مادهٔ ۳۹

وزارتخانه‌ها و مؤسسات دولتى مى‌توانند علاوه بر فوق‌العاده شغل مذکور در مادهٔ ۳۸ اين قانون فوق‌العاده‌هائى به‌شرح زير به مستخدمين پرداخت کنند:


الف. فوق‌العاده اضافه‌کار که فقط در قبال ساعات کار اضافى براى انجام وظايف مشخص به‌طور غيرمستمر قابل پرداخت است.


ب. فوق‌العاده بدى آب و هوا به مستخدمينى که در نقاط بد آب و هوا انجام وظيفه مى‌کنند قابل پرداخت است.


پ. فوق‌العاده محروميت از تسهيلات زندگى به مستخدمينى که در نقاطى خدمت مى‌کنند که فاقد تسهيلات لازم زندگى است قابل پرداخت است.


ت. فوق‌العاده محل خدمت فقط به مستخدمينى که محل جغرافيائى خدمت آنان تغيير مى‌کند حداکثر به مدت پنج سال در هر محل قابل پرداخت است.


ث. فوق‌العاده روزانه که فقط در قبال روزهائى که مستخدم خارج از محل خدمت انجام وظيفه مى‌کند قابل پرداخت است.


ج. فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور فقط به مستخدمينى که در خارج از کشور انجام وظيفه مى‌کنند قابل پرداخت است.


چ. فوق‌العاده کسر صندوق که فقط به تحويلداران و تحصيلداران و مأمورين پرداخت قابل پرداخت است.


ح. فوق‌العاده تضمين که فقط به صاحب‌جمعان نقدى يا جنسى قابل پرداخت است.


خ. فوق‌العاده سختى شرايط محيط کار فقط به مستخدمينى که در شرايط غيرمتعارف محيط کار، به تشخيص سازمان امور ادارى و استخدامى [کشور] مجبور به انجام وظيفه مى‌باشند قابل پرداخت است (الحاقى مصوب ۱۳۶۳).


د. فوق‌العاده نوبت کارى به مستخدمينى که در نوبت‌هاى غيرمتعارف مجبور به انجام وظيفه باشند قابل پرداخت است (الحاقى مصوب ۱۳۶۳).


تبصرهٔ ۱:

حداکثر مدتى که مستخدم در طول خدمت خود در يک نقطه بد آب و هوا خدمت خواهد کرد نبايد از پنج سال تجاوز کند مگر با رضايت مستخدم که در هرحال فوق‌العاده‌هاى موضوع بندهاى ب و پ اين ماده طبق مقررات مربوط به او پرداخت خواهد شد.


تبصرهٔ ۲:

مستخدمينى که بنا به ضرورت و تشخيص وزارتخانه‌ها و مؤسسات دولتى مشمول اين قانون و شرکت‌هاى دولتي، بيش از پنج سال در نقاط محروم و بد آب و هوا خدمت نمايند مشمول محدوديت زمانى موضوع بند ت نخواهند بود و فوق‌العاده محل خدمت طبق مقررات مربوط به آنان پرداخت خواهد شد(۱) .


(۱لحاقى مصوب ۱۳۶۷ ضمناً قانون مزبور عيناً درج مى‌گردد:

ماده واحده - به‌منظور بهره‌ورى بيشتر از نيروى انسانى متخصص و کارآمد در نقاط محروم و بد آب و هوا، تبصره زير به‌عنوان تبصرهٔ ۲ به مادهٔ ۳۹ قانون استخدام کشورى اضافه مى‌گردد.


ضمناً در صورتى‌که در مقررات مورد عمل ساير مؤسسات و شرکت‌هاى دولتى که داراى مقررات استخدامى خاص مى‌باشند و يا شمول قانون بر آنها مستلزم ذکر نام است براى پرداخت فوق‌العاده محل خدمت در نقاط محروم و بد آب و هوا، از لحاظ زمانى محدوديت پيش‌بينى شده باشد، مشمول حکم اين قانون خواهند بود.


نقاط محروم و بد آب و هوا توسط سازمان امور ادارى و استخدامى کشور، با همکارى سازمان برنامه و بودجه تهيه و به تصويب هيئت وزيران خواهد رسيد. قانون فوق مشتمل بر ماده واحده و يک تبصره در جلسه علنى روز پنجشنبه پنجم خردادماه يک هزار و سيصد و شصت و هفت مجلس شوراى‌اسلامى تصويب و در تاريخ ۱۲/۳/۱۳۶۷ به تأييد شوراى نگهبان رسيده است.

