سالمندیتان را پربارتر کنید

بیماری‌های دوران پیری از سن ۶۰ و ۶۵ سالگی رفته‌رفته خودنمایی می‌کنند. عوارض قلبی و عروقی در سنین بالا شایع‌تر هستند و سکته مغزی و قلبی به ‌علت گرفتگی عروق در قلب و مغز گرچه در جوانان نیز دیده می‌شود ولی در سالمندان بیشتر است. بیماری‌های استخوانی و مفصلی به خصوص پوکی استخوانی (اوستئوپوروز) به علت کاهش جذب کلسیم پیش می‌آید و در کنار آن بیماری‌های مفصلی نظیر آرتریت روماتویید، نرم‌استخوانی و تغییرات استخوانی مهره‌های گردن که به علت فشار بر شبکه عصب بازویی، ایجاد دردهای مبهم در دست‌ها می‌کند، زیاد دیده می‌شود. به گفته متخصصان ارتوپد، «آرتروز» شایع‌ترین بیماری مفصلی است که در آن غضروف مفصلی دچار آسیب و تخریب می‌شود و به‌ تدریج درد مزمن، بی‌تحرکی و ضعف عضلانی را به دنبال می‌آورد. این بیماری شایع‌ترین اختلال مفصلی است که مردان و زنان را مبتلا می‌کند و به خصوص افرادی که دچار اضافه‌وزن هستند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند. به‌طور کلی تقریبا همه افراد در سن ۴۰ ‬سالگی مستعد ابتلا به آرتروز در مفاصل خود هستند ولی بیشتر آنها علامت خاصی احساس نمی‌کنند. همچنین کلیه‌ها، کبد و دستگاه گوارش در سالمندان دستخوش تغییراتی می‌شوند که مراقبت‌های خاصی را طلب می‌کنند. از میان بیماری‌های غده‌های مترشح داخلی، بیماری‌ قند (دیابت) به خصوص نزد سالمندان پرخور و الکلی‌های مسن شیوع دارد. همچنین سرطان‌ها نیز در دوران سالمندی بیش از سایر دوران‌های زندگی دیده می‌شوند. اختلال حواس پنج‌گانه و سلسله اعصاب مرکزی موجب کاهش سرعت انتقال و عدم بروز به موقع بازتاب‌ها و در نتیجه افزایش سوانح در پیران می‌شود. قدرت تطابق عدسی چشم به مرور تقلیل پیدا می‌کند که سبب پیرچشمی و ضعف دید چشم می‌شود. گوش‌ها رفته‌رفته سنگین می‌شود و صداها به ‌خوبی شنیده نمی‌شوند. حس لامسه، چشایی و بویایی کمتر آسیب می‌بیند ولی ضعف قدرت بینایی و شنوایی درک مسایل روزمره را دچار اشکال می‌سازد، بنابراین رابطه شخص مسن با جامعه مختل می‌شود. انسان در محیطی زندگی می‌کند که عوامل و میکرو ارگانیسم‌های بیماری‌زای متعددی سلامتی وی را به‌طور دایم تهدید می‌کند. پوست و پرده‌های مخاطی همانند یک سد حفاظتی از ورود این عوامل به بدن جلوگیری می‌کنند. با وجود این عبور عوامل بیماری‌زا از نواحی آسیب‌دیده و ضعیف این سد حفاظتی، امکان‌پذیر است. بدن برای مقابله با عوامل بیماری‌زا به سیستم دفاعی یا ایمنی مجهز است که با مرور زمان و کهولت سن، اندک‌اندک از قدرت و توانمندی سیستم ایمنی بدن کاسته می‌شود. همچنین دانشمندان به این نتیجه رسیده‌اند که فشار عصبی طولانی‌مدت به افزایش تولید موادی در بدن منجر می‌شود که بر کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن موثرند. در بعضی از موارد در افراد سالمند زودرنجی، افسردگی، بی‌قراری، بی‌خوابی، تحریک‌پذیری و گاهی بی‌تفاوتی دیده می‌شود. در میان این عوارض، افسردگی ناشی از بازنشستگی و احساس پوچی شخص سالمند را زیر فشار روانی قرار می‌دهد که باید با فراهم کردن فعالیت‌های اجتماعی آنها را برطرف کرد. آرتریواسکلروز عروق مغزی سبب می‌شود که حافظه شخص مسن مختل شود. ابتدا قدرت حافظه کوتاه‌مدت کاهش می‌یابد و شخص از به خاطر سپردن آنچه با آن برخورد می‌کند، عاجز می‌ماند. بعدها حافظه بلندمدت نیز کاهش می‌یابد و بعضی خاطرات گذشته فراموش می‌شود و شخص قدرت به‌ خاطر آوردن قسمت‌هایی از خاطرات گذشته را از دست می‌دهد. گاهی شخص سالمند نسبت به افراد یا مناظر ناشناخته احساس آشنایی می‌کند. سخن پایانی آنکه برخلاف این گروه، افراد سالخورده دیگری را می‌توان یافت که با وجود ابتلا به ناتوانی‌های جسمی بهترین آثار علمی و ادبی خود را در دوران پیری و حتی در آخرین روزهای حیات تهیه و تنظیم کرده و تجربیات باارزش خویش را به نسل بعد تقدیم داشته‌اند. از آن جمله می‌توان «ویکتور هوگو»، «گوته»، «جوزپه وردی» و بسیاری از دانشمندان و نویسندگان بزرگ را نام برد.