| این خاک ز لطف نور برخاست |
|
وانگاه روان شد از چپ و راست |
| شد جانوری که آشیانش |
|
برتر ز ضمیر و وهم داناست |
| هر لحظه ز فیض و فضل آن نور |
|
بزمی و بساط دیگر آراست |
| سری که فلک نبود محرم |
|
بر چهرهی او چو روز پیداست |
| نقدی که خلاصهی دو کون است |
|
در جنب وجود او مهیاست |
| مطلوب ظهور سر امر است |
|
مقصود وجود نقش اشیاست |
| درج گهر و کنوز غیب است |
|
غواص بحور دین و دنیاست |
| در کوکبهی طلوع آدم |
|
منجوق و لوای عز والاست |
| کین وصف چنین به رمز عشاق |
|
بر قد قبای او بود راست |
|
|
سودازدگان دین و دنیی |
|
|
هرگز شنوند این سخن نی |
|
| |
|