در جست و جوی خویشتن خویش

هر ساله ماه مبارک رمضان - ماه خودسازی و خودشناسی صرف - به سراغ تک تک ما می آید و مدتی را در اندرونیات مان سپری می کند و تا سال دیگر کوچ می کند و همین چرخه الی بعد در حال گردش و تکرار است اما آن چه مهم این که سهم ما از این موهبت انسان ساز و شور آفرین چه بوده است و به راستی از این دریای بی کران و نامتناهی عطوفت و سعادت آفرین چه اندازه توانسته ایم بهره بگیریم و توشه برداریم و آیا اساسا این آمد و شد- سوای هرگونه تعارف و کلی گویی- توانسته است در ما، رفتار و کردار ما و بالاخص انسان بهتر بودن مان نقشی بازی کند یا این که به رسم مالوف و عادتی دیرینه که سرچشمه زوال و درجا زدن های آدمی نیز هست تکراری ست بیهوده که به عادتی روزمره در نهادمان تبدیل می شود و جزیی از روزمره گی های ملال آورمان می گردد! می گویم دریغ بر ما اگر این گونه باشد و چون بسیاری دیگر از وجهه های زندگی بسیاری از ما این ماه و شئونات بی نظیر آن را نشناسیم و قدر ننهیم و بدون اندک تامل ژرف و عمیقی در پهنای عظمت و فلسفه این ماه مهرآفرین، به سادگی و بی تفاوتی از کنارش بگذریم و باز گذر زمان و سال و سال های دیگر و خدای ناکرده ما همانی باشیم که بوده ایم و تنها هر سال بدعت نامعقول تازه ای بر این موهبت و فرصت استثنایی بیفزاییم و دیگر هیچ...! و اما فارغ از تعارفات معمول و وقت پرکن، در این سلسله مقالات- که بر آنم تا ادامه دار باشد- قصد بر این است تا هر نوبت به یکی از فضایل و صفات نیک انسانی که می تواند در این ماه مبارک، صیقل داده شود و ما را چندین رتبه در انسان بهتر بودن ترقی دهد پرداخته شود. مگر نه این که قصد همه ما- ولو در ظاهر و زبان (خدای ناکرده) - این است که انسان بهتر و مفیدتری باشیم و در زندگی های اجتماعی خود، کارکردهای مناسب تر و قابل قبول تری از خود ارائه نماییم!؟ همه ما باید به این ماه به دید فرصتی مناسب و استثنایی برای جامه عمل پوشاندن آن چه از شریعت و طریقت بهزیستی آموخته ایم بنگریم. صد و بیست و چهار هزار پیغمبر در طول تاریخ بلند بشریت همه و در راس شان پیامبر رافت و عطوفت(ص) همه برای یک هدف مشترک جهاد کرده اند و آن هدف، سعادت و عاقبت به خیری ما انسان هاست فارغ از هر گونه شعار زدگی و کلی پردازی های بی ربط یا با ربط. پس ماحصل آن چه گفته شد این می تواند باشد که در این ماه فرصتی استثنایی برای تک تک ما فراهم است تا قدری همت، اراده و توان خود را در به کار بستن شعارها و گفته هایی که چه بسا در زبان گفتار مدعی فاعلیت شان هستیم، صرف نماییم و چند پله از آن جا که ایستاده ایم به آن جایی که بر زبان مدعی اش هستیم خیز برداریم. مگر نه این که همه ما بارها و بارها این شعر را شنیده و بیش از پیش به رحمت خداوند امیدوار شده ایم: باز آ، باز آ،هر آنچه هستی باز آ گر کافر وگبر وبت پرستی باز آ این در گه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی باز آ پس با هر میزان خطاکاری و گناهی که بر دوش مان سنگینی می کند می توانیم در این میهمانی با شکوه شرکت کنیم و از مزایای بی نظیر آن به سود خود بهترمان بهره ببریم. اولین نکته ای که باید روزه گرفتن حقیقی ما را به آن سوق دهد، تفکر و تامل است. پس اولین گام حقیقی در این راه سهل و ممتنع، اندیشه ورزی و ژرف نگری از موقعیت کنونی ظاهری و معنایی خود به آن چه باید باشیم ، می تواند باشد! ظریفی، هنر را رسیدن از آن چه که هستیم به آن چه که باید باشیم تعریف کرده است. پس با این حساب ، روزه گرفتن نیز خود نوعی هنرمندی، حتی از نوع والای آن می تواند محسوب گردد. پس تفکر و اندیشه بر همه چیز، اولین گامی ست که ما را در این راه یاری می رساند از ریز ترین و پیش پا افتاده ترین مسایل زندگی و دور و برمان گرفته تا مهم ترین دغدغه مندی های مان! به از کجا آمده ام به کجا می روم های مان ! به تمام اعمال واکنش هایی که از ما سر زده است و با تامل در آن ها می توانیم چراغی برای راه آینده مان روشن سازیم. شک نکنید که مطالعه و آموزش در این راه بهترین کمک می تواند باشد خاصه تلاوت کتاب آسمانی و معجزه شگرف و تکرار ناشدنی بشریت، قران، که در پس هر آیه آن اشاراتی ست که با تفکر و تاملی درخور در آن ها می توانیم علاوه بر آرامشی عجیب، به دنیاهایی تازه تر پا بگذاریم. علاوه بر قرآن، نهج البلاغه، مولا علی(ع) نیز می تواند چراغ راه مان باشد و در مراتب بعدی هر نوع کتاب و نوشتاری که بتواند ما را از خود بیهوده و بی ثمرمان بریده و به خود واقعی ترمان پیوند بزند که دنیایی در این حقیقت نهفته است و همان که مولا علی(ع) نیز، من عرف نفسه فقد عرف ربه، را در این باب بیان فرموده است! از پس این تامل، تدقق، ژرف اندیشی و تفکر، تدبیری بر می آید که ما را در سایر ساحه ها و محیط های من بودن هامان سر و سامان می دهد و منسجم تر می سازد. گام بعدی که از دل همین تفکر بر می خیزد، این است که چه بکنیم انسان بهتر و کارگشاتری باشیم و به صفات و فضایل نیکوی انسانی چون : خدمت همه جانبه به خلق، نیکی به پدر و مادر، اطرافیان و بشریت، پرهیز از غیبت، فتنه انگیزی و پشت سر دیگران گویی، راست گویی و درست پیمانی و... برسیم که هر کدام موضوع گفتارهای بعدی این قلم خواهد بود. امید که تا این ماه مبارک نیز به سرانجام نرسیده، هرچه سریع تر به خود آییم و گام در راه تعالی نهیم. ماهی که سراسر عشق می جوشد از آن اقرا! به شکوهش غزلی تازه بخوان ایاک ترین واژه به تعبیر جنون سرمست ورود کن به شهر رمضان..!