ايمن‌سازى بر عليه بيمارى‌هاى عفونى يکى از مؤثرترين ابزارهاى پزشکى است. با استفاده از ايمن‌سازى بسيارى از بيمارى‌هاى عفونى که زمانى شايع بودند (مانند آبله، فلج اطفال، سرخک، عفونت هموفيلوس آنفلوآنزا) ريشه‌کن يا به شدت محدود شده‌اند. ولى احساس عدم نياز و عوامل اجتاعى اقتصادى مانع از ايمن‌سازى فراگير و مناسب هستند. به‌خصوص افراد بزرگسال ايمن‌سازى توصيه شده مانند واکسن پنوموکوک، آنفلوآنزا، و دوزهاى يادآور کزاز ديفترى را دريافت نمى‌کنند.


ايمن‌سازى فعال يعنى تجويز واکسن يا توکسوئيد (شبه سم) براى ايجاد محافظت طولانى‌مدت. به‌طور معمول استفاده از واکسن‌هاى زنده در بيماران دچار نقص ايمني، بيماران تب‌دار، يا افراد حامله ممنوع است. ايمن‌سازى غير فعال عبارت است از ايجاد ايمنى موقت با تجويز مواد ايمنى تهيه شده در خارج از بدن مانند آنتى‌بادى‌ها.