مادهٔ ۸۶۷

ارث به موت حقيقى يا به موت فرضى مورث تحقق پيدا مى‌کند.

مادهٔ ۸۶۸

مالکيت ورثه نسبت به ترکهٔ متوفى مستقر نمى‌شود مگر پس از اداء حقوق و ديونى که به ترکهٔ ميّت تعلق گرفته.

مادهٔ ۸۶۹

حقوق و ديونى که به ترکهٔ ميّت تعلق مى‌گيرد و بايد قبل از تقسيم آن اداء شود از قرار ذيل است:


- قيمت کفن ميّت و حقوقى که متعلق است به اعيان ترکه مثل عينى که متعلق رهن است؛


- ديون و واجبات مالى متوفي؛


- وصاياى ميّت تا ثلث ترکه بدون اجازهٔ ورثه و زياده بر ثلث با اجازهٔ آنها.

مادهٔ ۸۷۰

حقوق مزبوره در مادهٔ قبل بايد به ترتيبى که در مادهٔ مزبوره مقرر است تأديه شود و مابقى اگر باشد بين وراث تقسيم گردد.

مادهٔ ۸۷۱

هرگاه ورثه نسبت به اعيان ترکه معاملاتى نمايند مادام که ديون متوفى تأديه نشده است معاملات مزبوره نافذ نبوده و ديان مى‌توانند آن را برهم زنند.

مادهٔ ۸۷۲

اموال غائب مفقودالاثر تقسيم نمى‌شود مگر بعد از ثبوت فوت او يا انقضاء مدتى که عادتاً چنين شخصى زنده نمى‌ماند.

مادهٔ ۸۷۳

اگر تاريخ فوت اشخاصى که از يکديگر ارث مى‌برند مجهول و تقدم و تأخر هيچ‌يک معلوم نباشد اشخاص مزبور از يکديگر ارث نمى‌برند مگر آنکه موت به سبب غرق يا هدم واقع شود که در اين‌صورت از يکديگر ارث مى‌برند.

مادهٔ ۸۷۴

اگر اشخاصى که بين آنها توارث باشد بميرند و تاريخ فوت يکى از آنها معلوم و ديگرى از حيث تقدم و تأخر مجهول باشد فقط آنکه تاريخ فوت او مجهول است از آن ديگرى ارث مى‌برد.