دریغ از جان قلی کز جور گردون

کناری پر ز خون رفت از میانه

زمانه دشنه‌ی جورش چنان زد

که نوک دشنه در دل کرد خانه

طلب کردم چو تاریخش خرد گفت :

شهید دشنه‌ی جور زمانه