قبل از شروع برنامه غربالگرى بايد درمورد ارزشمند بودن آن تصميم‌گيرى شود. يک برنامه غربالگرى بايد اخلاقي، عملى و در صورت امکان با توجيه اقتصادى باشد. معيارهاى غربالگرى بر دو پايه درنظر گرفته مى‌شوند: بيمارى که قرار است غربال شود و آزمونى که قرار است به‌کار گرفته شود.


آزمون غربالگرى بايد معيارهاى زير را کسب کند: مقبوليت، تکرارپذيري، معتبر بودن، سادگي، بى‌خطر بودن، سرعت، آسان بودن اجراء آن و ارزان بودن. آزمون‌هائى که بعضى از معيارهاى بالا را به‌خوبى داشته باشند ممکن است در بعضى ديگر از معيارها بسيار ضعيف باشند. براى مثال، آزمون‌هائى که بيشترين صحت را دارند ممکن است گران‌تر و وقت‌گيرتر باشند. بنابراين انتخاب آزمون مناسب بستگى به‌ اين دارد که آن آزمون چند تا از معيارها را کسب کرده باشد.

مقبوليت

از آنجائى‌که همکارى بالائى براى انجام آزمايش لازم است، بسيار ضرورى است که آزمايش غربالگرى براى گروه هدف قابل‌قبول باشد. به‌طورکلي، آزمايشاتى که دردناک هستند، ناراحت‌کننده يا شرم‌آور هستند (مثل معاينات مقعدى يا مهبلي) خيلى مورد قبول جمعيت که تحت غربالگرى همگانى قرار مى‌گيرند، نمى‌باشند.