودهٔ
اين سرزمين وسيع در بر مىگيرد. هنر
ايرانى داراى ويژگىهاى ماندگارى
است که آنرا از ساير هنرهاى جهان
متمايز و مشخص مىسازد.
| |
|
|
|
|
|
|
بررسى و تشخيص عميقترين
ريشههاى هنر ايرانى براساس
يافتههاى باستانشناسان بهطور
کامل امکانپذير نيست.
| |
|
|
|
ساکنين فلات ايران از عصر
پالئوليتيک (پارينهسنگي) تا عصر
نئوليتيک (نوسنگي) در کوهستانهاى
محيط بر اين فلات زندگى مىکردند و
آثارى از فرهنگ بروى خود به جا
گذاشتند. بعدها که درهها شروع به
خشک شدن نمودند، آنها به غارها
مهاجرت کردند. طى حفرياتى که در
ناحيهٔ کرمانشاه انجام شد و
کاوشهاى غار بيستون، ابزارهايى
همراه بقاياى استخوانهاى انسان
در لايههاى غار کشف شد. در خلال
دوران غارنشيني، انسان بيستون در
ساخت ابزار و آلات دقيقتر شد. اين
وسايل با آنچه در سوريه و شمال
عراق ساخته مىشد قابل مقايسه است.
| |
|
|
|
|
تصاوير منقوش بر صخره در
غارهاى لرستان از قديمترين آثار
مکشوفه در فلات ايران بهشمار
مىآيد؛ موضوع
اين تصاوير جانوران بههمراه
آدميان است که با رنگهاى زرد،
سياه و قرمز کار شده است. قدمت اين
آثار را حدود پانزده هزار سال ق.م
تخمين زدهاند که تقريباً مقارن
با تصاوير غار لاسکو در فرانسه
مىباشد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
.jpg) | |
|
|
| تالار گاوها،ديوار سمت چپ غار
لاسکو15000-10000قم.دوردوني، فرانسه |
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
صاحبان اين آثار از طريق
شکار دستهجمعي، صيد ماهى و
جمعآورى ريشه و برگ گياهان غذاى
خود را بهدست مىآوردند.
| |
|
|
|
موضوعات مورد علاقهٔ هنرمند
پيش از تاريخ عموماً نقوش حيوانات
محل زندگيش بوده است که علاوه بر
جنبهٔ تزئيني، بيانى براى بيمها،
اميدها و علائمى براى استعانت از
قواى طبيعت درم مبارزهٔ دائمى
حيات بهشمار مىآيد.
| |
|
|
|
از دورهٔ پارينهسنگى نجد در
ايران، در کاوش غارى در تنگ پَبده
(کوههاى بختيارى شمال شرقى شوشتر)
ابزارها و سلاحهايى از سنگ ناصاف
(چکش سنگي، پيکان و تيغه تبرسنگي)
بهدست آمده است.
| |
|
|
|
دورهٔ نوسنگى در ايران از
ميانهٔ هزارهٔ هفتم ق.م آغاز
مىشود و آثار برجاى مانده از آن
عمدتاً ابزارهايى از سنگ صيقل
خوردهاند.
| |
|
|
|
کشاورزى و اهلى کردن حيوانات
احتمالاً از حدود هزارهٔ ششم ق.م در
ايران آغاز شده است. دربارهٔ اين
دوران کهن، يافتهها و مدارک
موجود، ناکافى بهنظر مىرسد.
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
.jpg) | |
|
|
| اين عکس جزئى از تصوير فوق است.
طول گاو تقريبا 345 سانتى متر |
|
|
|
|
|
|
|
هزارهٔ پنجم تا سوم ق.م در
ايران دورهٔ ”مس و سنگ“ شناخته شده
است و فلز مس در ساختن اشياء بکار
مىرفت. گرچه ابزارهاى سنگى هنوز
کاربرد داشتند. سفالگرى منقوش و
مُهرهاى کندهکارى شده با علامات
و اشکال هندسى در اين دوره رواج
يافت. به يقين نمىتوان گفت که فلات
ايران زادگاه سفال منقوش باشد؛
اما اين فرضيه دور از واقعيت نيز به
نظر نمىرسد.
|
| |
|
|
|
در سدههاى نخستين هزارهٔ
چهارم ق.م تزئينات واقعگرايانه
جايگزين اشکال ساده و نامنظم
برروى سفالينهها شدند. انسان با
کمک ابزارهاى بهتر جامهايى به
رنگ سرخ توليد کرد و تصاويرى از
حيوانات را با خطوط سياهرنگ بر آن
نقش نمود. بهطورکلى در هزارهٔ
چهارم قبل از ميلاد شکل ظروف
پيچيدهتر شدند. با کمک چرخ،
سفالينهها بهتر و ظريفتر ساخته
شدند و ظروف سفالين به دليل ساخته
شدن کورهها رنگهاى متنوعى به
خود گرفتند. گرايش به سادهگرايي،
برجسته نمايى يکى از ويژگىها و
ترکيبگرايى بيشتر شد.
| |
|
|
|
در اواخر هزارهٔ چهارم ق.م
قومى به نام عيلاميان، تمدن عيلام
را در جنوب غربى ايران، شامل
خوزستان و قسمتى از فارس کنونى و
نيز بخش جنوبى زمينهاى پَست دجله
و فرات بنياد نهادند که
پايتختشان شهر شوش بود.
سفالينههاى نخودى رنگ مکشوف در
کاوشهاى شوش که به زيبايى و ظرافت
مشهورند، نمايانگر صنعت پيشرفتهٔ
سفالگرى آن ساماناند. عيلاميان
ابتدا خط تصويرى و سپس نوعى خط ميخى
به کار مىبردند و همواره با
سومرىها و بابلىهاى ارتباط
داشتند. بهنظر مىرسد که تمدن
عيلامى از نظر زبان و ديگر
جنبههاى فرهنگ ويژگىهاى مستقل
داشته است. زيگورات چغازنبيل واقع
در نزديکى شوش به معابد برج مانند
بينالنهرين شبيه است. حجارى نقوش
برجسته، فلزکارى و آجرهاى لعابدار
منقوش در عيلام رايج بود. همچنين
عيلاميان در زمينهٔ بافندگى و
قلابدوزى پيشرفته بودند.
| |
|
|
|
از همان ميانهٔ هزارهٔ پنجم
ق.م در بخشهاى مرکزى و شمال شرقى
ايران، تمدنهايى چون تپه سيلک
[کاشان] و تپه حصار [دامغان] شکل
گرفتند.
| |
|
پشتیبانی 
خبرنامه
عضویت ویژه
اخبار داغ
راهنما
RSS
English
Locked
دریافت Toolbar آفتاب 
