کاش می‌دانستم کجایی!؟

باید دانست که ندیدن آقای ما و از نظر پنهان بودن ایشان دلیل برعدم حضور نیست و ایشان حضورداشته ونظاره گر رفتارهای ما می باشند و این همان چیزی است که باید هرروز برای خود یادآوری کنم و بدانم که با هرگناهی قلب مبارک آقا شکسته می شود و با هر کار نیکی شادشان می سازم و این در حالی است که امام درهمه حال دعاگوی ما مردم هستند و آنچه اوضاع و احوال مرا به هم می ریزد، اعمال زشت و ناپسندی است که با ایجاد پرده ای سیاه و چرکین ، صفای قلبم را ربوده و آن را سخت کرده است و این سیاهی و قساوت قلب مانع ازدیدن روشنی ها و پاکی ها شده ، نمی توانم امام خود را ببینم. دوربینی که بشرالبته به لطف الهی به دست خود می سازد فقط دیدنی ها را می‌بیند. ای کاش به یقین می‌دانستم که چشم خدادادی مانند هر نعمت دیگرش در بهترین نوع خود می باشد و حقایق شامل دیدنی و غیردیدنی را می بیند. افسوس وصد افسوس که ازنعمات خدا بهره لازم و کافی را نمی بریم که هیچ، بلکه به آن صدمه نیز می‌زنیم. در احادیث آمده است که امام معصوم می فرمایند مامردم عادی نیز اگرتقوای الهی پیشه کنیم وبه معنای واقعی متقی باشیم می توانیم روی آب راه برویم، چنان که حضرت مسیح علیه السلام روی آب راه می رفتند. در احادیث آمده است که یاران امام روی آب راه می روند و عده ای شان نیز بر روی ابرها راه می روند . شاید من وشما فوراً چنین هدفی در ذهنمان بیاید که ما نیز تقوا داشته باشیم تا بتوانیم چنین وچنان کنیم . نه هرگز. چون اگرهدف این باشد که بسیاری از مرتاضان نیز با کم‌خوری و پرورش روح وعدم تن پروری توانسته اند کارهای خارق العاده انجام دهند، بلکه منظورم این است که متقی بودن خواسته یا نخواسته آثاری را نیز به دنبال دارد. گوش مبرا می شود از شنیدن آنچه خدا نمی پسندد و این است شنوای حقیقی که می شنود، آنچه را که دیگران نمی شنوند و چشم می بیند آنچه را که دیگران نمی بینند. همیشه باید هدف خدا باشد. هیچگاه نباید جز او ببینی. پس آنگونه باش که جز معشوق نبینی، سپس بینی که معشوقت تو را چگونه بیند! باید درجهت تربیت خودم کوشش کنم .تلاش وتلاش برای توحید عملی. در هر مشکل و گرفتاری و در هر کاری چه شر وچه خیر فقط خدا را ببینم. فقط خدا را همه کاره بدانم. نمی گویم که نباید از وسیله ها ونعمات مادی که خدا در اختیار ما قرارداده استفاده کنم، بلکه باید آنچنان درپرورش تربیت نفس اماره خود بکوشم که هرگاه بر سر دوراهی خشنودی خدا و بنده‌اش قرار گرفتم، همانا آن را که اول و آخر هم اوست برگزینم، باشد که خدا نیز در اثر این همه خدادیدن‌ها و غیر او ندیدن های من، مرا که تنها درصورت اطاعت محض از او اشرف مخلوقاتش می‌شوم ، برای قرار گرفتن در جوار قربش برگزیند. پس باید که رضایت وخشنودی باری تعالی را به شادی و رضایت بنده اش ترجیح بدهم و این یعنی توحید عملی در معنای ابتدایی اش. وقتی درعمل می خواهم لباسی بپوشم که هم مردم لذت ببرند و هم خدا، یعنی می خواهم هم طبق سلیقه مردم رفتارکنم و هم طبق آنچه که خدا می پسندد، این رفتار درست است که با توحید عملی کمی منافات دارد ولیکن به معنای شرک نیست، بلکه ناشی ازسستی ایمان است.برای داشتن ایمان قوی واستوار ، ایمانی که پایمان را درگذرگاه های روزگار و با دیدن فریبندگی‌هایش نلرزاند، ابتدا باید پایه های آن را محکم سازیم .مولای متقیان حضرت علی علیه السلام درنهج البلاغه به بیان پایه های ایمان وشرح آن و همچنین جهت دقت نظر بیشتر به بیان پایه‌های کفر وشناختن حد و حدودها نیز می‌پردازند. ایشان می فرمایند: «ایمان دارای چهار پایه است: ۱) صبر ۲) یقین ۳) عدل و چهارم جهاد (با نفس). صبر دارای چهار پایه است: ۱) شوق ۲) ترس ۳) زهد ۴) انتظار (مرگ) آن کس که شوق به بهشت داشته باشد خواهش‌های نفسانی را زیر پا می گذارد و آن کس که ازآتش جهنم می ترسد مرتکب اعمال حرام نمی شود و آن کس که زاهد باشد، هرنوع اندوه را کوچک می شمارد وآنکه منتظرمرگ باشد می‌کوشد که کارهای نیکو را به انجام برساند . یقین دارای چهار پایه است: اول بینایی با هوشیاری، دوم رسیدن به حکمت، سوم اندرزگرفتن از دیگران و چهارم پیروی ازروش نیکوی گذشتگان و آن کس که با بینایی به هوشیاری برسد پایه دوم را درمی یابد و از حکمت بهره مند می شود و آنکه ازحکمت بهره‌مند گردید پایه سوم را درمی یابد و از دیگران اندرز می‌گیرد و آنکه از دیگران اندرز می‌گیرد به پایه چهارم می رسد چون مثل این است که با گذشتگان بوده و روش‌های نیک آنها را اقتباس می نماید. عدل دارای چهار پایه است: اول دقت برای فهم درست، دوم رسیدن به حقیقت از راه دانایی، سوم حکم نیکو و چهارم بردباری، و آن کس که برای فهم درست دقت کند ازراه دانایی به حقیقت می رسد و آنکه به حقیقت رسید حکم نیکو صادر می‌کند.