با هر حرکت درست مقامات فلسطینی و ترکیه، شکستی دیپلماتیک برای کسانی رقم می خورد که حقوق ملت مستقل فلسطینی را به رسمیت نمی شناسند، اما با رندی تظاهر به مصالحه می کنند، ولی عملاً با شروط جدید دبه بیرون می آورند، تا بدان حد که تعهدات سابق شان را نیز زیر پا می گذارند. اما تله ای که اسرائیل در آن گیر افتاده، حاصل منزوی کردن اسرائیل از طرف فلسطین نیست، بلکه حاصل اقدامات تند و نسنجیده ای است که جامعه جهانی و افکار عمومی مردم را به چالش کشیده است؛ اگر هستند مقامات آمریکایی که در این خصوص تردید دارند، می توانند به سخنان مقامات میانه رو اسرائیلی گوش کنند که بارها دولت تندروی کنونی را متهم کرده اند که تندروی ها و عدم انعطاف شان موجب شده تا اسرائیل در بدترین شرایط خود طی نیم قرن گذشته به سر برد و منزوی شود.
اتفاقاً تندروهای اسرائیلی می خواهند با زور فلسطینیان را ساکت و منزوی کنند و چون موفق نمی شوند، دستپاچه شده اند! تعجب نکنید که اگر تندروهای اسرائیل و برخی متحدان شان را تا بدین حد دستپاچه می بینید؛ آنان حتی در زمان جنگ نیز تا بدین حد بی قرار نبودند! آن علاوه بر نادانی شان، می دانید چه علت اصلی دیگری دارد؟ چون شما اینک به جای جنگ دارید با طرف ماقبل تان شطرنج بازی می کنید و حرکات درست مهره هایتان را شناخته و انسانی و مسالمت آمیز جلو می روید و اسرائیل که تاکنون از بی توجهی های سابق تان، سوءاستفاده می کرده، حالا فهمیده حریف اش، کاملاً دست او را خوانده و مقامات اسرائیلی توان هیچ حرکت درستی را با تمام رندی شان ندارند. می بینید که رئیس جمهورشان با چه سرعتی، دولت و نخست وزیر را دور می زند تا بتواند مانع از پیشبرد فرآیند طبیعی به رسمیت شناختن کشور فلسطینی شود، چون اینک ابتکار عمل با شماست و آنان آچمز شده اند. نخست باید توجه کنید که به مقامات آمریکایی و اسرائیلی و هر طرفی که در پیشبرد صلح دستی به سوی شما دراز می کند، خاطر نشان سازید که روند به رسمیت شناختن کشور فلسطینی، گامی حیاتی برای پیشبرد جدی مذاکرات صلح است؛ چون تندروهای اسرائیلی –مشخصاً وزیر امور خارجه کنونی اسرائیل- علناً گفته اند که تا ۱۵ سال دیگر نمی توان با طرف فلسطینی به صلح دست یافت! این روند قانونی از طریق مراجعه به سازمان ملل حق فلسطینیان است که به طرف مقابل می فهماند، باید در مذاکرات صلح جدی باشند و وقت برایش در حال اتمام است، چون تأخیر و دنبه آنان در پیشبرد اهداف فلسطینیان، در تشکیل کشور و دولتی مستقل و امن که به گونه ای مسالمت آمیز در کنار سایر همسایگان اش زندگی کند، مانع جدی ایجاد نمی کند و تأخیر آنان دیگر به زعم گذشته به ضرر فلسطینی و به سود اسرائیل نیست. مقامات فلسطینی بسیار هوشیار باشند که به خصوص دولت کنونی اسرائیل ثابت کرده که حتی به توافقات رسمی بین المللی سابق اش که به امضاء رسانده پایبند نیست و تهدید به لغو رسمی قرارداد اسلو می کند، پس به هیچ وجه به قول آنان جهت دستیابی به توافق برای توقف درخواست به رسمیت شناختن کشور فلسطینی در سازمان ملل در ماه سپتامبر توجه نکنند؛ چون اولاً مصوبات رسمی سازمان ملل التزامی جدید را برای به رسمیت شناختن حقوق فلسطینیان به آنان تحمیل می کند و ثانیاً چنان که ذکرش رفت، آن منافاتی برای پیشبرد مذاکرات صلح ندارد و اتفاقاً پس از به رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطینی در سازمان ملل، مذاکرات فلسطینیان با هر طرف اسرائیلی که جداً بدنبال صلح و توافق باشد و تعهدات سابق اش را بپذیرد و شروط جدید نیز تعیین نکند، شروع خواهد شد و ما اعتقاد داریم که روند سازمان ملل گامی مهم و بزرگ در راه احقاق حق فلسطینیان است، اما گام های بزرگ دیگری نیز باید برداشته شود، البته با انعطاف هر دو طرف، نه فقط یکی از طرف های مذاکره. محمود عباس و هیئت فلسطینی بسیار مراقب باشند که به هیچ وجه روند به رسمیت شناختن کشور فلسطینی را در سپتامبر متوقف نکرده یا عقب نیاندازند و هیچ قول شفاهی را نپذیرند و هر نوع توافق کتبی را نیز موکول کنند به پس از سپتامبر؛ تجربه ثابت کرده که این روند قول دادن توسط میانه روها و تخریب کارها عملاً توسط تندروها، یکی از تاکتیک های طرف اسرائیلی است. تنها نکته مهم این است که محمود عباس باید درخواست اش را که به شورای امنیت داده، از آنجا پس بگیرد و ابتدا در مجمع عمومی به رأی بگذارد و سپس برای شورای امنیت اقدام کند. این حرکت از این نظر مهم است که فلسطین در صورتی که با رأی بیش از دو سوم کشورها پذیرفته شود، به عنوان کشوری متساوی الحقوق شناخته می شود که همین یک گام موفق به جلوست و از سویی رأی اکثریت بالای دو سوم از کشورها به استقلال فلسطین، هم شورای امنیت را بیشتر تحت فشار می گذارد که در مقابل این خواست اکثریت کشورها نایستد و هم در صورت وتوی کشوری، هزینه های آن را افزایش می دهد و کشوری که آن را وتو کرده عملاً نه به عنوان کشوری بی طرف، بلکه به عنوان کشوری که همواره و کاملاً طرف اسرائیل است، بر همگان مبرهن می شود و آن کشور نمی تواند مثل سابق به طرفین فشار بیاورد. پس فلسطینیان –هم فتح و هم حماس- و ترکیه و سایر متحدان شان، کشورهای عربی و اسلامی می بایست جملگی شروع به رایزنی با سایر کشورها جهت متقاعد نمودن شان برای رأی مثبت هنگام ارائه پیشنهاد فلسطین در سپتامبر کنند؛ این مرحله بسیار مهم است، چون یکی و دو رأی می تواند سرنوشت این گام بزرگ را تغییر دهد و اگر چند رأی کم بیاورید، به هیچ وجه خود را نخواهید بخشید. ترکیه باید روی کشورهای غیرمتعهد و اروپا کار کند و مدام رایزنی داشته باشد و به ایشان بفهماند که افکار عمومی جهان اسلام چنین انتظاری را از جامعه جهانی دارند. کشورهای اسلامی نیز به جای محکوم کردن لفظی یا جنگ و کارهای بی فایده پیشین، می بایست در این راه از طریق دیپلماتیک و رایزنی با کشورهای دیگر آنان را متقاعد سازند.
ایران نیز می تواند در این خصوص با چراغ خاموش نقشی بسیار مفید بازی کند و با هم پیمانان خود و کشورهای چین و روسیه رایزنی فشرده داشته باشد که برای مهار تندروی های اسلامیون تروریست، رأی مثبت ایشان و کشورهای نزدیک به آنان-روسیه سفید، اوکراین، قراقستان، مغولستان، کره شمالی و غیره- بسیار مهم است و تحت نظارت کشورهای اسلامی قرار دارد. فقط ایران نباید این حرکت را با سر و صدا و علنی انجام دهد، چون آن می تواند به بهانه ای برای طرف اسرائیلی بدل شود و ایران با چراغ خاموش حرکت مسالمت آمیز و سیاسی خود را اجرا کند. باید این احتمال را داد که در لحظات پایانی اسرائیل و آمریکا به چند کشور فشار بیاورند و رأی شان را برگردانند، از این روی باید حداقل بالای ۱۳۰ رای صد درصد و تعداد دیگری با قول قوی رأی مثبت پیش از شروع رأی گیری داشته باشید.
وقتی شما برای هر اقدام احتمالی اسرائیل، یک سناریو مناسب پیش بینی کنید، باز چون امروز آنان را مستأصل در راه مانع تراشی در مسیر کسب حقوق فلسطینیان خواهید یافت. نتانیاهو تهدید به لغو قرارداد اسلو کرده است! همین حرکت او، یک بازی باخت دیگر برایش است. چون هم اینک نیز اسرائیل به طور غیررسمی قرارداد اسلو را زیر پا گذاشته و لغو رسمی آن، اولاً ارزش قانونی و حقوقی ندارد، چون قراردادی دوطرفه زیر نظر نهادهای بین المللی نمی تواند توسط یک طرف، باطل شود و تعهدات بین المللی آنان سر جای خودش هست و ثانیاً همان لغو علنی تعهدات قرارداد اسلو موجب علنی شدن عدم پایبندی اسرائیل به توافقات پیشین می شود که هم افکار عمومی جهان و هم نهادهای بین المللی به این حقیقت پی می برند و طرف فلسطینی به جهانیان ثابت می کند که دیگر با چنین رژیمی که تعهدات قبلی اش را نقض می کند، معنی ندارد که دوباره سر میز مذاکره ای بنشیند که او هر وقت خودش تصمیم گرفت، یک طرفه آن را نغض کند و آمریکا و اروپا آن را به نظاره بنشینند و مشتی حرف های قراردادی برای تداوم مذاکرات را تکرار کنند.
