مادهٔ ۴۰۲

ضامن وقتى حق دارد از مضمون‌له تقاضا نمايد که بدواً به مديون اصلى رجوع کرده و در صورت عدم وصول طلب به او رجوع نمايد که بين طرفين (خواه ضمن قرارداد مخصوص خواه در خود ضمانت‌نامه) اين ترتيب مقرر شده باشد.

مادهٔ ۴۰۳

در کليه مواردى‌که به‌موجب قوانين يا موافق قراردادهاى خصوصى ضمانت تضامنى باشد طلبکار مى‌تواند به ضامن و مديون اصلى مجتمعاً رجوع کرده يا پس از رجوع به يکى از آنها و عدم وصول طلب خود براى تمام يا بقيه طلب به ديگرى رجوع نمايد.

مادهٔ ۴۰۴

حکم فوق در موردى نيز جارى است که چند نفر به‌موجب قرارداد يا قانون متضامناً مسئول انجام تعهدى باشند.

مادهٔ ۴۰۵

قبل از رسيدن اجل دين اصلى ضامن ملزم به تأديه نيست ولو اينکه به‌واسطه ورشکستگى يا فوت مديون اصلى دين موجل او حال شده باشد.

مادهٔ ۴۰۶

ضمان حال از قاعده فوق مستثنى است.

مادهٔ ۴۰۷

اگر حق مطالبه دين اصلى مشروط به اخطار قبلى است اين اخطار نسبت به ضامن نيز بايد به‌عمل آيد.

مادهٔ ۴۰۸

همين که دين اصلى به‌نحوى از انحاء ساقط شد ضامن نيز برى مى‌شود.

مادهٔ ۴۰۹

همين که دين حال شد ضامن مى‌تواند مضمون‌له را به دريافت طلب يا انصراف از ضمان ملزم کند ولو ضمان مؤجل باشد.

مادهٔ ۴۱۰

استنکاف مضمون‌له از دريافت طلب يا امتناع از تسليم وثيقه - اگر دين با وثيقه بوده - ضامن را فوراً و به‌خودى خود برى خواهد ساخت.

مادهٔ ۴۱۱

پس از آنکه ضامن دين اصلى را پرداخت مضمون‌له بايد تمام اسناد و مدارکى را که براى رجوع ضامن به مضمون‌عنه لازم و مفيد است به او داده و اگر دين اصلى با وثيقه باشد آن را به ضامن تسليم نمايد - اگر دين اصلى وثيقه غيرمنقول داشته مضمون‌عنه مکلف به انجام تشريفاتى است که براى انتقال وثيقه به ضامن لازم است.