فلسطینیان نسبت به حقوق شان آگاه باشند

فلسطینیان در مسیری درست گام بر می دارند. خوب به طرح مسائل تان آگاه باشید. درخواست برای کشور مستقل فلسطینی در سازمان ملل، اولاً درباره فلسطین و حقوق آن است، نه مربوط به حقوق آمریکا و نه حتی اسرائیل. خوب دقت کنید، که طرف مقابل دارد قضایا را بر عکس برایتان جلوه می دهد و وانمود می کند که شما می خواهید برای آمریکا و اسرائیل تنگنا ایجاد کنید! در حالی که شما نه در مورد آمریکا و نه در مورد اسرائیل به سازمان ملل رجوع نمی کنید، بلکه اسرائیل قبلاً عضو رسمی سازمان ملل شده و برطبق قرارداد اسلو متعهد به به رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطینی حداکثر ظرف ۵ سال است و حرکت شما تنها برای حق تشکیل کشور مستقل فلسطینی است؛ پس هر کس اخلالی در این حق ایجاد کند، می خواهد فلسطینیان را به انزوا بکشد (و نه برعکس) و از آن طریق در مذاکرات دست بالا را بگیرد. این حق قانونی شما همچون هر ملتی است که پس از سال ها آوارهگی و توقف جنگ، و با وجود تأخیرهای هزارباره و تدوام مذاکرات و رد پیشنهاد شروع مذاکرات از طرف اسرائیل، اینک بخواهید به سازمان ملل رجوع کنید تا حق تان محفوظ باشد. به عبارت دیگر شما برای صلح یا هر توافق دیگری به سازمان ملل نمی روید، بلکه برای تشکیل کشور فلسطین می روید و این دو موضوع جدا از هم است. الان کشورهای متعددی هستند که هنوز قرارداد صلح با یکدیگر امضاء نکرده اند، ولی به عنوان کشور مستقل پذیرفته شده اند. اینک سال هاست که آذرباییجان و ارمنستان به توافق صلح نرسیده اند که هیچ، حتی مذاکره را نیز شروع نکرده اند، اما هر دو عضو سازمان ملل اند. به عبارتی، عضو سازمان ملل شدن یک چیز است و بستن قرارداد صلح چیزی دیگر که اولاً منافاتی با هم ندارند و ثانیاً می تواند موجب شود تا طرفی که در مذاکرات صلح جدی نیست، تصور نکند که چون گذشته با تأخیر و موش و گربه بازی می تواند عملاً مانع از رسیدن به توافق شود. اگر آمریکا و اروپا گله دارند که می بایست آن همچون سودان جنوبی با توافق طرف مقابل صورت گیرد، پس چرا آنان در مورد کوزوو چنین نکردند و با وجود مخالفت شدید صربستان و حتی روسیه عضو دائمی شورای امنیت، یک جانبه آن را به رسمیت شناختند؟ آن هم ملتی که تازه استقلال یافته بود، در حالی که فلسطینیان سال هاست که بدنبال این حق طبیعی شان هستند! اگر فلسطینیان مذاکرات را شروع نکرده و تداوم نبخشیده بودند، جای بحث بود، اما همواره طرف فلسطینی آماده مذاکرات جدی بوده و هست و درخواست خود را بدون وقفه ادامه می دهد، تا طرف مقابل را نیز جدی پای میز مذاکره بیاورد. محمود عباس گفته که غربی ها پیشنهادی برای شروع مذاکرات نداده اند، که این صحت ندارد و اتفاقاً چندین پیشنهاد از طرف غرب و روسیه مطرح شد که همه شان توسط دولت تندرو کنونی رد شد؛ یعنی پیشنهاد آمریکا و اخیراً فرانسه توسط فلسطین پذیرفته شد، اما اسرائیل آن ها را به راحتی رد کرد و حالا به جای این که غرب ها به اسرائیل برای باز کردن درب گفتگوهای صلح فشار بیاورد، نه تنها چنین نمی کند، به فلسطینی فشار می آورند و با قیافه حق به جانب مدعی می شوند که فلسطینیان می خواهند آمریکا و اسرائیل را تحت فشار بگذارند!؟ آقای اوباما اگر دنبال ریشه های جنگ و تبعیض در منطقه می گردد، اگر یک سوی آن جریان افراطی گری مذهبی است، سوی دیگر آن این معیارها دوگانه شماست که اسرائیل را همچون کودکی لوس و پرتوقع که به هیچ کس به جز حق و امنیت خود فکر نمی کند، بار آورده اید که تنها به خاطر سیاست های تندروهای خودش منزوی شده است. فلسطینیان باید بدانند که وقتی تصمیم یا کاری غلط یا غیرانسانی را دنبال می کردند، می بایست آن را کنار بگذارند، اما وقتی روندی انسانی و درست را طی می کنید که به حق هیچ کس آسیب نمی زند، و تنها برای گرفتن حق مردم است نباید بابت فشارها و شارلاتان بازی های طرف مقابل کوتاه بیاید. شما با وقیحانی طرف هستید که چنان دشمن صلح اند که حتی برای بر هم زدن اش، برای رئیس جمهور و نخست وزیر خودشان پرونده درست کردند و اگر شما در گرفتن حق تان کوتاهی کنید، انتظار از کشور دیگری نداشته باشید که حقوق تان را محترم شمارد. تکرار می کنم، روند گفتگوهای صلح موکول به تشکیل