وقتی ذهن شما به روش آینده مدار عمل می کند; مقدار رضایتی که می توانید از هر رخداد به دست آورید بسیار محدود است. توانایی شما برای احساس رضایت از رخدادها مستقیما مربوط است به اینکه چقدر قادرید تمرکز داشته باشید. به یاد داشته باشید، فکر برخاسته از احساسات است. از این رو اگر فکری سراسیمه و مشغول دارید، سراسیمه و مضطرب خواهید بود. برنامه ریزی یا فکر کردن راجع به آینده اغلب مهم، سودمند یا جالب توجه است. مشکل از آنجا شروع می شود که لحظات حال شما پر از آینده محوری یا افکاری شده است که از لحظه حال فاصله گرفته اند. هر چه توجه شما از لحظه موجود دور شود، تنش بیشتری احساس خواهید کرد و لذت کمتری خواهید برد.
● رضایت
بین درجه قرارگرفتن شما در لحظه حال ومیزان تلاش شما برای کسب رضایت ارتباط معکوس وجود دارد. هر چه حضورتان کمتر باشد، نیاز خواهید داشت که برای احساس رضایت بیشتر فعالیت کنید. مثلا شما نیاز نخواهید داشت برای اینکه احساس کنید زندگی نیازهای شما را تامین می کند، دور دنیا سفر کنید. بلکه با پیاده روی آرامش بخشی در جنگل های نزدیک خانه تان احساس رضایت خواهید کرد. اکنون مداری به شما اجازه خواهد داد که روح خود را سرشار از زیبایی های اطرافتان کنید و متوجه مناظر، صداها و بوهایی که شما را احاطه کرده اند. ممکن است همچنان تصمیم داشته باشید که دنیا را بگردید و کارهای متنوع و هیجان انگیزی انجام دهید; اما اگر نتوانید، احساس نخواهید کرد که مغبون یا مایوس شده اید.
دلیل ریشه ای اینکه راضی نیستیم این است که توجه ما به ندرت در لحظه قرار دارد. به جای گذراندن لحظات همگام با سرعت زندگی، به سرعت حرکت می کنیم. در نتیجه، آنچه را داشته ایم- درست در برابر چشممان - از دست می دهیم و دنبال چیزی دیگر می گردیم. تقریبا مانند آن است که ترجیح دهیم هر جایی غیر از اینجا باشیم.
● رضایت در لحظه حال
مهمترین لحظه در زندگی شما این یکی است: همین حالا! حقیقتا این تنها لحظه ای است که دارید. تمام لحظات دیگر یا گذشته اند و فقط یک خاطره هستند، یا هنوز نیامده اند; یا گمان پردازی صرف درباره لحظات آینده. بودن در لحظه و الهام گرفتن از آنچه سپری می کنید به طریقی مهم به یکدیگر مربوط هستند.
هرچند، خلاف آن نیز حقیقت دارد. هنگامی که ذهن شما در لحظه نیست - هنگامی که سرگردان است یا برآنچه می خواهید بعد انجام دهید متمرکز است یا هنگامی که وضعیت فعلی خود را با سایر وضعیت هایی که داشته اید مقایسه می کنید - دقیقا همان چیزی را که لذت بردن را امکان پذیر می سازد از بین برده اید. توجه شما ساز و کاری است که منجر به احساس رضایت می شود. یعنی هنگامی که ذهن شما مشغول زمان حال است احساس خواهید کرد آنچه سپری می کنید کافی است.
● پرچم های قرمز
چهار پرچم قرمز یا علامت وجود دارد که شما را طی اوقات فراغت، از مواقعی که ذهنتان از لحظه حال خارج شده است آگاه می سازد. آنها عبارتند از:
۱) شما احساس کسالت می کنید - گویی چیزی دیگر خیلی جالب تر می بود. کسالت نشانه واضح این است که ذهن شما از لحظه حال به سوی آنچه بهتر یا جالب تر می بود منحرف شده است. وقتی ذهن شما بر آنچه بهتر می بود متمرکز است; موجب می شود آنچه سپری می کنید به نظر ملالت آور بیاید.
