انگار که مُد شده...

ظاهرا این روزها مُد شده که هر از چندگاهی یک چهره سینمایی، تلویزیونی و یا بعضا ورزشی، با پا گذاشتن در عرصه هنر موسیقی، (به ویژه موسیقی پاپ) و انتشار یک آلبوم، علاوه بر اینکه دلِ نازکِ طرفدارانشان را بیش‌ از پیش بدست ‌می‌آورند و آنها را ذوق‌زده می‌کنند، این نکته را نیز با زبان بی‌زبانی به کل جامعه متذکر می‌شوند که آنها تاکنون (برحسب تواضع) اراده نکرده بودند که همه آنچه را که در چنته هنری خویش دارند، رو کنند وگرنه به اشارتی از هر انگشت‌شان هنری متفاوت می‌بارد و کسی نیست که همه آن را جمع کند و از سوی دیگر بازار کساد موسیقی نیز قدردان آنها خواهد بود چراکه بالاخره آلبومی که بتواند در حد قابل قبولی بفروشد، خود کمکی است به اقتصاد نایسامان موسیقی‌و... البته بر کسی پوشیده نیست که مشخصا فروش احتمالا خوب چنین آلبوم‌هایی، نه الزاما به دلیل کیفیت بالای موسیقایی آن آثار است، بلکه نسبت مستقیمی با میزان شهرت و محبوییت آن ستاره در زمان انتشار آلبوم، و حجم تبلیغاتی که روی آن انجام می‌شود، دارد. انتشار خبر آلبوم‌های موسیقی دو تن از سیتارگان سینما یعنی؛ «محمدرضا فروتن» و «بهرام رادان» در فاصله زمانی کمتر از ۱۵ روز با یکدیگر که از آخرین نمونه‌های این روند که در کشور ما (به ویژه در سال‌های اخیر) رونق و رواج فراوانی پیدا کرده، هستند (تاجائیکه اگر کسی هم مانده باشد که چنین قصدی نداشته باشد را تحریک به انجام چنین حرکتی می‌‌کند)، سبب شد تا سوالات و ابهاماتی که احتمالا به اذهان بسیاری از جمله نگارنده خطور می‌کند را در ادامه ودر حد توان طرح کنیم و در این راستا کسی بهتر از مسئولان و دست‌اندرکاران موسیقی و همچنین هنرمندان موسیقی، نمی‌توانند بهترین پاسخگویی برای این سوالات باشند. البته گفتن این نکته ضروری است که طی این سال‌ها آثاری همچون آلبوم‌های زنده‌یاد خسرو شکیبایی به دلیل خاص بودن صدایش (البته شعرخوانی بوده) و مهران مدیری به دلیل اینکه خود در هنر موسیقی دستی داشته و دارد‌ و چندتایی دیگر بوده‌اند که نمی‌توان از کیفیت خوب آنها و تاثیر مثبت‌شان بر بازار موسیقی چشم‌پوشی کرد، اما مثلا در هالیوود به جز «ویل اسمیت» و یکی دو ستاره دیگر که تازه آنها هم اول خواننده بودند بعد بازیگر شدند، کجای دنیا چنین روند عجیبی وجود دارد که در کشور ما بوجود آمده است؟آیا در کشورهای دیگر هم، چنین روندی وجود دارد که مانند کشور ما (بویژه در سال‌های اخیر) اکثر ستارگان سینمایی و ورزشکاران... به انتشار آلبوم موسیقی بپردازند؟آیا مسئولان دفتر موسیقی وزارت ارشاد که برای چنین آلبوم‌هایی مجوز نشر صادر می‌کنند، بر این باورند که این روند در کل به نفع موسیقی ما تمام می‌شود؟ آیا دفتر موسیقی وزارت ارشاد بعنوان صادرکننده مجوز به این آلبوم‌ها، همان وسواس و دقت و سخت‌گیری که در رابطه با انتشار آلبوم یک هنرمند موسیقی نشان می‌دهند در رابطه با این آلبوم‌ها نیز نشان می‌دهند؟ آیا خانه موسیقی بعنوان تنها نهاد صنفی در حوزه موسیقی کشور می‌خواهد کماکان نسبت به این جریان موضع سکوت را در پیش بگیرد؟ آیا این سکوت را نمی‌توان به نوعی تایید این جریان دانست؟ و یا اگر علت دیگری دارد دلیل عدم اعلام آن چیست؟ آیا این افراد که به این راحتی به خود اجازه می‌دهند تا در عرصه هنر موسیقی (آنهم در سطح عمومی دست به انتشار آلبوم بزنند)، از اینکه ببینند یک بازیگر جوانی با مثلا پارتی و آشنا در نقش مقابل آنها در یک فیلم یا سریال قرار است بازی کند، آنوقت به کارگردان و تهیه کننده معترض نمی‌شوند که هر کسی از راه می‌رسد می‌خواهد بازیگر بشود و یا اینکه چرا نقش را به این افراد بی‌تجربه می‌دهید؟ آیا اگر این افراد تا این حد خود را حرفه ای می‌دانند که به خود اجازه می‌دهند آلبوم منتشر کنند، چرا اکثر آنها در همان اولین آلبوم می‌مانند و کمتر کارشان به آلبوم‌های بعدی می‌رسد؟ آیا این نشان از فرصت شهرت و مقطع خاصی را غنیمت شمردن برای منفعت طلبی و جاه‌طلبی اقتصادی نیست؟آیا امر می‌تواند نشان از کم کاری هنرمندان موسیقی داشته باشد بطوریکه هنرمندان دیگر حوزه‌ها به خودشان چنین راحت اجازه می‌دهند که خلا آنها را پر کنند؟ آیا وجود چنین آلبوم‌هایی که متاسفانه اکثرشان از کیفیت موسیقایی بالایی برخوردار نیستند، باعث نمی‌شود که گوش مخاطب به شنیدن کارهای سطح پایین عادت کند و اگر احیانا یک اثر قوی هم منتشر شود مخاطب دیگر لذتی از شنیدن آن نمی‌برد؟ آبا بهتر نیست دفتر موسیقی وزارت ارشاد که بر تمام رویدادها و جریانات موسیقی در کشور اشراف دارد، وضعیت خود را درباره این روند با صدور بیانیه‌ای مشخص کند؟ و چنانچه این روند را برای موسیقی کشور مثبت و یا منفی می‌داند، دلائل و علل آن را برای مخاطبان و دوستداران و هنرمندان موسیقی روشن کند؟ و... در پایان با یادآوری نام هنرمندان مشهوری همچون؛ رضا رویگری، مهران مدیری، خسرو شکیبایی، نیما نکیسا، شهاب حسینی، پژمان بازغی، بهرام رادان، محمدرضا فروتن، پرویز پرستویی، حامد بهداد، مهرداد میناوند، رسول نجفیان، حسین پناهی، مرتضی احمدی، رضا عطاران، امین حیایی، جواد رضوی، فتحعلی اویسی‌و.. که از حوزه‌های دیگر هنر پا در عرصه موسیقی گذاشته و به انتشار عمومی یک اثر موسیقی دست زده‌اند، فارغ از اینکه قضاوتی بر اثر آنها داشته باشیم، تاکیدی دوباره بر این امر که واقعا انگار این روال، حداقل در این سال‌ها در جامعه مُد شده است، می‌کنیم.