سینمایی‌ که ‌پیر و تنها ‌شده ‌است!

اگر کمی به حافظه‌تان فشار بیاورید و با مغز مبارک سفری در زمان داشته باشید روزهایی از دهه ۶۰ و ۷۰ را به یاد می‌آورید که صف‌ مردم برای تماشای یک فیلم به چهارراه و خیابان‌های مجاور سالن سینما هم می‌رسید! سردر سالن‌ها پر بود از انواع فیلم داخلی و خارجی! یک وقت‌هایی باید یک تا دو سئانس برای خرید بلیت معطل می‌شدیم، در مواردی هم مردم به ترفندهایی مثل رزرو تلفنی بلیت متوسل می‌شدند تا بتوانند فیلم مورد علاقه خود را تماشا کنند، «کفش‌های میرزا نوروز»، «اجاره نشین‌ها»، «طلسم»، «دیگه چه خبر»، «گل‌های داوودی»، «عروس»، «افعی» و کمی بعدتر «آدم برفی» و... فیلم‌هایی بودند که هر کدام در زمان خودش غوغایی در اکران به راه انداختند. حتی بساط اکران فیلم‌های خارجی هم به راه بود فیلم‌های زیبایی از «آلن دلون»، سری فیلم‌های «گودزیلا» و در راس آثار خارجی، فیلم‌های هندی مثل «شعله» تماشاگران زیادی را جذب می‌کردند. ● یادش به خیر آن قدیم ها داخل و خارج سینماها پر بود از اتفاقاتی که حالا فقط نوستالوژی هستند، چیپس‌هایی در بسته‌های دراز که اداره بهداشت مدام درباره آن‌ها هشدار می‌داد و مردم هم مدام تحویل نمی‌گرفتند! یخمک، یخ در بهشت، تخمه، ذرت بوداده فیل! و.... خوراکی‌هایی بودند که معمولا در منازل تهیه می‌شد و با استفاده از انتظار طولانی مردم در صف، فروش خوبی داشت! لژ خانوادگی هم از مجردی جدا بود، حتی صف‌ها! داخل سینما که می‌شدید بلیتی ۳ تکه در دست داشتید که یک تکه آن مربوط به شماره صندلی بود، یک تکه را تا کنترل نهایی باید نگه می‌داشتید و یک تکه را هم کنترل‌چی همان اول جدا می‌کرد! آن موقع سینماها عوامل زیادی داشتند چند نفر برای فروش بلیت، چندتایی برای کنترل و.... مثل الان نبود که یک نفر بلیت بفروشد، بعد زود بپرد پشت بوفه و یکهو سر از پشت دستگاه آپارات دربیاورد! یکی از عوامل آن زمان کسی بود که چراغ‌قوه به دست به مردم کمک می‌کرد تا صندلی خود را پیدا کنند! بعد هم با پرخاش مجرد‌ها را که معمولا دوست داشتند در سالن پائین جلوس کنند می‌فرستاد بالا! فیلم با تبلیغ فیلم‌های بعدی همان سالن یا مضرات اعتیاد و توصیه به مصرف خمیردندان با شمارش معکوسی کهنه شروع می‌شد! اواسط فیلم برق‌ها یکهو روشن می‌شد تا ملت برای رفع حاجت به بوفه، دستشویی و... بروند! به آن ۱۰ دقیقه، ۱۵ دقیقه آنتراکتت می‌گفتند! در زمان آنتراکت چند جوان و نوجوان جعبه‌های جالب‌ناکی را داخل می‌آوردند و ندا سر می‌دانند چیپس، ● تخمه، آجیل و.... از عجایب سینماهای قدیم حضور عده‌ای برای خواب، سیگار کشیدن، برگزاری جام گرگم به هوا توسط بچه‌های خانواده‌های پر جمعیت بوده که هم نمی‌خواستند بچه‌ها را ۲ ساعت روی پای‌شان نگه دارند هم نمی‌خواستند برای ۴ تا بچه قدونیم زیر ۷ سال بلیت بخرند! در ضمن حین فیلم‌های «جمشید هاشم‌پور»‌ کسی نمی‌توانست بخوابد چون با هر مشتش فریاد ایول، ایول می‌رفت هوا و بعدش سوت، کف و... به‌طور معمول فضای داخل سینما هوای نامطبوعی دارد برای همین اگر کسی کنار سالن جگرکی می‌زد نانش توی روغن زرد بود، چون ملت یکهو که از سالن با آن هوا خارج می‌شدند با بوی جگر مواجه می‌شدند و انسان هم که ضعیف‌النفس! ● با قاتلان سینما آشنا شوید! اما امروز اگر چند ثانیه قبل از شروع فیلم بروید پشت گیشه، بلیت فروش با استقبال به سراغ شما می‌آید! کسی بلیت شما را جدا نمی‌کند! هر جایی نشستید فرقی ندارد و طبقه بالای سالن‌ها که معمولا برای مجردها بود خودش شده یک سالن دیگر! مجردها هم اگر تنها باشند باید بروند سمت راست سالن! و گرنه در هیبت یک متاهل‌نما قاطی بقیه می‌نشینند و... بماند حالا برویم سر اصل مطلب! یعنی خلوت بودن سینماهای کشور و علل آن! دهه ۶۰ در کل دو شبکه تلویزیونی داشتیم که همان هم مثل الان ۲۴ ساعته نبود! بعد کم‌کم شبکه ۳ آمد و ۴ و... شبکه ویدئویی هم که نداشتیم مگر فیلم‌هایی روی نوارهای غول پیکر «وی.