۲) شما بیش از حد غرق برنامه ریزی آینده می شوید. اگر متوجه شدید دارید اوقات فراغت خود را صرف برنامه ریزی برای اوقات فراغت بعدی تان می کنید، به هوش باشید! این موضوع حاکی از آن است که به جای آنکه در حالت آزاد - جاری عملی نمایید، در سرتان هستید و از لحظه فاصله گرفته اید. به خاطر داشته باشید اگر عمده توجه شما معطوف به این سوال است: "کار بعدی چیست"؟ تقریبا غیرممکن است که آرام باشید و در لحظه حال به شما خوش بگذرد. وقتی چنین می شود، توجه خود را آرام به اینجا و حالا باز گردانید.
۳) به طور غیر معمولی خسته هستید، گرچه خیال می کردید در حال استراحت بوده اید. بخشی از دلایل لذت بردن از اوقات فراغت طراوت بخشیدن به بدن و روح است. اگر در تعطیلات هستید یا برای تعطیلات آخر هفته بیرون رفته اید که به شما خوش بگذرد و حقیقتا احساس خستگی می کنید، شاید حاکی از آن باشد که دارید به سرعت حرکت می کنید یا کارهای خیلی زیادی انجام می دهید. شاید وقت آن باشد که از سرعت خود بکاهید و آرام بگیرید.
۴) شما مستاصل هستید، حتی گرچه (به فرض) رفته اید بیرون که به شما خوش بگذرد. ذهن شما در لحظه حال، در حال لذت بردن از کاری که انجام می دهید، نیست; بلکه از لحظه خارج در حال مقایسه خود با وضعیتی دیگر است که کاملا متفاوت است. هنگامی که به یاد می آورید که هر موقعیت منحصر به فرد است وخود را به سوی آنچه دارید سپری می کنید جلب می کنید، از استیصال شما کاسته خواهد شد و لذت شما افزایش خواهد یافت.
● رمز لذت
▪ رخدادهای فرح انگیز
آنچه شادی را وارد زندگی ما می کند، خود رویداد نیست بلکه برداشت ما از آن رویداد است.
آنچه بعضی ازاین فعالیت های فوق العاده انجام می دهند این است که ما را وادار می سازند در فکرمان، در لحظه حال قرار داشته باشیم. هنگام بالا رفتن از کوه شما واقعا نمی توانید راجع به نمره های بدتان در دانشگاه فکر کنید. ولی هنگامی که دارید پیاده روی می کنید می توانید بدون به خطر انداختن زندگی تان سه یا چهار فکر را همزمان در سرتان داشته باشید. ولی آنچه به خطر می اندازید کیفیت احساس است. دفعه بعد که به پیاده روی می روید، می دوید یا نقاشی می کشید، اگر می توانید توجه کنید که چقدر ذهن شما به سایر موارد می پردازد. هنگامی که فکر غیرضروری ها را رها می کنید، گنجی از شادی را در ساده ترین لحظات کشف خواهید کرد.
● آموختن از بچه ها
به طور کلی بچه ها صاحبان زندگی در زمان حال هستند، اما سرکوب این تمایل آسان است. ما در عین بی غرضی، بدون اینکه حتی بدانیم، به آنان می آموزیم "روزی زندگی بهتر خواهد شد" یا "همین الان به اندازه کافی خوب نیست".توانایی غرق کردن خود در اینجا و حالا کاری جادویی است. با این کار، کم کم حس تجدید شده سپاسگزاری و ترس توام با احترام مجددا در زندگی تان ظهور می کند. زندگی در لحظه حال راه حلی برای نگرانی، دلواپسی، استیصال و تاسف است. زندگی در لحظه حال همچنین کلید شادی و ارزش قائل شدن برای اوقات فراغت زندگی است.
