خدمات بهداشتى براى برآوردن نيازهاى بهداشتى جامعه با استفاده از دانش و منابع موجود طرح‌ريزى شده‌اند. چون الگوهاى اقتصادى اجتماعى کشورهاى مختلف به‌شدت با يکديگر متفاوت است نمى‌توان براى خدمات بهداشتى نقش ثابتى را تعريف کرد. خدمات بهداشتى به‌وسيلهٔ نظام بهداشت فراهم مى‌شود، نظام بهداشت خود شامل بخش مديريت و درگير موضوعات سازمان‌‌دهى است.


در سال‌هاى اخير در زمينهٔ ارائهٔ خدمات بهداشتى دو نظريهٔ اصلى پيدا شده است:


۱. نخست آنکه خدمات بهداشتى بايد براى برآوردن نيازهاى همهٔ مردم سازمان‌‌دهى شوند و نه تنها براى گروه‌هاى برگزيده. خدمات بهداشتى بايد طيف کامل خدمات پيشگيري، درمانى و بازتوانى را پوشش دهد. اينک خدمات بهداشتى به‌عنوان بخشى از خدمات اساسى اجتماعى کشور در نظر گرفته مى‌شود.


۲. ديگر آنکه اينک به خوبى دانسته شده که بهترين راه براى فراهم آوردن مراقبت بهداشتى براى بخش‌ بزرگى از مردم محروم روستاها و مردم نادار شهرى توسعهٔ خدمات مراقبت‌هاى بهداشتى اوليه به‌طور کارساز و با يک پشتيبانى نظام ارجاع مناسب است.


سياست اجتماعى در سراسر جهان اکنون بر پايهٔ نظام‌هاى بهداشتى مبتنى بر مراقبت‌هاى بهداشتى اوليه بنا شده، و اين در راستاى هدف، بهداشت براى همه تا سال ۲۰۰۰ ميلادى است.


اينک مشارکت جامعه به‌عنوان يک جزء اصلى در رويکرد به کل نظام مراقبت بهداشتى - يعنى درمان، خدمات ارتقائى و پيشگيرى - شناخته مى‌شود. و تأکيد بر تدارک اين خدمات براى مردم و ايجاد انحراف از مراقبت پزشکى به سوى مراقبت بهداشتى و از مردم شهرى به مردم روستائى مى‌باشد.