مادهٔ ۴۰ (به آئين‌نامه‌هاى هزينه‌هاى اياب و ذهاب، سفر، و نقل مکان مراجعه شود.)

وزارتخانه‌ها و مؤسسات دولتى مشمول اين قانون مى‌توانند مبالغى را براى جبران هزينه‌هاى زير به مستخدمين خود پرداخت کنند:


- هزينه اياب و ذهاب که فقط به مشاغل خاصى که تصدى آنها نوعاً مستلزم رفت و آمدهائى براى انجام وظيفه است تعلق مى‌گيرد.


- (اصلاحى مصوب ۱۳۴۶) هزينه سفر که فقط به مستخدمينى که به خارج از محل خدمت خود اعزام يا منتقل مى‌شوند قابل پرداخت است.


- هزينه نقل مکان که فقط در موقع تغيير محل خدمت مستخدمين دولت قابل پرداخت است.


ضمناً طبق مادهٔ ۹ قانون نظام هماهنگ پرداخت، کمک هزينه عائله‌مندى و اولاد نيز پيش‌بينى شده است.

مادهٔ ۴۱ (اصلاحى مصوب ۱۳۴۶)

وزارتخانه‌ها و مؤسسات دولتى مشمول اين قانون مى‌توانند به مستخدمينى که منشاء خدمات برجسته شوند پاداش پرداخت کنند. جمع پاداش‌هاى پرداختى به يک مستخدم در هر سال نبايد از يک برابر مجموع حقوق و مزاياى يک ماه او تجاوز کند ولى با تصويب هيئت وزيران تا دو برابر مجموع حقوق و مزاياى يک ماه مجاز خواهد بود.

مادهٔ ۴۲

آئين‌نامه‌ اجرائى مواد ۳۹ و ۴۰ به‌وسيله سازمان امور ادارى و استخدامى کشور تهيه مى‌شود و به تصويب هيئت وزيران خواهد رسيد(۱) .


(۱ه آئين‌نامه فوق‌العاده اضافه کار ساعتي، آئين‌نامه موضوع بندهاى ب و پ و ت مادهٔ ۳۹، آئين‌نامه فوق‌العاده روزانه، آئين‌نامه فوق‌العاده خارج از کشور، آئين‌نامه موضوع بندهاى خ و د مادهٔ ۳۹، آئين‌نامه فوق‌العاده‌هاى کسر صندوق و تضمين، آئين‌نامه پرداخت هزينه اياب و ذهاب، آئين‌نامه پرداخت هزينه سفر و نقل مکان مراجعه شود.

مادهٔ ۴۳

مستخدم رسمى نمى‌تواند تصدى بيش از يک پست سازمانى را داشته باشد. وزارتخانه‌ها و مؤسسات دولتى نمى‌توانند غير از حقوق و مزاياى پست سازمانى مورد تصدى و فوق‌العاده‌ها و هزينه‌ها و پاداش مندرج در اين فصل تحت هيچ‌ عنوان وجهى به مستخدمين خود پرداخت کنند (رجوع کنید به قانون ممنوعيت تصدى بيش از يک شغل مندرج در همين مجموعه).


تبصرهٔ ۱:

حق کشف قاچاق موضوع قوانين منع کشت خشخاش و مجازات مرتکبين قاچاق و مقررات الحاقى آنها از شمول اين ماده مستثنى است.


تبصرهٔ ۲:

پرداخت حق‌ تدريس - حق تأليف و تصنيف و ترجمه - حق تحقيق - حق تهيه و تنظيم و رهبرى و گويندگى و اجراء برنامه‌هاى آموزشى و فرهنگى و هنرى - حق حضور در جلسه - حق‌الزحمه کارشناسان - حق‌العلاج و حق‌الزحمه صاحبان حرف پزشکى مشروط بر آنکه امور راجع به آنها در غير از ساعات ادارى و علاوه بر وظيفه اصلى مستخدم انجام شود، همچنين پرداخت هزينه پذيرائى و عيدى پايان سال و کمک خواربار از شمول اين ماده مستثنى است. آئين‌نامه اجرائى موضوع اين تبصره به‌وسيله سازمان امور ادارى و استخدامى کشور تهيه مى‌شود و پس از تصويب هيئت وزيران قابل اجراء است (ر. ک آئين‌نامه اجرائى قسمتى از تبصره ۲ مادهٔ ۴۳ قانون استخدام کشوري).


تبصره مادهٔ ۲۹۲ قانون اصلاح پاره‌اى مواد قانون ماليات‌هاى مستقيم مصوب ۲۸/۱۲/۱۳۴۵ و الحاق موادى به قانون مذکور به قوت خود باقى است.