لنفوم دومين تومور اوليهٔ شايع معده است که تنها ۲% کل موارد را تشکيل مى‌دهد (آدنوکارسينوم: ۹۵% موارد). تقريباً تمام موارد لنفوم غير هوچکين است و اغلب به‌عنوان لنفوم سلول B بافت لنفوئيد همراه با مخاط (MALT) طبقه‌بندى مى‌شود. حدود ۲۰% بيماران داراى يک تومور اوليهٔ ديگر در يک عضو ديگر هستند.


علائم اصلى شامل درد اپى‌گاستر و کاهش وزن (مشابه کارسينوم) است. به‌طور مشخص، تومور در زمان تشخيص، حجيم است؛ اما برخلاف آدنوکارسينوما علائم لنفوم معده نسبت به اندازه تومور، خفيف‌تر است. در ۵۰% بيماران توده قابل لمس در اپى‌گاستر وجود دارد. راديوگرافى با باريم ضايعه را نشان مى‌دهد اگرچه در اغلب موارد با آدنوکارسينوم، و در ۱۰% موارد، با يک زخم معده خوش‌خيم اشتباه مى‌شود. انجام گاستروسکوپى و بيوپسى با برس، تشخيص قطعى را در ۷۵% موارد قبل از انجام عمل جراحى مشخص مى‌کند. مرحله‌بندى قبل از عمل با استفاده از CTاسکن و بيوپسى مغز استخوان صورت مى‌گيرد.


درمان لنفوم معده با درجه پائين شامل شيمى‌درمانى درازمدت با سيکلوفسفاميد است. رزکسيون جراحى همراه با پرتودرمانى کل شکم ممکن است در درمان بيماران با لنفوم با درجه بالا انجام شود اما هنوز مورد ترديد است. مرحله‌بندى حين عمل جراحى شامل بيوپسى سوزنى از هر دو لوب کبد و بيوپسى از غدد لنفاوى سلياک و پاراآئورتيک است. اسپلنکتومى تنها در صورت تهاجم مستقيم به طحال بايد انجام شود. در صورت گسترش تومور به دئودنوم يا مري، رزکسيون اين ارگان‌ها لازم نيست و توصيه مى‌شود بعد از عمل جراحى درمان کمکى انجام گيرد. اغلب موارد عود در ۲ سال اول بعد از جراحى اتفاق مى‌افتد. از آنجائى‌که دوسوم موارد عود در خارج از شکم رخ مى‌دهد، انجام شيمى‌درمانى بعد از عمل در بيماران با خطر بالاى عود توصيه مى‌شود.


سودولنفوم معده شامل يک توده بافت لنفوئيد در جدار معده اغلب همراه با يک زخم مخاطى بر روى آن است. اين‌طور تصور مى‌شود که اين توده در پاسخ به يک التهاب مزمن به‌وجود مى‌آيد. اين ضايعه بدخيم نيست اما از لحاظ تظاهرات بالينى (شامل درد و کاهش وزن) و مطالعات راديوگرافيک (وجود يک توده در راديوگرافى با باريم) قابل افتراق از ضايعات بدخيم نمى‌باشد.


درمان سودولنفوم معده رزکسيون است. افتراق آن از لنفوم از طريق بررسى بافت‌شناسى نمونه است که در سودولنفوم، مراکز ژرمينال بالغ ديده مى‌شود. بعد از عمل جراحى به هيچ درمانى نياز نيست.