بيماران جهت توصيف انواعى از احساس‌ها در سر يا بى‌ثبات قدم برداشتن از عبارت گيجى استفاده مى‌نمايند. با يک تاريخچه دقيق، سمپتوم‌ها در يک تقسيم‌بندى خاص‌ترى جا داده مى‌شوند و در ميان آنها ضعف کردن و ورتيگو از همه مهم‌تر هستند.

ضعف کردن

ضعف کردن معمولاً به‌صورت گيجى و به‌دنبال آن تارى ديد و نوسان حالت بدن توصيف مى‌شود. اين حالت يک سمپتوم خون‌رساني، اکسيژن‌رساني، يا به‌ندرت، قند ناکافى براى مغز مى‌باشد. اين حالت ممکن است قبل از يک سنکوپ با هر علت و يا همراه با هيپرونتيلاسيون يا هيپوگليسمى اتفاق بيفتد. گيجى نيز ممکن است به‌صورت يک اورا قبل از تشنج به‌وجود آيد. گيجى مزمن يک شکايت سوماتيک شايع در بيماران مبتلا به دپرسيون مى‌باشد.