عدد شاعران پارسى‌گوى در اواخر قرن هشتم تا اوايل قرن دهم هجرى يکصد و پنجاه ساله در قلمرو دولت عثمانى و در دستگاه ترکمانان و تيموريان و پادشاهان و اميران مسلمان هند بسيار زياد بود و آثار نزديک به تمامى گويندگان درجهٔ اوّل و دوم اين عهد باقى مانده است و اگر همهٔ آنان را برشماريم و نمونه‌ شعرشان را بياوريم کارى دراز آهنگ خواهد شد، پس به نام عده‌اى از مشهورترين آنان بسنده مى‌کنيم.