کشور فلسطین نیست و به کشوری دیگر چون اسرائیل نیز که قبلاً عضو سازمان ملل شده لطمه ای نمی زند و ربطی ندارد، مگر این که اسرائیل بخواهد با مانع تراشی در مسیر این حق، برای تحمیل خواسته هایش طی مذاکرات سوءاستفاده کند. اگر به بهانه گفتگوهای صلح و شروع مذاکرات از ارائه طرح تان صرف نظر کنید، مرتکب بزرگترین اشتباه استراتژیک زندگی تان شده اید و علاوه بر آن، بانی شروع درگیری های جدید بین فلسطینیان، که اسرائیل رندانه همین هدف را دنبال می کند و می داند که تعداد کشورهایی را که برای به رسمیت شناختن فلسطینی در ماه سپتامبر لازم است، در اختیار دارید، ولی به شما فشار می آورد تا با عقب نشینی، آن را از مشکلی برای خود به مشکلی برای شما بدل سازد. در صفحه شطرنج شما به مرحله کیش طرف مقابل رسیده اید که اگر چنین نکنید، در حرکت بعدی آن ها شما را کیش می کنند. این حساس ترین لحظه تصمیم گیری در تاریخ فلسطین است که اگر کوتاهی کنید، نه مردم و نه شما هرگز خودتان را نخواهید بخشید. کمک های مالی آمریکا همچون هر کشوری نباید اهرمی باشد که استقلال رأی شما را خدشه دار کند و نه تنها حالا، بلکه پس از تشکیل کشور مستقل فلسطینی، کشورتان زمانی حقیقتاً مستقل است که بابت اهرام های فشار کشوری دیگر ناگزیر به تغییر مسیر نشود. کشورهای اسلامی و عربی به جای کمک به تروریست ها و دیکتاتورهای حامی شان، به راحتی می توانند با مبالغی کسری بودجه تان را برطرف کنند. کشورهای عربی و اسلامی باید مبلغی را در قالب صندوقی به فلسطین اختصاص دهند که هر زمان کمک های دیگر کشورها قطع شد، آنان مبلغ کمک ها را افزایش دهند. یک صندوق نیز باید به شکلی دائمی برای کمک به کشورهای قحطی زده تشکیل شود تا مانع از تکرار مداوم فاجعه مرگ از بابت قحطی و گرسنگی شویم. این حرکت می تواند آغازی باشد برای تأثیرگذاری مثبت و انسانی در مقابل کشورهایی که فکر می کنند تنها با نیروی نظامی می توان به ملت ها کمک کرد. ترکیه نباید در مورد فلسطین نقش منفعلانه داشته باشد و باید ترکیه باشد که از آمریکا و اروپا بخواهد، اگر می خواهند آلترناتیوی در مقابل تروریست ها داشته باشند، حمایت از گروه هایی که به شکل مسالمت آمیز بدنبال حق شان هستند، اولین گام است. نکته مهم دیگر پیرامون به رسمیت شناختن کشور یهود است. برخلاف آنچه فتح فکر می کند، آن مسأله ای داخلی برای اسرائیل نیست و آن ها بدانچه می کنند، به خوبی واقف اند و به همین سبب نیز می خواهند که از شما در این خصوص تعهد بگیرند. فتح و فلسطینیان نباید تنها به حقوق فلسطینیانی که اینک داخل مرزهای کرانه باختری و غزه هستند، اهمیت دهند و فلسطینیان و اعراب و مسلمانان داخل مرزهای اسرائیل را رها کنند. وقتی برای ما انسانیت مهم است، یعنی این که چه مسلمان و چه مسیحی و چه یهودی در داخل مرزهای هر کشوری باید از حقوق یکسان با سایرین برخودار باشند. در صورتی که شما طرف مذاکرات صلح تان را از اسرائیل به کشور یهود تغییر دهید، یعنی تمامی قومیت ها به جز یهود به شهروند درجه دو تبدیل می شوند. اسرائیل چون با رشد جمعیت سریع تر فلسطینیان مواجه است، این قانون را به همین دلیل رندانه می خواهد وارد مذاکرات کند. مهمتر از آن در تاریخ یهودیان، شما با دو دولت اسرائیل و یهود مواجه بودید که اسرائیل غیرمذهبی و یهود بسیار مذهبی بود که اقلیت ها را بر نمی تافت. در حالی که شما در تمام قراردادهای تان تنها کشور اسرائیل را که از اقوام و ادیان دیگر با حقوقی مساوی با یهودیان برخوردار است، به رسمیت شناخته اید. پاسخ درست شما برای این درخواست دولت اسرائیل تنها این باید باشد که شروط جدید برای مذاکرات را نمی پذیرید، چرا که آن را به عنوان مانعی جدید در راه مذاکرات می شمارید؛ همین. طی نامه درخواست تان برای عضویت در سازمان ملل به تلاش جهت ادامه مذاکرات صلح اشاره کنید، که آن هم بر عزم جدی شما برای صلح و هم رأی موافق کشورهای بیشتر صحه می گذارد. مذاکراتی که پس از به رسمیت شناختن کشور فلسطین باید شروع و ادامه یابد. پیروزی نهایی ما زمانی است که هر ملتی در منطقه زیر چتر دولتی از خود اداره شود و زمانی اشک های شوق، ما را آرام نخواهد گذاشت، که شاهد همزیستی مسالت آمیز همه اقوام و ادیان در کنار یکدیگر باشیم.