کليات

مادهٔ ۱۱۳۳

مرد مى‌تواند هر وقت که بخواهد زن خود را طلاق دهد.

مادهٔ ۱۱۳۴

طلاق بايد به صيغهٔ طلاق و در حضور لااقل دو نفر مرد عادل که طلاق را بشنوند واقع گردد.

مادهٔ ۱۱۳۵

طلاق بايد منجّز باش و طلاق معلّق به شرط، باطل است.

مادهٔ ۱۱۳۶

طلاق‌دهنده بايد بالغ و عاقل و قاصد و مختار باشد.

مادهٔ ۱۱۳۷

وليّ مجنون دائمى مى‌تواند در صورت مصلحت مولى عليه، زن او را طلاق دهد.

مادهٔ ۱۱۳۸

ممکن است صيغهٔ طلاق را به توسط وکيل اجراء نمود.

مادهٔ ۱۱۳۹

طلاق مخصوص عقد دائم است و زن منقطعه با انقضاء مدت يا بذل آن از طرف شوهر از زوجيت خارج مى‌شود.

مادهٔ ۱۱۴۰

طلاق زن در مدت عادت زنانگى يا در حال نفاس صحيح نيست مگر اينکه زن حامل باشد يا طلاق قبل از نزديکى با زن واقع شود يا شوهر غايب باشد به‌طورى‌که اطلاع از عادت زنانگى بودن زن نتواند حاصل کند.

مادهٔ ۱۱۴۱

طلاق در طهر مواقعه صحيح نيست مگر اينکه زن يائسه يا حامل باشد.

مادهٔ ۱۱۴۲

طلاق زنى که با وجود اقتضاء سن عادت زنانگى نمى‌شود وقتى صحيح است که از تاريخ آخرين نزديکى با زن سه ماه گذشته باشد.

اقسام طلاق

مادهٔ ۱۱۴۳

طلاق بر دو قسم است: بائن و رجعي.

مادهٔ ۱۱۴۴

در طلاق بائن براى شوهر حق رجوع نيست.

مادهٔ ۱۱۴۵

در موارد ذيل طلاق، بائن است:


۱. طلاقى که قبل از نزديکى واقع شود


۲. طلاق يائسه


۳. طلاق خلع و مبارات مادام که زن رجوع به فرض نکرده باشد


۴. سومين طلاق که بعد از سه وصلت متوالى به‌‌عمل آيد اعم از اينکه وصلت در نتيجهٔ رجوع باشد يا در نتيجهٔ نکاح جدي

مادهٔ ۱۱۴۶

طلاق خلع آن است که زن به واسطهٔ کراهتى که از شوهر خود دارد در مقابل مالى که به شوهر مى‌دهد طلاق بگيرد اعم از اينکه مال مزبور عين مهر يا معادل آن و يا بيشتر و يا کمتر از مهر باشد.

مادهٔ ۱۱۴۷

طلاق مبارات آن است که کراهت از طرفين باشد ولى در اين‌صورت عوض بايد زائد بر ميزان مهر نباشد.

مادهٔ ۱۱۴۸

در طلاق رجعى براى شوهر در مدت عده حق رجوع است.

مادهٔ ۱۱۴۹

رجوع در طلاق به هر لفظ يا فعلى حاصل مى‌شود که دلالت بر رجوع کند مشروط بر اينکه مقرون به قصد رجوع باشد.

عده

مادهٔ ۱۱۵۰

عدِّه عبارت است از مدتى که تا انقضاء آن زنى که عقد نکاح او منحل شده است نمى‌تواند شوهر اختيار کند.

مادهٔ ۱۱۵۱

عدّه طلاق و عدّهٔ فسخ نکاح سه طهر است مگر اينکه زن با اقتضاء سن، عادت زنانگى نبيند که در اين‌صورت عدّهٔ او سه ماه است.

مادهٔ ۱۱۵۲

عدهٔ فسخ نکاح و بذل مدت و انقضاء آن در مورد نکاح منقطع در غير حامل دو طهر است مگر اينکه زن با اقتضاء سن عادت زنانگى نبيند که در اين‌صورت ۴۵ روز است.

مادهٔ ۱۱۵۳

عدهٔ طلاق و فسخ نکاح و بذل مدت و انقضاء آن در مورد زن حامله تا وضع حمل است.

مادهٔ ۱۱۵۴

عدهٔ وفات چه در دائم و چه در منقطع در هر حال چهار ماه و ده روز است مگر اينکه زن حامله باشد که در اين‌صورت عدهٔ وفات تا موقع وضع حمل است مشروط بر اينکه فاصلهٔ بين فوت شوهر و وضع حمل از چهار ماه و ده روز بيشتر باشد والاّ مدت عده همان چهار ماه و ده روز خواهد بود.

مادهٔ ۱۱۵۵

زنى که بين او و شوهر خود نزديکى واقع نشده و همچنين زن يائسه، نه عدهٔ طلاق دارد و نه عدهٔ فسخ نکاح ولى عدهٔ وفات در هر مورد بايد رعايت شود.

مادهٔ ۱۱۵۶

زنى که شوهر او غايب مفقودالاثر بوده و حاکم او را طلاق داده باشد بايد از تاريخ طلاق عدهٔ وفات نگاه دارد.

مادهٔ ۱۱۵۷

زنى که به شبهه با کسى نزديکى کند بايد عدهٔ طلاق نگاه دارد.