ببین ای هفت ساله قره‌العین

مقام خویشتن در قاب قوسین

منت پروردم و روزی خدا داد

نه بر تو نام من نام خدا باد

درین دور هلالی شاد می‌خند

که خندیدیم ماهم روزکی چند

چو بدر انجمن گردد هلاکت

بر افروزند انجم را جمالت

قلم درکش به حرفی کان هوائیست

علم برکش به علمی کان خدائیست

به ناموسی که گوید عقل نامی

زهی فرزانه فرزند نظامی