اچ.اس» که زود خش‌دار می‌شد! که معمولا هم غیر مجاز بودند! بعد در اوایل دهه ۷۰ موسسه رسانه‌های تصویری به منظور پیشگیری از رواج آثار آن‌جورکی شکل گرفت که چندان مورد توجه قرار نگرفت و خود فروشگاه‌های عرضه محصولات مجاز فرهنگی پس از مدتی آشنایی و چاق سلامتی آثار مذکور (ناجورناک) را از زیر میزها تقدیم مشتریان می‌کردند! هر چه بود مجاز و غیر مجاز رقیب جدیدی برای سینما پیدا شده بود. در ادامه سی.دی آمد و بعد دی وی دی و الان تمام کلاسیک‌های تاریخ سینما روی ۱۰ دی وی دی دایوایکس در کنار خیابان به قیمت ۵ تا ۷ هزارتومان قابل دسترسی هستند! نخواستید بهترین فیلم‌های اکران سال ۸۹ را شامل ۱۸ فیلم زیبا بگیرید ۵۰۰ تومان! فقط یک مقداری تصویر و صدای بدی دارد! یک مقداری هم اشکال شرعی و قانونی! درست مثل تماشای این فیلم‌ها از شبکه‌های ماهواره‌ای یا دانلود از اینترنت! ● چرا گیر دادیم به سینما! حالا شاید بگویید که اهل خرید دایوایکس نیستید اما ترجیح می‌دهید فیلم را از تلویزیون ببینید یا صبر کنید نسخه اصلی آن وارد شبکه ویدئویی کشور شود و برای همین دلیلی ندارد بروید سینما! در حالی‌که بسیار غافلید از این موضوع که نفس سینما رفتن به خاطر نوع ارتباطی که با فیلم برقرار می‌کنید، موضوعیت دارد. وقتی در منزل هستید یکهو وسط فیلم هوس می‌کنید شام بخورید، با تلفن صحبت کنید یا اطرافیان ملاحظه شما را نمی‌کنند، اما در سالن سینما اوضاع فرق می‌کند. هنر سینما به پشت سر هم بودن تصاویر، خط داستانی و... مربوط می‌شود و اگر این پیوستگی با گسست مواجه شود بسیاری از کارکردهای فیلم، پیام‌هایی که مورد نظر عوامل فیلم بوده و... به ذهن شما متبادر نمی‌شود. ضمن ‌آن‌که توجه بیشتر به مقوله سینما از طرف همه ما به رشد این هنر در کشور و در نهایت افزایش کارکردهای آن جامعه که توسعه فرهنگ است کمک خواهد کرد! اگر عوامل سینما فیلم خوبی را تهیه کنند و بعد از فروش پایین فیلم، منتظر بمانند تا سیما یا یکی از شبکه‌های ویدئویی به خرید و پخش آن اقدام کنند بالطبع برای کارهای بعدی می‌روند سراغ موضوعاتی که فروش فیلم را تضمین کند و از عواملی برای تهیه فیلم استفاده می‌کنند که به جای کیفیت به فروش فیلم کمک کنند، و در این حالت شان سینما از هنر به یک کاسبی صرف نزول پیدا می‌کند. هر چند در این بین بعضی از دغدغه‌های مردم هم کاملا به حق است، نبود سوژه‌های جدید و تکرار فیلم‌هایی که داستان و بازیگران مشترک دارند و فقط عناوین‌شان با هم فرق دارد، سالن‌های کهنه، صنعتی نشدن سینما، نبود عوامل هنرمند یا علاقه مند به هنر در بدنه سالن داری و سینماداری، تولید همه فیلم‌های کشور در پایتخت و... همین حالا به قیمت بلیت سینما در مقایسه با چیزهای دیگر فکر کنید، (بماند که بعضی روزها هم نیمه بهاست) قیمت بلیت سینماهای شهری مثل مشهد بین هزار تا ۱۵۰۰ تومان متغیر است و برابری می‌کند با یک ساندویچ سرد که از سوپر بگیرید! ادامه مقایسه با خود شما!