نمونه ای از بی تقوایی زنان!

از موقعیّت خانوادگی و موقعیّت اجتماعی افراد استفاده کنیم، القابی را به کار ببریم که محبوب همه است، از ساده‏ترین کار و از بزرگان و خودی‏ها شروع کنیم، از سرچشمه‏ی گناهان نهی کنیم، از رفتارها و انحرافات کوچک غافل نباشیم، عوارض و پیامدهای فساد و انحراف را بیان کنیم ، سعی کنیم تا امر به معروف و نهی از منکر در کنار هم باشد و حتّی برای جلوگیری از یک منکر از یک فرد اقدام کنیم. با کرشمه سخن گفتن زن، بی تقوایی است! «یا نِساءَ النَّبِیِّ لَسْتُنَّ کَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ إِنِ اتَّقَیْتُنَّ فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَ قُلْنَ قَوْلاً مَعْرُوفاً ؛ ای همسران پیامبر! شما مثل یکی از زنان (عادّی) نیستید. اگر تقوا پیشه‏اید پس به نرمی و کرشمه سخن نگویید تا (مبادا) آن که در دلش بیماری است طمعی پیدا کند، و نیکو و شایسته سخن بگویید. » (احزاب ۳۲) در آیات گذشته سخن از موقعیت و مسئولیت سنگین همسران پیامبر (صلی الله علیه و آله) بود، در آیه مورد بحث این موضوع هم چنان ادامه می‏یابد و طی آیاتی هفت دستور مهم به همسران پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‏دهد. نخست در مقدمه کوتاهی می‏فرماید:" ای همسران پیامبر (صلی الله علیه و آله) شما مثل یکی از زنان عادی نیستید اگر تقوا پیشه کنید" (یا نِساءَ النَّبِیِّ لَسْتُنَّ کَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ إِنِ اتَّقَیْتُنَّ). شما به خاطر انتسابتان به پیامبر (صلی الله علیه و آله) از یک سو، و قرار گرفتنتان در کانون وحی و شنیدن آیات قرآن و تعلیمات اسلام از سوی دیگر دارای موقعیت خاصی هستید که می‏توانید سرمشقی برای همه زنان باشید، چه در مسیر تقوا و چه در مسیر گناه. بنا بر این موقعیت خود را درک کنید و مسئولیت سنگین خویش را به فراموشی نسپارید و بدانید که اگر تقوا پیشه کنید در پیشگاه خدا مقام بسیار ممتازی خواهید داشت. و به دنبال این مقدمه که آنها را برای پذیرش مسئولیتها آماده می‏سازد و به آنها شخصیت می‏دهد نخستین دستور در زمینه عفت صادر می‏کند و مخصوصا به سراغ یک نکته باریک می‏رود تا مسائل دیگر در این رابطه خود بخود روشن گردد، می‏فرماید : « بنا بر این به گونه‏ای هوس‏انگیز سخن نگوئید که بیماردلان در شما طمع کنند ؛ « فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ » بلکه به هنگام سخن گفتن، جدی و خشک و بطور معمولی سخن بگوئید، نه همچون زنان کم شخصیت که سعی دارند با تعبیرات تحریک کننده که گاه توام با ادا و اطوار مخصوصی است که افراد شهوت ران را به فکر گناه می‏افکند سخن بگوئید. تعبیر به" الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ" (کسی که در دل او بیماری است) تعبیر بسیار گویا و رسایی است از این حقیقت که غریزه جنسی در حد تعادل و مشروع عین سلامت است، اما هنگامی که از این حد بگذرد نوعی بیماری خواهد بود تا آنجا که گاه به سر حد جنون می‏رسد که از آن تعبیر به" جنون جنسی" می‏کنند و امروز دانشمندان انواع و اقسامی از این بیماری روانی را که بر اثر طغیان این غریزه و تن در دادن به انواع آلودگیهای جنسی و محیطهای کثیف به وجود می‏آید در کتب خود شرح داده‏اند. وقتی به زنان پیامبر که بیشترشان پیر و سالخورده بوده و زندگی ساده‏ای داشتند هشدار داده می‏شود که با کرشمه و ناز سخن نگویند، زنان جوان و زیبا باید حساب کار خود را بکننددر پایان آیه دومین دستور را به این گونه شرح می‏دهد:" شما باید به صورت شایسته‏ای که مورد رضای خدا و پیامبر (صلی الله علیه و آله) و توام با حق و عدالت باشد سخن بگوئید" (وَ قُلْنَ قَوْلًا مَعْرُوفاً). در حقیقت جمله لا تخضعن بالقول اشاره به کیفیت سخن گفتن دارد و جمله قُلْنَ قَوْلًا مَعْرُوفاً اشاره به محتوای سخن. البته" قول معروف" (گفتار نیک و شایسته) معنی وسیعی دارد که علاوه بر آنچه گفته شد، هر گونه گفتار باطل و بیهوده و گناه‏آلود و مخالف حق را نفی می‏کند. ضمنا جمله اخیر می‏تواند، توضیحی برای جمله نخست باشد، مبادا کسی تصور کند که باید برخورد زنان پیامبر (صلی الله علیه و آله) با مردان بیگانه دور از ادب باشد، بلکه باید برخورد شایسته و مؤدبانه و در عین حال بدون هیچگونه جنبه‏های تحریک آمیز داشته باشد. ● پیام‏های آیه: ۱) حساب خانواده رهبران دینی از سایرین جداست و باید بیش از دیگران مراقب رفتار خود باشند. «یا نِساءَ النَّبِیِّ لَسْتُنَّ کَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ» (موقعیّت اجتماعی، محدودیّت آور است.) ۲) وقتی به زنان پیامبر که بیشترشان پیر و سالخورده بوده و زندگی ساده‏ای داشتند هشدار داده می‏شود که با کرشمه و ناز سخن نگویند، زنان جوان و زیبا باید حساب کار خود را بکنند. «یا نِساءَ النَّبِیِّ ... فَلا تَخْضَعْنَ» ... ۳) با کرشمه سخن گفتن زن، بی تقوایی است. «إِنِ اتَّقَیْتُنَّ فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ» ۴) قرآن برای سخن گفتن نیز آدابی بیان می‏کند. «فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ» ۵) افراد آلوده، از مقدّسات نیز دست طمع بر نمی‏دارند. «یا نِساءَ النَّبِیِّ ... فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ» ۶) نباید گفتار و رفتار زن تحریک کننده باشد. «فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ» ۷) در جامعه‏ی نبوی نیز همه‏ی افراد سالم نیستند. «فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ» ۸) نباید کاری کنیم که حتّی یک نفر دچار گناه و فساد شود. «الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ» و نفرمود «الذین فی قلوبهم» ۹) چشم چرانی و هوسبازی یک بیماری روحی است. «فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ» ۱۰) گرچه کسی که بیمار دل است مشکل دارد، «فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ» امّا من نباید کاری کنم که او را تحریک کند. «فَلا تَخْضَعْنَ ... فَیَطْمَعَ» ۱۱) طوری سخن بگویید که هم محتوا خوب باشد «قَوْلًا مَعْرُوفاً» و هم شیوه، سالم باشد. «فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ» چند اصل مهم در نهی از منکر که از این آیه استخراج می‏شود: ۱) از موقعیّت خانوادگی افراد کمک بگیریم. «یا نِساءَ النَّبِیِّ» ۲) از موقعیّت اجتماعی افراد استفاده کنیم. «لَسْتُنَّ کَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ» ۳) القابی را به کار ببریم که محبوب همه است. «إِنِ اتَّقَیْتُنَّ» ۴) از ساده‏ترین کار شروع کنیم. «فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ» ۵) از بزرگان و خودی‏ها شروع کنیم. «یا نِساءَ النَّبِیِّ» ۶) از سرچشمه‏ی گناهان نهی کنیم. «فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ» ۷) از رفتارها و انحرافات کوچک غافل نباشیم. «فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ» ۸) عوارض و پیامدهای فساد و انحراف را بیان کنیم. «فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ» ۹) امر به معروف و نهی از منکر در کنار هم باشد. «فَلا تَخْضَعْنَ ... قُلْنَ» ۱۰) حتّی برای جلوگیری از یک منکر از یک فرد اقدام کنیم. «فَیَطْمَعَ الَّذِی» نفرمود: «فیطمع الذین» ۱۱) با هوس و آرزوی گناه هم باید مبارزه کرد تا چه رسد به خود گناه. «فَیَطْمَعَ»