این فقط گوشه‌ای از مشکل است

در چند روز اول سال نو ۱۲۰ هزار نفر از بچه‌های دیروز به ۶۵ سالگی رسیدند؛ (تقریبا هر ۸ ثانیه یک نفر) که تمام آنها باید تحت پوشش مدیکر (بیمه‌ سالمندان) قرار گیرند. به علاوه این یعنی در همین چند روز ۱۲۰ هزار نفر به کسانی که دسترسی آسان به درمان ندارند، اضافه شده است.... هر‌چند این آمارها بار اولی نیست که بازگو می‌شوند، ولی کارشناسان امیدوارند با تکرارشان دولت و ملت آمریکا باز هم به فکر چاره‌جویی بیفتند. کمبود پزشک در آمریکا، جمعیت رو به افزایش بدون خدمات کافی درمانی و آینده تیره و تار برنامه حفاظت از بیماران و خدمات در دسترس که طبق آن تا سال ۲۰۱۴، ۳۲ میلیون نفر به تعداد افراد تحت پوشش بیمه‌ همگانی باید افزوده شود، واقعیاتی غیرقابل انکارند. در حال حاضر ۲۲ ایالت و ۱۷ انجمن تخصصی پزشکی اعلام کمبود نیرو کرده‌اند و اگر به همین ترتیب پیش برود، آمریکا تا سال ۲۰۲۵ با کمبود ۱۲۵ هزار پزشک روبه‌رو می‌شود و با وجود تصویب برنامه‌های فراوان برای تحقق اصل حیاتی «درمان برای همه»، به یک دلیل ساده یعنی کمبود پزشک و کاهش امکان ارائه خدمات‌ درمانی، باید تعداد بیماران تحت پوشش مدیکر را محدود کرد. ● مشکل چیست؟ هر‌چند دانشکده‌های پزشکی هنوز نتوانسته‌اند به طور کامل از کمند مشکلات ریز و درشت خلاص شوند، شمار دانشجویان سال اول به خصوص بین اقلیت‌های قومی و نژادی در حال افزایش است (پیش‌بینی می‌شود در سال ۲۰۱۳، ۲۱ درصد نسبت به سال ۲۰۰۹ افزایش داشته باشد). برنامه‌های زیادی در حال راه‌اندازی و تعداد دانشکده‌های پزشکی رو به افزایش است. خاکریز دیگر، نابرابری رشد پزشکان عمومی و متخصص است. به نظر می‌رسد مشکل کمبود پزشک در زمینه پزشکان متخصص بیشتر به چشم می‌خورد. در حال حاضر ۱۱۰ هزار پزشک متخصص در ایالات‌متحده مشغول به کارند که نسبت به سال ۱۹۸۶، ۸ درصد افزایش نشان می‌دهد، ولی این میزان هنوز تا تعداد مطلوب فاصله زیادی دارد. به علاوه تعداد پزشکان در کار درمان جمعیت سالمند آمریکا زیاد نیست، ولی وقتی فکر کنیم که طبق قانون، ۳۲ میلیون نفر دیگر باید به زودی تحت پوشش بیمه قرار گیرند، موضوع جدی‌تر می‌‌شود. طی چند دهه گذشته، پزشکان در آمریکا به محض فارغ‌التحصیلی جذب شهرهای بزرگ و مراکز پرجمعیت می‌شدند و اکنون مشکل‌ دیگری سربلند کرده است. بسیاری از مناطق کم‌جمعیت و دورافتاده از خدمات پزشکی پیشرفته و موثر بی‌بهره‌اند. از طرف دیگر درآمد پایین پزشکان درمان اولیه و دشواری بازپرداخت وام‌های دانشجویی که گاهی بیش از ۱۵۵ هزار دلار می‌شود، عرصه درمان اولیه در نظام پزشکی ایالات‌متحده را تقریبا خالی از داوطلب کرده است. با توجه به پراکندگی جغرافیایی و مشکلات دسترسی به خدمات پزشکی برای مردم این نواحی، انتظار می‌رود برنامه خدمات سلامت ملی بتواند تا حدودی این مشکل را رفع کند. ● قانون اصلاح سلامت این قانون برای پزشکانی که در مناطق دورافتاده و محروم مشغول‌ به کار شوند، برای بازپرداخت وام تحصیلی، تسهیلاتی قائل می‌شوند. قانون اصلاح نظام سلامت برای بهبود وضعیت درمان کشور نوشته شده و به نظر می‌آید باید به نحوی مشکل دسترسی همگانی به خدمات درمانی در ثروتمندترین کشور دنیا را حل کرد. این تنها نگاه کلان به مساله کمبود پزشک است. ۳۰ درصد جمعیت کشور را اقلیت‌های نژادی و قومی تشکیل می‌دهند، ولی سهم این گروه‌ها از جامعه پزشکی تنها ۶ درصد است. تا سال ۲۰۵۰ جمعیت گروه‌های اقلیت افزایش چشمگیری می‌یابد و به این ترتیب باید برنامه‌های خاصی برای تربیت پزشکان رنگین‌پوست یا مهاجر پیش‌بینی‌کرد. در مورد سیاهپوستان و هیسپانیک‌ها این کمبود حتی بیشتر به چشم می‌خورد؛ بخشی به دلیل هزینه‌ گران تحصیلات پزشکی و بخشی نیز به دلیل فقدان فرهنگ‌سازی مناسب از کودکی. از سال ۲۰۰۲ انجمن پزشکی آمریکا (AMA) برنامه ویژه‌ای تدوین کرده تا پزشکان گروه‌های اقلیت بتوانند نظرات و دیدگاه‌های خود را درباره نیازهای پزشکی خاص این گروه‌ها با محافل علمی و دانشکده‌های پزشکی در میان بگذارند. مجموعه این برنامه‌ها، مدارس پزشکی تازه‌تاسیس، تربیت بیشتر متخصصان، برنامه‌های تشویقی برای اقلیت‌ها و اشتغال پزشکان در مناطق محروم، هرچند مثبت بوده، ولی کافی نبوده است. افزایش فزاینده فاصله افراد نیازمند به خدمات درمانی و آنهایی که می‌توانند این خدمات را در اختیار آنها بگذارند، یعنی پزشکان، باید دولت و کنگره را به انجام اقدامات موثر و فوری تشویق کند.