دکتری که می‌خنداند

صدا‌‌‌یش آن‌قدر مشخص است که نیازی نیست مثل دیگر گفت‌‌‌وگوهای تلفنی، بعد از سلام و احوال‌پرسی بگویم: آقای تشکر!؟ می‌‌‌گوید که تازه از سرضبط آمده است و خیلی خسته است ولی با این وجود زمانی را برای گفت‌‌‌وگو با جیمی‌‌‌ها بعد از یک استراحت کوچک هماهنگ می‌‌‌کند. بهنام تشکر که این روزها در نقش دکتری روان‌شناس در مجموعه‌‌‌ای نود قسمتی با نام ساختمان پزشکان نقش آفرینی می‌‌‌کند، به سوالات‌‌‌مان پاسخ می‌‌‌گوید... ▪ بهنام تشکر... - یعنی از خودم بگویم! ▪ اگر دوست ندارید از دکتر نیما افشار بگویید؟ - نیما یک آدم ساده و دل‌‌‌پاک است که خرده شیشه ندارد و سعی می‌کند به ‌دیگران کمک کند. دیگران هم نه‌ تنها کمکی به او نمی‌کنند بلکه اذیت‌اش می‌کنند! ▪ چقدر در شکل‌‌‌گیری شخصیت نیما افشار دخیل بودید؟ - نیما افشار را نویسندگان مجموعه تعریف کرده‌اند. چارچوب و مختصاتش از قبل کاملا مشخص بود. سروش صحت چون خودش بازیگر، کارگردان و نویسنده است به همه‌چیز اشراف کافی داشت و بنابراین همه خصوصیات آدم‌ها مشخص شده بود. ▪ راضی هستید از وضعیت دکتری که در این مجموعه دارید! - هرچند وضعیت جامعه ما به سمت خوبی نمی‌‌‌رود و کم کم روابط انسانی دارد کم رنگ می‌‌‌شود ولی از این‌که دارم این نقش را بازی می‌‌‌کنم و به نوعی مشکلات را مطرح می‌‌‌کنیم، خوشحالم. ▪ اولین تجربه‌‌‌تان بود؟ - من پیش از این در ۲ تله‌تئاتر و ۲ تله‌فیلم بازی کرده‌ام. نقش اول یک سریال را هم به کارگردانی بهزاد فراهانی داشتم که کار تعطیل شد. به اضافه ۲ فیلم سینمایی که هر دو زیرخاکی شدند! اما تقریبا ۱۵ سال است که تئاتر کار می‌کنم و در نمایش‌های مهر هفتم برگمان، لبخند باشکوه آقای گیل، دنیای دیوانه دیوانه دیوانه، مکبث، ژولیوس‌سزار و چند نمایش دیگر بازی کرده‌ام. ▪ منظورم در کار طنز و نود قسمتی‌‌‌ها بود! - این برای من مثل یک ماراتن بازیگری است که خیلی سخت هم است. وقتی وارد این مسئولیت می‌شوی، باید ادامه دهی و راه دیگری نداری. به نظر من یک کلاس بازیگری جدید است که فقط می‌توان در کارهای نود شبی تجربه کرد، البته نه در هر کار ۹۰ شبی! در ارتباط با طنز هم، من در خیلی از موقعیت‌ها طنز، بازی نکردم بلکه به‌اندازه کافی در خود نوشته طنز وجود داشت و لازم نبود ما چیزی به آن اضافه کنیم و مردم را به زور بخندانیم. ▪ اما موقعیت‌‌‌ها طنز هستند؟ - موقعیت، طنز است اما جنس بازی من خیلی کمدی نیست. ارتباط بین آدم‌ها کمدی است، منتهی این دلیل نمی‌شود که همه آدم‌ها بخواهند کمدی باشند! این مسئله برای خود من هم عجیب بود که آیا می‌توانم با چهره جدی‌ام طنز بازی کنم؟ و این‌‌‌که آیا جواب می‌دهد یا نه! من در ۲۰ تئاتری که کار کرده‌ام، ۱۹ نقش کاملا جدی و تنها یک نقش طنز بازی کرده‌ام. ▪ ولی جواب داد! - بله با توجه به همان نکاتی که گفته شد والبته گروه خوبی که پای کار بود، محقق شد. ▪ نقطه قوت این مجموعه در چیست؟ - بازیگران ساختمان پزشکان، ترکیبی از بازیگران تئاتر و تلویزیون هستند و همگی سعی کرده‌اند نوع جدیدی از بازی‌ها و شخصیت‌ها را ارائه دهند. جمع این گروه نشان می‌دهد که کار، کار نویی است و نخواسته‌ایم دست به هر کاری بزنیم تا مردم را بخندانیم. ▪ به‌خصوص گروه نویسندگان! - بله همین‌طور است. ما متن داشتیم، سروش صحت و پیمان قاسم‌خانی و گروه نویسندگان خیلی خوب و منظم کار کرده‌اند. ضمن این‌که سروش با همه رفیق است و کارگردان‌ بازی درنمی‌آورد به‌طور کلی گروه بی‌حاشیه‌ای بودیم و فکر می‌کنم اگر کار موفقی باشد به خاطر فیلمنامه قاسم‌خانی و مجموعه نویسندگان بوده است. ▪ فکر نمی‌‌‌کنید بیان کردن بعضی از مسایل به وسیله ساختمان پزشکان برای جامعه مشکل‌آفرین باشد؟ - در نمایش‌های تلویزیونی باید مشکلات را نشان ‌دهیم وگرنه چه از رسانه داشتن! در بحث مسایل روان‌شناسی هم ما در این مجموعه هیچ ‌نسخه‌ای برای مشکلات نمی‌دهیم. تنها آن را بازتاب می‌دهیم تا تماشاگر خودش را در آینه ببیند، مشکلش را مشاهده کند و به آن بیندیشد. همین که به آن فکر کند برای ما کافی است. ولی تاثیری که رسانه دارد را نمی‌‌‌شود انکار کرد! - رسانه‌ها هیچ وقت نمی‌توانند تمام فرهنگ یک جامعه را بسازند. البته بی‌تاثیر هم نیست ولی چه کسانی بیشترین تاثیر را می‌‌‌توانند داشته باشند! رسانه یا خانواده!؟ وقتی نقش خانواده کم رنگ می‌‌‌شود، رسانه با تمام جذابیت‌‌‌هایی که دارد افراد را دنبال خودش می‌کشاند. البته مقصود از رسانه فقط تلویزیون و این مجموعه‌‌‌های نود قسمتی نیست! ▪ به این نگاه انتقادی که در مجموعه است، هم همین دیدگاه سازندگی را دارید؟ - نقد باعث پیشرفت است. ما هنوز اعتراضی از جامعه پزشکان وروان‌شناسان نداشته‌‌‌ایم که این بسیار خوب است و امیدوار کننده چرا که بایستی از یک جایی در جامعه ما بحث‌‌‌های انتقادی ورود پیدا کنند وچه جایی بهتر از جامعه روان‌شناسی که این مباحث را به خوبی می‌‌‌فهمند ودرک می‌‌‌کنند. ▪ اگر کسی همین نگاه را به جامعه هنری داشت و انتقاد می‌‌‌کرد باز هم همین‌قدر منطقی بودید؟ - خب اگر انتقاد از روی بغض نباشد چرا که نپذیریم! ▪ آقای تشکر؛ بعد از حدود ۱۵ سال کار تئاتر، ورودتان ناگهانی بود یا تصمیم به وارد شدن داشتید؟ - هیچ گاه حرکتی برای ورود به دنیای تصویر انجام ندادم. هنوز هم فکر می‌‌‌کنم چند وقتی جا داشت تا بخواهم وارد دنیای تصویر شوم و اگر ساختمان پزشکان پیشنهاد نمی‌‌‌شد به این زودی وارد عرصه تلویزیون نمی‌‌‌شدم ولی... ▪ دلیلی که این عقیده را بر هم زد چه بود؟ - شرایط این سریال و تیم کار آن‌قدر خوب بود که تصمیم گرفتم با همین سریال وارد دنیای تصویر شوم ▪ و برنامه‌‌‌هایی که برای بعد از نقش دکتر نیما دارید... - همچنان اولویت اولم با تئاتر است، چون احساس می‌‌‌کنم هنوز خیلی چیزها در تئاتر هست که باید آن‌ها را یاد بگیرم. ولی با این حال وقتی بازیگری برای اولین بار جلوی دوربین حدود ۸ ماه در یک فضای طنز کارکرده خیلی دوست دارد که بتواند فضاهای دیگر کاری را هم تجربه کند. با تمام تجربیاتی که دارم فکر می‌‌‌کنم در کار جدی بیشتر جواب دهم تا کار کمدی!