بيمارى که قرار است غربال شود بايد معيارهاى زير را، دارا باشد تا براى غربالگرى مناسب تشخيص داده شود:


۱. اين بيمارى بايد مشکل مهم بهداشتى باشد (عموماً، شيوع آن بايد بالا باشد).


۲. اين بيمارى بايد دوره پنهانى يا مرحله اوليه و بدون علامت قابل‌ تشخيص داشته باشد.


۳. سير طبيعى بيماري، شامل پيشرفت از دوره پنهانى به بيمارى آشکار، به‌اندازهٔ کافى شناخته شده باشد (به‌اين‌ترتيب مى‌توان دانست که در چه مرحله‌اى از بيمارى فرايند آن قابل متوقف شده و برگشت‌پذير مى‌باشد).


۴. بايد آزمونى براى شناسائى بيماري، قبل از شروع علائم و نشانه‌ها، وجود داشته باشد.


۵. تسهيلاتى براى تأئيد تشخيص بايد فراهم باشد.


۶. بايد درمان موثرى وجود داشته باشد.


۷. بايد سياست پذيرفته‌اى در مورد کسانى که به‌عنوان بيمار قرار است درمان شوند وجود داشته باشد. (براى مثال، فشار خون‌هاى نه‌چندان بالا و يا ديابت‌هاى بينابيني)


۸. بايد شواهد کافى در دست باشد که شناسائى و درمان زود هنگام مرگ و مير و ابتلاء را کاهش مى‌دهد.


۹. منافع مورد انتظار از غربالگرى (مثل تعداد زندگى‌هائى که نجات داده مى‌شوند) بر خطرات و هزينه‌هاى بيمارى فزونى داشته باشد.


فقط وقتى معيارهاى بالا وجود داشته باشند، انجام يک آزمون غربالگرى مناسب تشخيص داده مى‌شود.