| وقت آن شد که کار دریابیم |
|
در شتاب است عمر بشتابیم |
| دیدهی حرص و آز بر دوزیم |
|
پنجهی زهد و زرق برتابیم |
| ما گدایان کوی میکدهایم |
|
نه مقیمان کنج محرابیم |
| نه ز جور زمانه در خشمیم |
|
نز جفای سپهر در تابیم |
| نه اسیران نام و ناموسیم |
|
نه گرفتار ملک و اسبابیم |
| بندهی یکروان یک رنگیم |
|
دشمن شیخکان قلابیم |
| گرد کوی مغان همیگردیم |
|
مترصد که فرصتی یابیم |
|
|
با مغان بادهی مغانه خوریم |
|
|
تا به کی غصهی زمانه خوریم |
|
|
|
| هر که او آه عاشقانه زند |
|
آتش از آه او زبانه زند |
| عشق شمعی از آن برافروز |
|
شعله چون بر شرابخانه زند |
| می درآید به جوش و هر قطره |
|
عکس دیگر بر آستانه زند |
| هر که زان باده جرعهای بچشید |
|
لاف مستی جاودانه زند |
| بندهی آن دمم که با ساقی |
|
شاهد ما دم از چمانه زند |
| با حریفی سه چار کز مستی |
|
این کند رقص و آن چغانه زند |
| خیز تا پیش از آنکه مرغ سحر |
|
بال زرین بر آشیانه زند |
|
|
با مغان بادهی مغانه خوریم |
|
|
تا به کی غصهی زمانه خوریم |
|
|
|
| عقل با روح خودستائی کرد |
|
عشق با هر دو پادشائی کرد |
| از پس پرده حسن با صد ناز |
|
چهره بنمود و دلربائی کرد |
| ناگهان التفات عشق بدید |
|
غره شد دعوی خدائی کرد |
| کار دریافت رند فرزانه |
|
رفت و با عشق آشنائی کرد |
| صوفی افزوده بود مایهی خویش |
|
در سر زهد و پارسائی کرد |
| هجر بر ما در طرب در بست |
|
وصلش آمد گره گشائی کرد |
| خیز تا چون ارادتش ما را |
|
سوی میخانه ره نمائی کرد |
|
|
با مغان بادهی مغانه خوریم |
|
|
تا به کی غصهی زمانه خوریم |
|
|
|
| عشق گنجیست دل چو ویرانه |
|
عشق شمعیست روح پروانه |
| در بیابان عشق میگردد |
|
روح مدهوش و عقل دیوانه |
| دست تا در نزد به دامن عشق |
|
ره به منزل نبرد فرزانه |
| خرم آن عارفان که دنیا را |
|
پشت پائی زدند مردانه |
| آدم از دانه اوفتاده به دام |
|
آه از این دام وای از آن دانه |
| عمر در باختیم تا اکنون |
|
گه به افسون و گه به افسانه |
| بعد از امروز گر به دست آریم |
|
دامن یار و کنج میخانه |
|
|
با مغان بادهی مغانه خوریم |
|
|
تا به کی غصهی زمانه خوریم |
|
|
|
| عقل را دانشی و رائی نیست |
|
بهتر از عشق رهنمائی نیست |
| طلب عشق و وصل ورزیدن |
|
کار هر مفلس و گدائی نیست |
| نام جنت مبر که عاشق را |
|
خوشتر از کوی یار جائی نیست |
| پای در کوی زهد و زرق منه |
|
کاندر آن کوی آشنائی نیست |
| بر در خانقه مرو که در او |
|
جز ریائی و بوریائی نیست |
| پیش ما مجلس شراب خوشست |
|
مجلس وعظ را صفائی نیست |
| راه میخانه گیر تا شب و روز |
|
چون در اسلامیان وفائی نیست |
|
|
با مغان بادهی مغانه خوریم |
|
|
تا به کی غصهی زمانه خوریم |
|
|
|
| آه از این صوفیان ازرق پوش |
|
که ندارند عقل و دانش و هوش |
| رقص را همچو نی کمر بسته |
|
لوت را همچو سفره حلقه بگوش |
| از پی صید در پس زانو |
|
مترصد چو گربهی خاموش |
| شکر آنرا که نیستی صوفی |
|
عیش میران و باده میکن نوش |
| خیز تا پیش آنکه ناگاهی |
|
برکشد صبحدم خروس خروش |
| با صبوحی کنان درد آشام |
|
با خراباتیان عشوه فروش |
| رو به میخانهی مغان آریم |
|
باده در جام و چنگ در آغوش |
|
|
با مغان بادهی مغانه خوریم |
|
|
تا به کی غصهی زمانه خوریم |
|
|
|
| خیز جانا چمانه برداریم |
|
بادههای مغانه برداریم |
| اسب شادی به زیر ران آریم |
|
و ز قدح تازیانه برداریم |
| بیش از این غصهی جهان نخوریم |
|
دل ز کام زمانه برداریم |
| زهد و تسبیح دام و دانهی ماست |
|
از ره این دام و دانه برداریم |
| شاهد و نقل و باده برگیریم |
|
دف و چنگ و چغانه برداریم |
| پیش زانکه ناگهان روزی |
|
رخت از این آشیانه برداریم |
| یک زمان چون عبید زاکانی |
|
راه خمارخانه برداریم |
|
|
با مغان بادهی مغانه خوریم |
|
|
تا به کی غصهی زمانه خوریم |
|
|
|
پشتیبانی 
خبرنامه
عضویت ویژه
اخبار داغ
راهنما
RSS
English
Locked
دریافت Toolbar آفتاب 
