شگردهای ویژه بعضی ها!

آدم بعضی وقت ها چنان مبهوت زرنگی و فرصت طلبی بعضی ها می شه که فکر درک رفتارشون مثل یک نامعادله چند مجهولی با وجود گذشت زمان و نعمت فراموشی باز هم فکر آدمو به خودش مشغول می کنه. نامعادله ای از درجه قدرت و توانایی بعضی ها در شرایط خاص، بی ربط، با ربط، بحرانی، معمولی و ... در معرفی و نشان دادن خودشون به طوری که کمتر کسی متوجه قصد و نیت این همه گزارش دهی از عملکرد بشه و آخرش هم صدای آفرین و مرحبای بقیه چه تو دلشون و چه آشکارا به گوش برسه، ممکنه شما نتونین این صدا رو از دل کسی بشنوین ولی ما می تونیم چون گوشامون خیلی زرنگن. اگه دقت کنین این تیپ آدما از هر فرصتی استفاده می کنن، پیش وکیل و وزیر، این مسئول و اون مسئول، حتی سلام و خداحافظی شون هم فرق می کنه. بنابر اخبار موثق شبکه های مختلف، این آدما به دنبال پیدا کردن روش هایی برای از خودگویی در فرصت های یک تا دو دقیقه ای هستن که در این زمینه به موفقیت هایی هم نائل شده اند. اگه حواست جمع نباشه بدجور گول می خوری، البته ممکنه این آدما کارهایی هم کرده باشن اما نه اون قدر که با آب و تاب تعریف می کنن و مشروح و مفصل گزارش می دن، در مقابل عده ای هستن که کارهای بزرگی انجام دادن، تلاش زیاد جزو ذاتشونه، موفقیت هایی در چنته دارن ولی عالمانه ترجیح دادن در فرصت های مختلف از نیازها بگن از کمبودهایی که باید برطرف بشه و جز حل مشکلات حوزه مسئولیتی شون به هیچ چیز فکر نمی کنن، این که چقدر این روش تاثیر گذاره باید دربارش بحث کرد. ولی متاسفانه از اون جا که حل مشکلات سخته، بعضی مسئولان ما که باید حلال مشکلات باشن توی جلسات واگویه نیازها و کمبودها، به دنبال حرفی جدید می گردن، آدم جدید، بیان جدید، شاید دنبال کسی که این قدر از مشکلات نگه، بندگان خدا بس که در این استان و اون استان در این جلسه و اون جلسه با سیل عظیمی از مشکلات و نیازهایی که باید حل و تامین بشه مواجه شدن دیگه مغزشون کشش نداره، اصلا انگار همه این حرفا رو که از طرف مدیران پایین دست با آب و تاب و آمار و مستندات ارائه می شه حفظن، همه رو خوب می دونن آخر جلسه هم بعد از این که ۲۰، ۳۰ تا مدیر هی سوگنامه می گن و از مشکلات می نالن طوری که آدم خیال می کنه دنیا به آخر رسیده مسئول رده بالا با یک جمله آب یخ می ریزه رو سر همه که اوضاع شما خیلی هم بد نیست و آقایونی که فکر می کنند عجب سخنرانی های تاثیرگذاری ارائه دادن، حالا فرداست که سیل اعتبارات جاری بشه، با شنیدن جمله آقای مسئول، پنچر می شن و شانه های صاف و چهره های مصمم شان، یکهو فرو می ریزه. در چنین شرایطی یک مغز متفکر در فرصت طلبی، یک آدم زرنگ، یک آتشفشان در حال فوران از میل بیشتر بودن و پیشرفت کردن، یک قدرتمند، یک...، یک... ای بابا، هی یک، یک، یک، تو که ادعا می کردی حواست جمعه و این آدما نمی تونن با این همه تبلیغات از خودشون روت تاثیر بذارن، می بینم که بدجوری مات و مبهوت شدی. بد و بیراه نمی گی ها، اما همه تعجبم از اینه که اینا چه راحت می تونن جو و فضا رو به نفع خودشون تغییر بدن، بله، این فرد متفاوت، بدون توجه به همه روش های دیگران برای نشان دادن نیازها و اثبات مشکلات، بی هیچ مقدمه ای و به راحتی هر چه تمام تر از عملکرد اقدام های معمول حوزه مسئولیتی و مقام ها و موفقیت های به دست آمده می گه، گزارشی کامل از تلاش هایی که جزو وظایف بوده و باید انجام می شده، من که انگشت به دهن مونده بودم، همش منتظر مطرح شدن یک نیاز، یک خواسته و طرح مشکلات از زبان این شخصیت بودم که آخرش هم یکی دو دقیقه ای به بیان چند مورد بسنده کرد و حتی یک نیاز مهم حوزه مسئولیتی اش رو به باد فراموشی سپرد اما به این موضوع توجه کرد، در اون جلسه که همه شنونده بودن، حرف های این فرد عجیب رو هم شنیدن، کسی اعتراض نکرد، هیچ کس نگفت از مشکلاتت بگو، از طرفی مسئول بالانشین هم بعد از اون همه شنیدن از مشکلات دادخواست ها، ۱۰، ۲۰ جمله از موفقیت ها شنید که از لحاظ روان شناسی هم بخوای بررسی کنی، این تفاوت در موج یکنواختی ها روی ذهنش تاثیر به یاد موندنی تری داره. این بشر آخر جلسه هم موند و یک گپ و گفت خصوصی با آقای مسئول داشت، شاید رفت تا با شگرد ویژه دیگه ای با جملات تبلیغاتی خودش، مغز اون رو نشانه بگیره تا هیچ وقت فراموش نکنه، اون روز در سفر به این جا در اون جلسه با کسی به اسم...ملاقات کرده، عجب پشتکاری، به این می گن زیر آبی در آب گل آلود، زیر آبی موفقی که هیچ کس نمی بینه. این از اون جمله مهارت هاست که به استعداد ذاتی نیاز داره، خیالتونو راحت کنم اکتسابی نیست، اگه هر چی سعی و تلاش داری رو به کارگیری باز هم جای جاش که برسه بدجور می زنی جاده خاکی، یه ریزه کاری هایی هم داره که هر کسی نمی تونه کشفشون کنه، اصلا شاید هم یک جور جادوگریه، حرکتی مرموزانه به سمت تسخیر گوش و ذهن دیگران. اینم بگم که فکر کنم این استعداد از انصاف به دور، این روزها داره طرفدار پیدا می کنه، گفتم هر چند اکتسابی نیست ولی خیلی ها با الگوبرداری به موقعیت هایی رسیدن، این جوری پیش بره معلوم نیست چه بر سر واقعیت ها بیاد، کی پیگیر حل مشکلات بشه و چه اتفاقاتی بیفته!