در جلگه‌هاى مرکزى استان فارس سه آبريز درياچه‌اى وجود دارد که آب‌هاى حوضه‌هاى اطراف را به‌سوى خود مى‌کشانند. اين سه آبريز شامل آبريزهاى بختگان و طشت و آبريز مهارلو و آبريز فامور (پريشان) مى‌باشند. دو درياچه بختگان و طشت در بزرگ‌ترين جلگه درياچه‌اى مرکزى فارس قرار دارند، که در سال‌هاى پر بارانى و پر آبى به‌هم پيوسته در داخل خود تعدادى جزيره خالى از سکنه به‌وجود مى‌آورند. کناره‌هاى اين دو درياچه از اراضى نمکى تشکيل شده و مضرس مى‌باشد.

آبريز درياچه مهارلو

درياچه مهارلو درياچه‌اى است با آب شور به‌طول تقريبى ۵۰ و عرض ۱۲ کيلومتر (بنا به نوشته نيسارى در کتاب کليات جغرافياى ايران) که در ۱۸ کيلومترى جنوب شرقى شيراز واقع است و رودخانه قره‌باغ واردات آب آن را تشکيل مى‌دهد.

آبريز درياچه فامور

اين درياچه که به آن پريشان هم مى‌گويند، به وسعت کم در جلگه کازرون غرب شيراز واقع شده است از کوچک‌ترين درياچه اين حوضه با آب شيرين و ماهى‌هاى فراوان مى‌باشد. طول و عرض آن به ترتيب ۸ و ۳ کيلومتر است. اين درياچه قسمت اعظم آب خود را از آب‌هاى چشمه‌هاى فامور و پل آبگينه دريافت مى‌کند.

آبريز درياچه بختگان

درياچه بختگان يا نيريز با عمق کم و طول حدود ۱۰۰ کيلومتر بين دو رشته‌کوه موازى در ۵۰ کيلومترى شرق شيراز قرار دارد، مهم‌ترين واردات آن رود کر (کورش مى‌باشد)، تا جائى‌که مى‌توان گفت که اين درياچه از فاضلاب رود کر به‌وجود آمده است که از سوى شمال وسيله دو شاخه آب با درياچه طشت متصل مى‌باشد. به‌علت عمق کم در مواقع خشکسالى به‌کلى خشک مى‌گردد. در ادوار گذشته نواحى اطراف درياچه بختگان آباد و معمور بوده، کشاورزى رونق داشته است وجود آثار و بقاياى نهرها و کانال‌ها و خرابه‌هاى اطراف درياچه مؤيد اين نظر مى‌باشد.


اين درياچه به‌نام نيريز هم شهرت دارد. اطلاق نام نيريز را به درياچه مى‌توان به مناسبت دريافت آب کر از جلگه نيريز و مجاورت آن دانست.

رودخانه کر (کورش)

رودخانه کر که از معتبرترين رود آبريز درياچه بختگان مى‌باشد از ناحيه کوهستانى شمال فارس سرچشمه گرفته ضمن دريافت شعباتى چند که معروف‌ترين آنها شعبه ”پلوار“ مى‌باشد به‌سوى جنوب جريان مى‌يابد. اين رود در مسير خود از سيوند و نزديکى خرابه‌هاى استخر مى‌گذرد ضمن الحاق به شعبه کام‌فيروز (نزديکى پل‌خان) و عبور از حومه شيراز و کربال و مشروب ساختن جلگه نيريز از سوى شمال غربى به درياچه بختگان وارد مى‌شود. ميزان آب‌دهى اين رودخانه بنا به نوشته نيسارى کليات جغرافياى ايران ۶۹/۱۹ متر مکعب در ثانيه مى‌باشد.


بر روى اين رود دو سد در گذشته يکى بعد از دهستان کربال به‌نام بند امير (در زمان عضدالدوله ديلمي) بسته شده که هنوز پس از گذشت سال‌ها از عمر آن به کشاورزى اين منطقه خدمت مى‌کند، ديگر سد رامجرد است در قسمت علياى اين رود که فعلاً مخروبه‌اى از آن بيش به‌جاى نمانده است.