می‌شود هم به کار رسید و هم به خانه

رسیدگی به وظایف‌کاری و خانوادگی برای والدین شاغل از بزرگ‌ترین معضلات زندگی‌های امروزی است. کمتر از ۶۰ سال پیش در جهان غرب، در ۵۶ درصد خانواده‌ها فقط یکی از والدین شاغل بود و دیگری به امور خانه و خانواده رسیدگی می‌کرد. امروزه فقط روال زندگی ۳۰ درصد خانواده‌ها به همان منوال است. بنابراین به نظر می‌رسد دستیابی به توازن خانه- حرفه برای از بسیاری خانواده‌ها یک ضرورت باشد. امروزه نه تنها پدرها بلکه مادرها نیز به کار بیرون از خانه اشتغال دارند، ساعت‌های کاری هم نسبت به دهه‌های پیشین افزایش یافته است و این یعنی وقت کمتری به کودکان و زندگی خانوادگی اختصاص داده می‌شود. مشغولیت‌های حرفه ای و مسوولیت‌های بی‌پایان خانه، از نظافت گرفته تا تهیه غذاهای سالم و البته رسیدگی به بچه‌ها و مسایل مربوط به آنها، دیگر رمقی برای والدین شاغل باقی نمی‌گذارد. پس جای تعجبی نیست که مادرها و پدرها خیلی زود خسته و عصبی می‌شوند و خیلی از اوقات با هم مشکل پیدا می‌کنند. گاهی حتی به نظر می‌رسد ایجاد توازن بین حرفه و خانه عملا غیرممکن باشد. اما رسیدن به توازن خانه- کار... بله ممکن است. بهتر است کاملا آرام و بدون اضطراب باشید، اشتغال به حرفه مورد علاقه‌تان و برخورداری از زندگی خانوادگی شاد و سالم به‌طور همزمان امکان‌پذیر است. به توصیه‌های زیر توجه کنید تا از فشارهای عصبی کاسته و با افزایش انرژی، از وقت خود به بهترین شکل استفاده کنید. ▪ درباره توانایی‌های خود واقع بین باشید این ضرب‌المثل قدیمی که «با یک دست نمی‌توانید چند هندوانه بردارید» واقعا درست است. بهتر است کارهای خود را اولویت‌بندی و برای هر روز هفته و تمام روزهای هفته‌های آینده برنامه‌ریزی کنید. لزومی ندارد برنامه‌تان آنقدر فشرده باشد که وقت سر خاراندن هم پیدا نکنید، حتما در میان برنامه‌ها و کارها وقت‌هایی را هم فقط به خودتان (مثلا برای استراحت یا تفریح) اختصاص دهید. برنامه‌ریزی بسیار مهم و ضروری است. برنامه‌های روتین در تربیت کودکان مخصوصا آنهایی که از اختلالات رفتاری رنج می‌برند نقشی مؤثر دارد و نمی‌توان از تاثیر آن در مدیریت زمان والدین نیز چشم‌پوشی کرد. نکته مهم: درهر روز مقداری از زمان‌تان را به خودتان اختصاص دهید و به کار مورد علاقه‌تان بپردازید. ▪ «نه» گفتن را تمرین کنید، حتی در محل کار به یاد داشته باشید برای ایجاد توازن بین خانه و کار، گاهی تصمیم‌گیری در قبال مسوولیت‌هایی که از عهده‌تان خارج است، سخت می‌شود. بهترین شیوه علمی برخورد با چنین مواردی در ابتدا شناخت محدودیت‌هاست؛ یعنی «نه» گفتن در صورت لزوم در مقابل خیلی از کارها و فعالیت‌هایی که احتمالا خودتان هم مایل به انجام آن هستید اما با محدودیت‌های‌تان در تناقض است. گاهی والدین خود را درگیر همه چیز می‌کنند و در نتیجه نمی‌توانند خوب همه آنها را انجام دهند. باید محدودیت‌هایی برای کار خود قایل شوید حتی اگر منجر به کندی یا حتی عدم پیشرفت شود. با در نظر گرفتن تمامی شرایط، در مورد میزان کار روزانه یا هفتگی و اوقات فراغت خود تصمیم‌گیری کنید و به آن پایبند بمانید. ▪ در لحظه فکر کنید زمانی که برنامه کاری و زندگی خود را با دقت تمام تنظیم کردید، وقت آن رسیده تکیه دهید و در آرامش کامل فقط بر آنچه در آن لحظه باید انجام شود، تمرکز کنید. به عنوان مثال، اگر سر کار هستید فقط کار کنید و اگر در منزل هستید، توجه خود را فقط به اعضای خانواده معطوف کنید. گاهی پیش می‌آید که دیگر حوصله نداشته باشید همان بازی تکراری را با کودک‌تان داشته باشید اما یادتان باشد بچه‌ها به راحتی می‌فهمند حواس شما به آنها و بازی‌شان است یا در جای دیگری سیر می‌کنید. ▪ کمک بگیرید پس خانواده به چه دردی می‌خورد؟ اگر مادران شاغل قرار باشد همه کارها از آشپزی گرفته تا نظافت را نیز خود انجام بدهند، حتما خسته و عصبی می‌شوند؛ به منظور دستیابی به توازن خانه- کار بهتر است همه افراد خانواده سهمی از مسوولیت‌ها داشته باشند. به این ترتیب کارها در زمان کوتاه‌تری انجام شده، فشار عصبی کمتر و افراد خانواده در کنار هم درگیر کارها می‌شوند. گاهی استخدام یک کارگر یا پرستار برای چند ساعت در هفته نیز بسیار مفید است. اگر باور داشته باشید که انسان هستید نه ماشین، می‌توانید برای برنامه‌ها و کارهای خود محدودیت‌هایی قایل شوید تا حتی المقدور در معرض فشار روحی ناشی از خستگی قرار نگیرید. به یاد داشته باشید ایجاد توازن بین کار و زندگی امری رویایی و دور از دسترس نیست.