هرگز نمی‌توان دنیای بهتری ساخت مگر اینکه آدم‌های بهتری بسازیم، برای این منظور باید هر یک از ما تا عالی‌ترین مرحله در تحول خود بکوشیم و همزمان برای پایداری جامعه انسانی مسئولیت بپذیریم.
این حرف‌ها از دهان یک زن پخته در می‌آید که سرد و گرم روزگار را چشیده است. شور جوانی و سرخوردگی میان‌سالی را نیز پشت سر گذاشته و حالا می‌تواند منصفانه‌تر مسائل انسانی را ارزیابی کند. اما این زن چهل ساله راه پر مخاطره‌ای را پیمود تا به اینجا رسید...

فایل(های) الحاقی

دو نوبل در دستان یک زن do nobel dar dastane yek zan.pdf 30 KB application/pdf