يکى از اصلى‌ترين موانع پيشرفت مذاکرات صلح منطقه‌اي، اکراه آفريقاى جنوبى از تعهد به خروج نيروهاى خود از آنگولا و اجراء برنامه استقلال ناميبيا بود. معهذا، در ۱۹۸۸ کوبا و آنگولا مذاکراتى را با دولت آفريقاى جنوبى در لندن، با ميانجيگرى آمريکا انجام دادند. در مذاکرات آنگولا و آفريقاى جنوبي، که نُه روز بعد انجام شد، به روى نيل به يک سازش، مذاکرات زيادى صورت گرفت. بعداً طى نشستى در ليسبون، آمريکا و شوروى مواد يک طرح صلح براى آنگولا را که شامل خروج نيروهاى کوبائى و آفريقاى جنوبى از خاک آنگولا ظرف مدت يک سال مى‌شد، مورد بررسى قرار دادند.


طى ملاقات سران شوروى و آمريکا که در اوايل ژوئن در مسکو برگزار شد، ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۸ براى نيل به توافق در مورد منازعات آنگولا و ناميبيا در نظر گرفته شد. به هر حال، آفريقاى جنوبى اعلام داشت که اين ضرب‌الاجل را غير واقعى قلمداد مى‌کند. در اين زمان، وضعيت امنيتى منطقه بدتر شده به آن جهت که براساس برداشت ناظران يونيتا و آفريقاى جنوبى نيروهاى دفاعى خود را براى تسريع انجام توافق صلح با آنگولا، تشديد کردند - کوبا نيز گزارش شد که نيروهاى خود را از ۳۵ هزار نفر به ۵۰ هزار نفر افزايش داده بود. يونيتا، که از نشست لندن کنار گذاشته شده بود، يک مبارزه ديپلماتيک را در پايتخت کشورهاى غربى براى پيشبرد نظرات خود در رابطه با توافق آنگولا، شروع مى‌کند. گفتگوهاى بين نمايندگان دولت آنگولا، کوبا، آفريقاى جنوبى و آمريکا انجام شده و در ماه جولاى به توافق طرفين به روى اصول موافقت نامه طرح صلح جنوب غرب منجر شد. مواد آن شامل پايان حمايت آمريکا از يونيتا، پذيرش استقلال ناميبيا از سوى آفريقاى جنوبى براساس وضعيت مورد قبول سازمان ملل، و خروج همزمان نيروهاى کوبائى و آفريقاى جنوبى از آنگولا. در اوايل آگوست ۱۹۸۸ مباحثات انجام شده در ژنو به يک توافق منطقه‌اى انجاميد، که همزمان در دو آگوست مى‌بايست آتش بس اعلام و اجراء شود و تا اول سپتامبر تمامى نيروهاى آفريقاى جنوبى از آنگولا خارج شوند وتوافق بنا به آغاز خروج نيروهاى کوبائى از آنگولا در همان روز، اجراء قطعنامه ۴۳۵ شوراى امنيت براى استقلال ناميبيا در اول نوامبر شروع مى‌شد.


به‌رغم آتش بس و خروج کليه نيروهاى آفريقا جنوبى تا پايان آگوست، توافق مذکور شامل زمان‌بندى خروج نيروهاى کوبائى نمى‌شد. درنتيجه استقلال ناميبيا به تعويق افتاد. به‌دنبال مذاکرات بيشتر براى يک برنامه دقيق خروج نيروهاى کوبائي، در اين رابطه توافقى در نيمه نوامبر در ژنو به‌دست آمد، گرچه اعضاء رسمى پروتکل تا نيمه نوامبر به تعويق افتاد.


در ۲۲ دسامبر ۱۹۸۸ طرف‌هاى دست اندرکار موافقت‌نامه، در نيويورک ملاقاتى انجام دادند که در آن، يک توافق در جانبه از سوى آنگولا و کوبا امضا شد، و يک توافق سه جانبه توسط آنگولا، کوبا و آفريقاى جنوبى که در اين توافقات، اول آوريل ۱۹۸۹ به‌عنوان روز اجراء استقلال ناميبيا تعيين شد که مى‌بايست منجر به انتخابات براى يک مجلس مؤسسان از اول نوامبر ۱۹۸۹ شود و کوبا متعهد شد که خروج نيروهاى ۵۰ هزار نفرى خود را تا جولاى ۱۹۹۱ کامل کند. آنگولا، کوبا و آفريقاى جنوبى کميسيون مشترکى را تأسيس کردند که در آن شوروى و آمريکا مى‌بايست به‌عنوان ناظر حضور داشته باشند. تمامى اسراى جنگ مى‌بايست مبادله شوند.


همچنين قطع کمک‌هاى آفريقاى جنوبى به يونيتا و خروج شش هزار عضو کنگرهٔ ملى آفريقا (ANC) از آنگولا پيش‌بينى شده بود. شوراى امنيت سازمان ملل در هماهنگى با توافقنامه مذکور، اقدام به تشکيل نيروهاى ناظر صلح در آنگولا (UNAVEM) نمود تا ناظر به حسن اجراء توافقنامه و خروج نيروهاى کوبائى باشد. UNAVEM، شامل ۶۰ ناظر نظامى از ۱۰ کشور، که در ژانويه ۱۹۸۹ کار خود را آغاز کرد. دورهٔ مأموريت اين نيروها ۳۱ ماه تعيين شد.


به‌دنبال امضاء توافق نيويورک، دولت بوش، يونيتا را از حمايت آمريکا مطمئن ساخت. دولت آنگولا همچنان به درخواست‌هاى يونيتا براى آتش بس اهميت نمى‌داد. اما در اوايل فوريه ۱۹۸۹ به امضاء سازمان‌هاى مخالف يک فرصت ۱۲ ماهه داد که از يونيتا جدا شده و به ملت بپيوندند. در هر حال يونيتا به هدف خود از انجام مذاکره با دولت براى نيل به يک ساختار دموکراسى چند حزبى تأکيد کرده و به اعلام عفو عمومى دولت با انجام عمليات تهاجمى عليه اهداف نيروهاى مسلح آزادى‌بخش مردم آنگولا پاسخ داد. اين اقدامات با ميانجيگرى رئيس‌جمهور ساحل عاج آقاى بولوني، چندى بعد متوقف شد. در ماه‌هاى بعد، دولت و يونيتا هر دو، تمايل به پايان دادن به جنگ‌هاى شهرى را از خود نشان دادند، و در اوايل مارس، رئيس‌جمهور دوسانتوس اعلام کرد که وى آمادهٔ برپائى يک کنفرانس سران منطقه‌اى براى رسيدگى و حل و منازعه را دارد.