آیینه تمام نمای فضیلت‏ ها

امام حسین (ع) درعصرروز پنج‌شنبه سوم شعبان سال چهارم هجرت در شهر مدینه چشم به جهان گشود و پس از سال ها پرورش در کلاس نبوّت و امامت در سال ۶۱ هـ.ق. انقلاب عظیم عاشورا را بنیان گذاشت. اسماء بنت عمیس می گوید: «پس از به دنیا آمدن دومین فرزند فاطمه (س) ، روزی پیامبر اکرم (ص) به خانه علی (ع) آمدند وبه من فرمودند: پسرم را نزد من بیاورید.آن گاه من کودک رابه محضرپیامبر (ص) بردم. آن حضرت در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفتند و بعد نوزاد رادرآغوش گرفته به نوازشش پرداختند.ناگهان اشک ازچشمان پیامبر(ص)جاری شد.وقتی ازعلت گریه سئوال کردم، رسول‌خدا‌(ص) فرمودند: به یاد مصائبی که بعد از من براین نوزاد وارد خواهد شد، افتادم. او را گروهی ستمگر به نام دفاع از اسلام به شهادت می‌رسانند». در روایتی آمده است که درهمان روزهای اوّل تولد امام حسین‌(ع)،جبرئیل به حضور پیامبراکرم (ص) رسید و فرمود: «خداوند تبارک و تعالی بر تو سلام می رساند و می فرماید: از آنجا که علی (ع) برای تو همانند هارون برای موسی (ع) است مناسب است که این نوزاد را به نام پسر کوچک هارون شبیر ـ که در عربی «حسین» خوانده می شود ـ نام گذاری کنید». به دنبال این پیام الهی پیامبر(ص) به خانه حضرت زهرا (س) می آیند وسؤال می کنند:«آیا برای این نوزاد نامی انتخاب کرده اید؟» علی (ع) می فرمایند: «ما هرگز در این امر بر شما پیشی نمی گیریم». آن گاه رسول خدا‌(ص) می‌فرمایند: «نام او را حسین بگذارید». ● ترسیم گوشه ای از شخصیت حسین بن علی (ع) حسین (ع) بسیار روزه می‏ گرفت و نماز می‏ گزارد و به حج می‌‌رفت و صدقه می‏ داد و همه‌کارهای پسندیده را انجام می‏داد. شخصیت حسین بن علی (ع) آنچنان بلند و دور از دسترس و پر شکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع)، پیاده به کعبه می ‏رفتند، همه‏ بزرگان و شخصیت‏های اسلامی به احترامشان از مرکب پیاده شده، همراه آنان راه می‌‌پیمودند(ذکری الحسین ، ج ۱ ، ص ۱۵۲ ، به نقل از ریاض الجنان ، چاپ بمبئی ، ص ۲۴۱ ـ انساب الاشراف). احترامی که جامعه برای حسین (ع) قائل بود بدان جهت بود که او با مردم زندگی می ‏کرد ـ از مردم و معاشرتشان کناره نمی‌‏جست ـ با جان جامعه هماهنگ بود، چونان دیگران از مواهب و مصائب یک اجتماع برخوردار بود و بالاتر از همه ایمان بی تزلزل او به خداوند او را غمخوار و یاور مردم ساخته بود.و گرنه، او نه کاخ‏ های مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ ؛ و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را بر مردم نمی‌‌بستند و حرم رسول الله(ص) را برای او خلوت نمی‏ کردند. ● شکوه و بزرگی امام حسین(ع) ما در تاریخ انسان به مردان بزرگی برخورد می‏ کنیم که هر کدام در جبهه و جهتی عظمت و بزرگی خویش را جهانگیر ساخته‏ اند یکی در شجاعت، دیگری در زهد، آن دیگر در سخاوت، و...اما شکوه و بزرگی امام حسین (ع) حجم عظیمی است که ابعاد بی نهایتش هر یک مشخص کننده‏ یک عظمت فراز تاریخ است، گویا او جامع همه والایی‏ها و فرازمندی‏هاست (ازکتاب سمو المعنی علائی ، ص ۱۰۴ به بعد نقل به معنی شده است). آری مردی که وارث بی کرانگی نبوت محمدی است، مردی که وارث عظمت عدل و مروت پدری چون حضرت علی (ع) است و وارث جلال و درخشندگی فضیلت مادری چون حضرت فاطمه (س) است، چگونه نمونه‏ برتر و والای عظمت انسان و نشانه‏ آشکار فضیلت‏های خدایی نباشد.امام حسین (ع) و حکایت زیستنش وشهادتش ولحن گفتارش وابعاد کردارش نه تنها نمونه‏ یک بزرگ مردتاریخ را برای ما مجسم می‏ سازد،بلکه اوبا همه خویشتن،آیینه تمام نمای فضیلت‏ ها، بزرگ منشی‏ ها، فداکاری ها،جانبازی‏ها،خداخواهی‏ ها وخداجویی ‏ها می ‏باشد، او به تنهایی می ‏تواند جان را به لاهوت راهبر باشد و سعادت بشریت را ضامن گردد. ● مبارزات حسین بن علی (ع) حسین بن علی(ع)از دوران نوجوانی که شاهد انحراف دستگاه حکومت اسلامی از مسیر اصلی خود بود، از موضعگیریهای سیاسی پدر خود پیروی و حمایت می ‏کرد؛ چنانکه در زمان خلافت عمر بن خطاب، روزی وارد مسجد شد و دید عمر بر فراز منبر نشسته است، با دیدن این صحنه، بالای منبر رفت و به عمر گفت: از منبر پدرم پایین بیا و بالای منبر پدرت برو!عمر که قافیه را باخته بود، گفت: پدرم منبر نداشت! آن‌گاه او را در کنار خود نشانید، و پس از آنکه از منبر پایین آمد، او را به منزل خود برد و پرسید: این سخن را چه کسی به تو یاد داده است؟ او پاسخ داد: هیچ کس! حسین بن علی (ع) در دوران خلافت پدرش، امیر مومنان (ع)، در صحنه ‏های سیاسی و نظامی در کنار آن حضرت قرار داشت. او درهرسه جنگی که دراین دوران برای پدرارجمندش پیش آمد، شرکت فعال داشت. در جنگ جمل فرماندهی جناح چپ سپاه امیر مومنان (ع) به عهده وی بودو در جنگ صفین، چه از راه سخنرانیهای پرشور و تشویق یاران علی (ع) جهت شرکت در جنگ، و چه از رهگذر پیکار با قاسطین، نقشی فعال داشت در جریان حکمیت نیز یکی از شهود این ماجرا از طرف علی (ع) بود. حسین بن علی (ع) پس ازشهادت علی (ع) درکنار برادرخویش، رهبروپیشوای وقت،حسن بن علی(ع)قرارگرفت، وهنگام حرکت نیروهای امام مجتبی(ع) به سمت شام، همراه آن حضرت درصحنه نظامی وپیشروی به سوی سپاه شام حضور داشت، و هنگامی که معاویه به امام حسن (ع) پیشنهاد صلح کرد، امام حسن، او و عبدالله بن جعفر را فراخواند و درباره این پیشنهاد، با آن دو به گفتگو پرداخت و بالاخره پس از متارکه جنگ و انعقاد پیمان صلح، همراه برادرش به شهر مدینه بازگشت و همانجا اقامت گزید.