علل. شايع اولسر پپتيک، گاستروپاتى (الکل، آسپيرين، NSAID، استرس) ازوفاژيت، پارگى مالورى - ويس (پارگى مخاطى در پيوستگاه گاستروازوفاژيال به‌علت اوغ زدن)، واريس گاستروازوفاژيال.


شيوع کمتر بلعيدن خون (خون دماغ)؛ نئوپلاسم مري، گاستريک، يا روده؛ درمان آنتى‌کوآگولانت و فيبرينوليتيک؛ گاستروپاتى هيپرتروفيک (بيمارى منير)؛ آنوريسم آئورت؛ فيستول آئورتوانتريک (به‌دنبال پيوند آئورت)؛ مالفوروماسيون شريانى - وريدي؛ تلانژيکتازى (سندرم اوسلر - رندو - وبر)؛ ضايعه Dieu-lafoy (رگ ساب‌موکوزال اکتازي)؛ واسکوليت، بيمارى بافت همبند (سودوزانتوما الاستيکوم، سندرم اهلرز - دانلوس)؛ ديکسرازى‌هاى خوني؛ نوروفيبروما؛ آميلوئيدوز؛ هموبيليا (منشاء صفراوى).

ارزيابى

ارزيابى پس از احياء هموديناميک (به ذيل و شکل - الگوريتم پيشنهادى براى بيماران مبتلا به UGIB حاد - مراجعه کنيد).


الگوريتم پيشنهادى براى بيماران مبتلا به UGIB حاد. توصيه‌ها در سطح مراقبت و زمان ترخيص در زمانى خواهد بود که بيمار بدون خونريزى بيشتر يا ساير مشکلات پزشکى توأم، داراى وضعيت ثابتى است. آندوسکوپى GI فوقانى يک ابزار تشخيص و درمانى اصلى است. ٭ بعضى محققين معتقد به درمان آندوسکوپيک براى لخته‌هاى چسبيده مى‌باشند.
الگوريتم پيشنهادى براى بيماران مبتلا به UGIB حاد. توصيه‌ها در سطح مراقبت و زمان ترخيص در زمانى خواهد بود که بيمار بدون خونريزى بيشتر يا ساير مشکلات پزشکى توأم، داراى وضعيت ثابتى است. آندوسکوپى GI فوقانى يک ابزار تشخيص و درمانى اصلى است. ٭ بعضى محققين معتقد به درمان آندوسکوپيک براى لخته‌هاى چسبيده مى‌باشند.

- تاريخچه و معاينه فيزيکي: داروها (افزايش خطر خونريزى مجراى GI فوقانى و تحتانى با مصرف آسپيرين و NSAIDها)، اولسر قبلي، تاريخچه خونريزي، تاريخچه خانوادگي، ويژگى‌هاى سيروز يا واسکوليت، و غيره. صداهاى هيپراکتيو روده به نفع يک منبع GI فوقانى است.


- آسپيراسيون نازوگاستريک از نظر خون آشکار، اگر منبع آن براساس تاريخچه مشخص نباشد (فوقانى يا تحتاني)، اگر خونريزى متوقف شده و يا منبع آن دئودونوم باشد، در ۱۶% بيماران منفى کاذب خواهد بود. بررسى مايع آسپيراسيون از نظر خون پنهان بى‌معنى مى‌باشد.


- آندوسکوپى فوقاني: دقت > ۹۰%؛ به مشاهده محل خونريزى و احتمال مداخله درمانى کمک مى‌کند. در واريس و فيستول آئورتوانتريک احتمتالى به انجام آن دستور داده شده است. شناسائى يک ”رگ قابل مشاهده“ (يک شريان بيرون‌زده در دهانه اولسر) را ميسر مى‌کند اشاره بر خطر زياد (تقريباً ۵۰%) خونريزى مجدد دارد.


- راديوگرافى باريم GI فوقاني: دقت تقريباً ۸۰% در شناسائى يک ضايعه دارد ولى منبع خونريزى را شناسائى نمى‌کند. جايگزين قابل قبولى براى آندوسکپى در خونريزى بهبود يافته يا مزمن با گريد کم است.


- آرتريوگرافى مزانتريک انتخابي: در صورتى‌که خونريزى شديد شناسائى منبع آن‌را توسط آندوسکوپى غير ممکن مى‌کند، انجام مى‌شود.


- اسکن راديوايزوتوپ (مانند 99Tc که به گلبول‌هاى قرمز يا آلبومين مى‌چسبد)؛ ابتدائاً به‌عنوان يک تست غربالگرى براى تأييد خونريزى به‌کار مى‌رود و نسبت به آرتريوگرافى سريع‌تر انجام مى‌شود و نيز در مواردى که خونريزى متناوب و يا داراى منشاء نامشخص است به‌کار برده مى‌شود.