در صورت لغو یک طرفه قرارداد اسلو توسط دولت کنونی اسرائیل، در مقابل فتح به سرعت دولتی مشترک با حماس تشکیل می دهد که اسرائیل را به رسمیت نمی شناسند و بازگشت به مرزهای پیش از ۱۹۴۸ را خواستار می شوند. درضمن خلع سلاح حماس نیز به طور کلی از لیست درخواست های فتح خارج می شود، چون ثابت شده که اسرائیل به راحتی به هر کشور همسایه اش حمله می کند و مثلاً با ادعای این که سرباز اسیر او به لبنان منتقل شده، به یک کشور حمله کرد و آن همه کشته و خرابی به جای گذاشت؛ کاری که حتی ابرقدرت ها نمی کنند و مثلاً هم اینک برخی از اتباع کشور آمریکا در ایران زندانی هستند، اما آیا آمریکا به خاطر آن به ایران حمله نظامی کرده است؟ در مقابل حمله نظامی چنین رژیمی به همسایگان که آمریکا همواره کوتاه می آید و قطعنامه های سازمان ملل نیز التزام عملی ندارد، تنها با مقاومت با نیروهای نامنظم و نبردهای نامتقارن است که می توان بهترین نتیجه را گرفت و گرنه حتی فلسطین اگر دارای ارتش نیز شود، نمی تواند در مقابل حمله ارتش اسرائیل مقاومت کند و تنها با جنگ های نامنظم و چریکی است که زمین گیر می شوند، چنان که در لبنان دیدیم. البته امیدواریم که سایر مقامات اسرائیل آنقدر عاقل باشند که مانع از چنین وقایعی توسط دولت کنونی تندروی اسرائیل شوند. هر اتفاقی که بیافتد می بایست کشتی های صلح از سراسر جهان به سوی غزه را بیافتند و این کار تا پیش از سپتامبر از اهمیت مظاعفی برای توجه جهانیان به حقوق ضایع شده فلسطینیان است.
علاوه بر ترکیه، حماس نیز باید اقدامات مردمی را در این خصوص فعال سازد تا کشتی هایی بدون سلاح و انسان دوستانه به سوی غزه رهسپار شوند. می بایست سازمان های غیردولتی را در این خصوص آگاه و فعال کرد تا صلح طلبان از هر سوی به غزه روان شوند. فراموش نکنیم که اقدام ما مسالمت آمیز و انسانی است و اقدام اسرائیل در حمله به غیرنظامیان غیر انسانی و تکرار آن اعمال با وجود این که در هیچ یک از کشتی های صلح سلاحی یافت نشده است و آن بعد از توقیف شان به اثبات رسیده، باز اسرائیل با پررویی بر راه غلط اش پافشاری می ورزد! آمریکا خود نتیجه دفاع یک جانبه اش از اسرائیل را به زودی خواهد دید، وقتی آن به قیمت این تعبیر برای بهار عربی تمام شود که آمریکا تنها تظاهر به حمایت از مردم عربی و خاورمیانه می کند. ترکیه نتیجه استمرار در راه درست اش در مقابل اسرائیل را دید، حالا که اسرائیل شروط ترکیه را پذیرفته و اگر تا سپتامبر با طرف اسرائیلی دیداری داشت، باید به آنان بگوید به رسمیت شناختن کشور فلسطینی، آنان را نگران نکند، چون منافاتی با مذاکرات صلح ندارد، اگر آنان جدی هستند! و سیاستمداران اسرائیلی سعی کنند همان طور که حقوق سودان جنوبی را به رسمیت شناخت، حقوق فلسطینیان همسایه را نیز به رسمیت بشناسد.
فلسطینیان باید چه با تصویب و چه عدم تصویب درخواست شان در سازمان ملل، کارهایی را که به عنوان یک کشور مستقل ضروری است، به انجام رسانند. کشورهایی که حاضر به پذیرش فلسطین شده اند، روابط رسمی و مبادلات اقتصادی و تعاملات فرهنگی را رونق بخشند و کشورهای عربی کمک های شان را برای سرمایه گذاری و عمران فلسطین معطوف سازند. زمینه های جدید اشتغال برای جوانان جستجو شده و ارائه شود؛ مثلاً کشورهای اسلامی می توانند تورهایی را برای مردم شان بگذارند تا برای دیدار فلسطین و آنچه بر فلسطینیان گذشته بدانجا سفر کنند و درآمدهای حاصل از آن، چرخه اقتصادشان را به حرکت در آورد؛ همان ویرانه های مناطق جنگ زده نیز پتانسیل های توریستی خود را دارند و مثلاً ایران در این زمینه تجارب موفقی داشته است. لذت معنوی کارهایی از این دست، از هر انتقام یا اقدام خشونت آمیزی لذت بخش تر است، چون با وجدانی آسوده و با نامه اعمالی انسانی و اخلاقی از آزمون بزرگ زندگی فارغ از تحصیل شده و به دیدار حق می رویم.
