مادهٔ ۲۰۲

هرگاه کسى اقرار به امرى نمايد که دليل ذى‌حق بودن طرف او باشد، دليل ديگرى براى ثبوت آن لازم نيست.

مادهٔ ۲۰۳

اگر اقرار در دادخواست يا حين مذاکره در دادگاه يا در يکى از لوايحى که به دادگاه تقديم شده است به‌عمل آيد، اقرار در دادگاه محسوب مى‌شود، در غير اين‌صورت اقرار در خارج از دادگاه تلقى مى‌شود.

مادهٔ ۲۰۴

اقرار شفاهى است وقتى که حين مذاکره در دادگاه به‌عمل آيد و کتبى است در صورتى‌که در يکى از اسناد يا لوايحى که به دادگاه تقديم گرديده اظهار شده باشد.


در اقرار شفاهي، طرفى که مى‌خواهد از اقرار طرف ديگر استفاده نمايد بايد از دادگاه بخواهد که اقرار او در صورت مجلس قيد شود.

مادهٔ ۲۰۵

اقرار وکيل عليه موکل خود نسبت به امور که قاطع دعوا است پذيرفته نمى‌شود اعم از اين اقرار در دادگاه يا خارج از دادگاه به‌عمل آمده باشد.