میراثی نویدبخش برای همه بیماران

دکتر «چارلز ریچارد درو» که بزرگ‌ترین فرزند از پنج فرزند «ریچارد درو» و «نورا بریل» بود، سوم ژوئن سال ۱۹۰۴ در واشنگتن‌دی‌سی به‌دنیا آمد. او همزمان با تحصیل در مدرسه ابتدایی به فروش روزنامه واشنگتن‌تایمزهرالد نیز مشغول بود و در سال ۱۹۱۸ به دبیرستان دونبار رفت که تحت‌تاثیر جداسازی نژادی مخصوص سیاهپوستان بود و از قوی‌ترین مدارس سیاهان در ایالات متحده به‌شمار می‌رفت. «چارلز» ورزش را دوست داشت و همیشه یک رقیب سرسخت بود که می‌توانست یک ورزشکار حرفه‌ای یا مربی شود، ولی رویای پزشک شدن در سر داشت. خواهرش «آلیس» که مبتلا به سل بود در جریان جهان‌گیری آنفلوآنزا در سال ۱۹۲۰ درگذشت و مرگ او «چارلز» را برای تحصیل در طب مصمم‌تر ساخت. دستاوردهای ورزشی او در دوران دبیرستان سبب شد، بورسیه‌ای برای تحصیل در کالج آمهرست در ماساچوست دریافت کند. «چارلز» در سال ۱۹۲۸ وارد مدرسه‌ طب دانشگاه مک‌گیل در مونترال کانادا شد و در آنجا بود که به تحقیق در مورد خون و فرآورده‌های آن علاقه پیدا کرد. وی در سال ۱۹۳۳ از دانشگاه مک‌گیل درجه دکترا در طب گرفت و پس از آنکه به‌ عنوان انترن یک‌سال را در بیمارستان رویال ویکتوریا و بیمارستان عمومی مونترال گذراند و دوره دستیاری جراحی عمومی را در بیمارستان عمومی مونترال آغاز کرد. پس از اتمام دوره‌ دستیاری در بیمارستان پرسپترین کلمبیا در نیویورک مشغول به ‌کار شد و همچنین حاصل تحقیقات خود را در انتقال و ذخیره خون به این مرکز اختصاص داد. «درو» کشف کرد که پلاسما (بخش مایع خون) دارای سلول نیست و می‌توان آن را بدون اینکه کیفیت خود را از دست بدهد خشک و ذخیره کرد. این کشف بزرگ در تمام جهان مورد توجه واقع شد. در سال ۱۹۳۹ او با جایزه‌ای که از انجمن انتقال خون دریافت کرد، بانک خون بیمارستان را راه انداخت. «درو» در اواخر سال ۱۹۴۰ در جریان جنگ جهانی دوم و پیش از اینکه آمریکا وارد جنگ شود برای کمک به برپایی تشکیلات نمونه برای حفظ و ذخیره خون به خدمت فراخوانده شد. در آغاز جنگ، دکتر «جان ‌بیتی»، استاد پیشین «درو» که مدیر آزمایشگاه‌های پژوهشی کالج پادشاهی جراحان در لندن بود و مسوولیت انتقال‌ خون نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا را بر عهده داشت، از او خواست با وی در فراهم آوردن خون همکاری کند. «درو» باید مقادیر زیادی پلاسمای خون را جمع‌آوری و آزمایش می‌کرد و برای انتقال به انگلستان آماده می‌ساخت، بنابراین به نیویورک رفت تا پروژه خون ایالات‌متحده برای بریتانیا را سرپرستی کند. «درو» مرکزی برای جمع‌آوری خون ایجاد کرد تا داوطلبان برای اهدای خون به آنجا مراجعه کنند. او به همه اطمینان داد که تمام پلاسما‌ها و خون‌ها قبل از انتقال به کشتی ارزیابی و آزمایش می‌شوند و همچنین افراد ماهر و ورزیده را به کار گماشت تا از احتمال هرگونه آلودگی اجتناب شود. برنامه خون برای بریتانیا به‌ مدت پنج ماه با جمع‌آوری خون ۱۵هزار داوطلب و با فراهم آوردن بیش از ۵۵۰۰ ویال پلاسمای خون بسیار موفق عمل کرد و «درو» به‌عنوان سرپرست انتقال خون برای بریتانیای کبیر نامیده شد. بعدها این پروژه بر عهده صلیب سرخ آمریکا گذاشته شد و «درو»، مدیر بانک خون نیویورک شد. او همچنین به معاونت مدیر فرآورده‌های خونی انجمن پژوهش ملی ارتش آمریکا گمارده شد. در جریان جنگ، ارتش نیروی دریایی و صلیب سرخ دارای بانک‌های خون جداگانه برای سیاهپوستان و سفیدپوستان بودند و چون خون‌ها جداگانه جمع‌آوری و ذخیره می‌شدند، این کار بسیار پرهزینه و زمان‌بر بود. اعتقاد «درو» در این وضعیت این بود که هیچ پایه علمی به‌جز گروه‌های خونی برای جداسازی خون‌ها وجود ندارد و جداسازی خون‌ها براساس نژادهای مختلف بی‌اساس است، بنابراین در اعتراض به تبعیض نژادی در جمع‌آوری خون از سمت خود استعفا داد و به تدریس جراحی در دانشگاه هاروارد مشغول شد. او در سال ۱۹۴۳ اولین جراح سیاهپوستی بود که به‌عنوان عضوی از هیات ممتحن بورد جراحی آمریکا انتخاب شد. «درو» از سال ۱۹۳۹ سالانه در کلینیک بیمارستان جان اندرو مموریال در توسکگی آلاباما به ‌صورت داوطلبانه کار می‌کرد. در سال ۱۹۵۰ وی با سه پزشک سیاهپوست دیگر تصمیم گرفتند به‌ جای اینکه با هواپیما به توسکگی بروند تا آنجا رانندگی کنند. حدود ساعت هشت صبح اول آوریل، «درو» که در حال رانندگی هنوز از جراحی شب قبل خسته بود، کنترل خود را روی ماشین از دست داد. اتومبیل او پس از چپ کردن وارد مزرعه‌ کنار جاده شد و سه بار دور خودش معلق زد. سه پزشک دیگر دچار جراحات جزیی شدند ولی «درو» صدمات جدی دید. وقتی تکنیسین‌های اورژانس رسیدند، او در اثر صدمات شدید پا دچار شوک شده بود. «درو» به بیمارستان عمومی آلامانس در برلینگتون در کارولینای شمالی منتقل شد و پس از نیم ساعت اعلام شد درگذشته است.