● ذهن آرام
اگر می خواهید نشاط بیشتری را نصیب ببرید، مهم است که ذهن خود را آرام کنید تا بتوانید در لحظه متمرکز بمانید. احتمالا می دانید که عملکرد ذهن مشغول چگونه است: سراسیمه، سنگین و دلواپس. یک ذهن مشغول فضایی برای خلاقیت و اندیشه تازه ندارد. خیلی مشغول و شتابزده است. رفتارهای هر کس، بخصوص خودش را ارزیابی می کند. تمایل دارد که بارها و بارها به یک سری حقایق و مشکلات بپردازد تا به تصمیماتی دست یابد که اغلب مشابه تصمیماتی است که قبلا گرفته است. بعد به یک سری حقایق دیگر هجوم می آورد و دقیقا همان کار را انجام می دهد. انسانی با ذهن بسیار مشغول قادر به لذت بردن از زندگی، حتی لذت بردن از اوقات فراغت نیست، برای اینکه ذهن مشغول نمی تواند در لحظه بماند، چنین شخصی معمولا در عجب است که چگونه دارد پیش می رود یا به فکر موضوع بعدی است.
● ملال خاطر
یکی از دلایل اصلی که ما در مقابل کاهش سرعت متناسب با زندگی مان مقاومت می کنیم این است که از ملال خاطر می ترسیم. احساس می کنیم که اگر به حرکت سریع خود ادامه دهیم، کارهای زیادی انجام دهیم، بی حوصلگی هیچ گاه پیش نخواهد آمد.
ملال خاطر یکی از سوغاتی های فضاهای زندگی مدرن است که باید با آن سر کرد، زیرا چیزی به نظر می رسد که نیست. ملال خاطر ربطی به نداشتن کار کافی ندارد و کاملا مربوط است به ذهن بیش فعال و مشغول.
راجع به آخرین باری فکری کنید که همراه با کسی که دوستش می دارید جلوی آتشی زیبا نشستید. شاید ساعت ها راضی و مجذوب هر لحظه خاص بودید. معلوم است که کار زیادی انجام نمی دادید، ذهن شما آزاد و روشن بود و در فرایند فکری سالم بودید; هر چیزی بودید به جز بی حوصله. حقیقت این است که هرگاه در این حالت آزاد - جاری هستید و در لحظه حال قرار دارید، احساس رضایت می کنید; زندگی عالی است.
حالا راجع به آخرین باری که در راه بندان گیر افتادید فکر کنید. شاید فقط چند دقیقه ای گرفتار آن بوده اید، با وجود این احتمالا خیلی بی حوصله شدید، درست است؟ بااینکه در مقایسه با تعداد اتفاقاتی که جلوی آتش رخ داده بود،در راه بندان تعداد اتفاقات در حال وقوع در اطرافتان خیلی زیاد است، با وجود این در عرض چند دقیقه ملال خاطر غالب شد.
چرا؟ برای اینکه همان طور که در راه بندان می نشینید، ذهنتان شروع می کند به هجوم بردن به اطراف; به همان مکان هایی که ترجیح می دادید آنجا باشید و تمام کارهایی که ترجیح می دادید انجام بدهید. به جای ساکت نشستن و درک لحظه همان طور که (وقتی در حالت آزاد - جاری یا خلاق بودید) هست، ذهن تحلیلی شما به سوی آینده شیرجه می رود: "چگونه می خواهم خودم را از اینجا بیرون بکشم"؟ یا به سرعت به عقب برمی گردم چگونه خود را در این موضوع درگیر کردم؟ شما به ذهنتان اجازه می دهید که شتاب بگیرد و به نقطه لبریز ناسالم پردازش فکری برسد. هر چه ذهنتان مشغول تر شود، از لحظه حال بیشتر دور می شوید و کمتر احساس رضایت می کنید.
راه رفع ملال خاطر این است که بیشتر در لحظه بمانید. هنگامی که ذهنتان غرق در لحظه حال است نه بیش از اندازه مشغول، بی حوصلگی وجود ندارد! می توانید مثل زنبورها مشغول باشید یا فقط بدون هیچ کاری وقت بگذرانید. خود فعالیت مطرح نیست; در حقیقت، فعالیت هیچ تفاوتی ایجاد نمی کند.
تلخیص از کتاب از سرعت زندگی خود بکاهید!
