از آنجا که با صنعتى‌شدن برخى از کشورهاى بومى جذام، از ميزان بروز آن به ‌شدت کاسته شده است و هم‌اکنون نيز بيشترين موارد آن در اقشار آسيب‌پذير جامعه، يافت مى‌شود بايد فقر و بى‌خانمانى و تغذيه ‌نامناسب را از عوامل مساعدکنندهٔ بروز بيمارى به‌ حساب آورد. لازم به ‌يادآورى است که حتى پژوهشگران قديمى هم به بعضى از اين زمينه‌ها توجه داشته و مورد تأکيد، قرار داده‌اند؛ به ‌طورى که در دائره‌المعارف ”قانون“ علاوه بر تماس خانوادگى و انتقال داخل رحمى بيمارى به تأثير دما و وضعيت نامطلوب تغذيه نيز به ‌عنوان عوامل زمينه‌ساز بروز جذام، اشاره شده است.


شايان ذکر است که جذام به ‌عنوان يک بيمارى اجتماعي، مطرح مى‌باشد. زيرا عوامل اجتماعى زيادى زمينه را براى انتشار آن فراهم مى‌کنند. براى مثال، فقر و تبعات آن نظير تراکم جمعيت، بدى وضع مسکن، عدم وجود آموزش و فقدان بهداشت فردي، و حتى ترس و احساس گناه و قضاوت‌هاى بى‌اساس در مورد اين بيمارى.